evvel âhir nâs içinde kimse hâlim bilmez benim
Muaz bin Cebel ilim hakkında şöyle demiştir;Alıntı
“İlim öğreniniz. Zira o yalnızlıkta en samimi dost, halvet halinde gerçek arkadaştır. Dini öğrenmede rehber, iyi ve kötü günde yardımcıdır. Helal ve haram onunla bilinir. İlim amelin imamıdır. Amel ona tabidir.”
Reklam
Ruknettin’in Kalbi İçin Kehanetler
I
rüknettin’in aynalarda ağladığı kadar var.
bir mevsimin kıyısından tutarsan rüknettin
kurak ovalara yağmurlar yağar,
ayak bileklerinden kavrarsan bir harfi,
kalbin şiir olup vadilerini sular.
senin de vadilerin vardır rüknettin!
kehanetler kurarsın, yağmalarsın kendini
kurtarıp o yangında ilk önce kalbini
niyedir, aynalarda azalır sesin.
II
doktorum
ben bu kalbimi sarınır örtünürüm
kış gecelerinde o nu yakar ısınırım
üşürsem helak olacağımdan korkarım.
doktorum
gayya kuyusuna inmek istemem
bana bir ip uzat, yağmurlar istemem
aynaları kırarım,suretimi istemem
mevsimler dönedursun, bu dünyayı istemem
yalnız Allah’ı anmak isterim
ben Allah’ı isterim.
III
CEFA (A) - جفاء
Eziyet etmek.
Tasavvufta ise dervişin, kalbini Allah' tan gaflette bırakmasıdır. Yani, kulun Allah tefekküründen uzak oluş hâlidir.
Dürlü dürlü cefânın adını ışk virmişler, Bu cefâya katlanan dosta halvet irmişler.
Yunus Emre
Hüsn'ün, arada bir Aşk'ın halvet yurduna gelişi
Sâkıy, kerem et, aklım başımda değil; hiçbir şeye al- dırış etmemek bağıyla bağlanmış ayağım.
Şarap sun; çünkü bu dert, çâresiz bir dert; söz denizininse kıyısı, bucağı yok.
Bu uçsuz, bucaksız deniz dalgalanmasın mı? Söylemiyeyim mi ben? Sen insâf et.
Şarap nûrunu esirgersen, gönül ayını bulut altında gizlemiş olursun.
Paramparça olmuş gönlümüzden kork; ipek kumaşını, ipek elbisesini, ateşimizden sıçrıyan kıvılcımlardan sakın.
Başımda, kenarı görünmiyen heves denizi dalgalanmada; sözden ne çıkar? Sözden ne çıkar? Söz dediğin bir ne- festen ibârettir; bir solukta söylenir gider.
Sâkıy, yardım et bana; muhtâcım ben, lâyığım bu yardıma; gam pazarında gamı beğenmişim; onu almıya niyet etmişim ben.
Bana nice söz söyleme parası gerek ki gam cinsinden dilediğim şeyleri alayım.
Söz söylemek, ama sarhoşluktan, düşkünlükten, kırık- dökük hâlden bahsetmek gerek.
Şarap sun ki söz sona erişti; gam sermâyesi tükendi.
Müşkil olan da șu ki daha başlarken, sır díbâcesi bile düzenlenemedi.
Ey letâfet gülü, şarap sun bana; hem de ne anlatıyorum, bir sor.
Mâná meclisinin şarap sunan sâkıysi, bu neşeyle rüh bağışlamaya koyuldu.
Yäni Hüsn'un özlemi artti; günden güne ay gibi, onun da gönlü kan olmıya yüz tuttu.
Reklam
Reklam