Gizli kibir vardı bende, gizli körlük vardı, gizli benlik vardı. Ruhsuz ve de mantıklı laflarla gizlemeye çalışıyordum hepsini. Kırılgandım da değilmişim gibi yapıyordum, değilmişim gibi yapıyordum da, beceremiyordum. Hatta ve hatta: Bir ben vardı bende, benden içeri; değil mi ama?
- Eski pişmanlıklarla ne yapılır? -Şey, bence çoğu insan onları saklar.. Sonra da ara sıra çıkarıp bakar..
- Eski pişmanlıklarının hepsini saklıyor musun Charlie Brown? - Ah, tabii... Ödüllü koleksiyonum var!
IV
Maziyi yâda daldığım zaman,
Nasıl olur da ölmem ki bazan,
Hafızam durur, kaybolur yollar;
Ve sonra birden içime dolar,
Daire gibi genişler sükût,
Der: "İçimde kal, hepsini unut!"
Bir de aza sahip olup hepsini verenler vardır. Bunlar yaşama ve yaşamın cömertliğine inananlardır ki sandıkları hiç boş kalmaz.
Hepsi sessizce uykuya dalmış... Sevinç, ümit, aşk, fazilet, cesaret.. mezarlığım başka bir hayat patırtısının mahvolmuş kuvvetleriyle dolu... Halbuki henüz kefenlerimin hepsini sayıp bitirmedim...
