iimiiyle hakhyd1, belki eskiden de berbat bir yerdi diinya, belki eskiden de bu kadar bencil, bu kadar ac1mas1z, bu
kadar aptal, bu kadar cahildi insanlar ama bu kadar ciiretkar
degillerdi. inanmasalar bile bilgiye ktymet veriyorlard1, vicdanh olmamn oneminden bahsediyorlard1, merhametli olmak gerekir diyorlard1. Hakh olmamn, adil olmanm, fedakar
olmamn bir anlarm, bir degeri vard1. Oysa §imdi insanhk
barbarhk donemine geri donmii§tii. En ktymetli §ey gii�tii,
giice sahip olmaktt . ister zenginlikle, ister siyasetle, ister
dinle, ister futbolla, ister �alarak, ister uyu§turucu satarak,
isterse oldiirerek elde edilmi§ olsun hi� fark etmez, giice
sahipsen biitiin kaptlar sana a�1hyordu. Ustelik kimse de
bu saltanatt, bu kudreti, bu zenginligi nastl elde ettin diye
sormuyordu. <;iinkii giiciin pazarlayic1s1 cehalet olmu§tu,
onu ktymetli hale getiren ise ahlaks1zhktt. Cehalet biitiin
kotiiliiklerin temeliydi. Ahlaks1zhk, htrs1zhk, yolsuzluk, zalimlik akhmza ne gelirse cehaletin iizerinde yiikseliyordu.
Eskiden cahillik utarulacak bir §eyken, §imdi halktn otantik
bir kimligiymi§ gibi sunuluyordu. Bilgili olmak adeta bir
su�a donii§tiiriilmii§tii, cahillik ise arttk milli kimligimiz
olarak alkt§lamyordu. Bu da hayatt oldiiriiyordu i§te. Ya
§amanm manasm1 elimizden ahyordu. Toplumun, ailenin,
arkada§hgtn, a§ktn, sevginin, hepsinin i�ini bo§alttyordu.
Alt§tlgtmtz diinya, ah§ttgtrmz iilke, ah§tlgtmtz istanbul, ah§
ttgtrmz hayat kaytp gidiyordu avu�lanmmn arasmdan. i§in
kotiisii herkes, hepimiz §ikayet�i olmam1za ragmen elimizden hi�bir §ey gelmiyordu.