Birkaç sene önce önümde her şey vardı; bana hayatımdan, geleceğimden bahsediyorlardı. Ben de 'evet' diyordum. Bunun için gerekenleri bile yapıyordum. Ama o zamandan beri, bütün bunlar bana yabancıydı. Kendimi kişiliksiz olmaya veriyordum. Evet, beni meşgul eden şeyler bunlardı. Mutlu olmamak, "karşısında" olmak. Kendimi kötü açıklıyorum ama siz beni anlıyorsunuz
“İnsanın dişinden kalan boşluğu, acının etkisini hissedene kadar diliyle yoklamaktan vazgeçememesi gibi, her şey yeniden canımızı yakana kadar anılarımızı kurcalamaktan kendimizi alamadık hiçbirimiz.”