Kitap okuma alışkanlığını hayatına biraz geç katmış biri olarak, dışarıda keşfedilmeyi bekleyen ne kadar sarsıcı şaheserler olduğunu bu kitapla ile yüzüme çarpan bir tokat gibi hissettim. Sadece bir tavsiye üzerine kapağını araladığım bu eser, benim için bir okuma deneyiminin çok ötesine geçerek derin bir zihinsel tutulmaya dönüştü.
Hüsrev karakteri üzerinden anlatılan hikayede beni en çok içine çeken şey deliliğin kendisi değil; 'delilik korkusu'nun o boğucu ağırlığı oldu. İnsanın kendi zihnine duyduğu güvenin sarsılması, kendi yarattığı düşüncelerin altında ezilmesi ve aklını yitirme ihtimalinin verdiği o felç edici endişe... Hüsrev'in aklının sınırlarında dolaşırken hissettiği o çaresizlik o kadar muazzam bir dille işlenmiş ki, okurken karakterin zihnindeki o yıkımı, o tekinsiz getirileri kendi içinizde hissediyorsunuz.
İnsanın kendi aklıyla, kaderiyle ve yarattıklarıyla olan bu tehlikeli imtihanı, benim edebiyata ve kitaplara olan bakışımı tamamen değiştirdi. Geç kaldığım tüm o şaheserlere ulaşma arzumu kamçılayan, okuyan herkesin zihninde ağır bir iz bırakacak, kelimenin tam anlamıyla kusursuz bir psikolojik çöküş destanı. Bu karanlık ama muazzam labirente girmeme vesile olan bu tavsiye için ne kadar teşekkür etsem az.
Pınar Kür’ün Asılacak Kadın romanı, ilk bakışta bir cinayet ve yargılama hikâyesi gibi görünse de, aslında toplumun şiddet karşısındaki sessizliğini merkezine alan bir metin.
Roman boyunca kötülük tek bir karakterde toplanmaz. Hüsrev açıkça faildir; ancak romanın asıl gücü, kötülüğün yalnızca onu üretenler tarafından değil, ona göz yumanlar tarafından da sürdürüldüğünü göstermesinde yatar. Bu nedenle Asılacak Kadın, bireysel suçtan çok toplumsal suç ortaklığını sorgular.
Pınar Kür, okura rahat bir ahlaki alan bırakmaz. Hâkim, geçmiş yaralarının ve önyargılarının gölgesinde karar verir. Yalçın, bir yandan kurtarmaya çalıştığı düzenin diğer yandan parçası hâline gelir. Böylece roman, insanları iyi ve kötü olarak ayırmanın kolaycılığına karşı çıkar; iktidarın, şiddetin ve tahakkümün farklı biçimlerde yeniden üretildiğini gösterir.
Melek’in sessizliği ise romanın en çarpıcı yönlerinden biridir. Bu sessizlik suçluluğun değil, yıllar boyunca öğrenilmiş çaresizliğin sonucudur. Roman bu noktada önemli bir soruyu gündeme getirir: Baskı altında yaşamaya alıştırılmış bir insan ne kadar özgür seçim yapabilir?
Bir dönem “müstehcen” olduğu gerekçesiyle yasaklanan eser, aslında cinselliği değil; cinsellik üzerinden kurulan sömürüyü ve şiddeti görünür kılar. Rahatsız edici olan anlatımın açıklığı değil, anlatılanların toplumsal gerçekliğidir.
Asılacak Kadın, sonunda tek bir kadının değil, adaletin, vicdanın ve toplumsal sorumluluğun yargılandığı bir romana dönüşür. Ve geriye şu soru kalır:
Bir kötülüğü yapan mı daha suçludur, yoksa onu görüp engellemeyenler mi?
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
🅼🅴🆁🅷🅻🆁🆁
Cemal Süreya'nın: Nasıl bir his biliyor musun? oda geniş ama sığamıyorsun,
bak kapı orada ama çıkamıyorsun,
pencere açık ama nefes alamıyorsun,
birşeyler düğüm düğüm dizilmiş boğazına,
ama ne yutabiliyorsun ne atabiliyorsun Sorarsan eğer ‘hayat nasıl’ diye,
‘tatsız tuzsuz ekmek gibi’ dersem, anlar mısın?” dediği yerdeyim yerdeyiz.
Unutması mümkün olmayan acılar yaşadık son 1 aydan fazladır.Rabbim bir daha yaşatmasın.Milletimizin başı sağolsun,geride kalanlara sabırlar şifalar versin...
Bugün size 
Alfa Kitap ‘tan çıkan @akyuz_sinan ‘nın yürek yakan kaleminden #elvedaaşk kitabının yorumu ile geldim...
#kitapözeti
Yıl 1914-1915...
İstanbul Sultanisinde okuyan Yusuf, Süreyya, Feyzi ve Hüsrev Çanakkale Savaşı'nın zorlukları içinde karar verip vatanları için ailelerinden,sevdalarından ve hayallerinden vazgeçip düşman toprağını çiğnemesin diye izcilik yeminlerine bağlı kalıp askere giden daha 15-17’lerinde arkadaşlardı.Bu gençlerden Feyzi ve Süreyya' nın sevdiği Refika ve Güzide hem vatanları için hemde onlara daha yakın olmak için gönüllü hemşire olup onların ardından cepheye giderler.Fakat Yusuf’un Mehpare’si için aynı durum geçerli değildir. Çünkü sevmek her insanın harcı olmayan bir duygudur.
Yusuf, Süreyya, Feyzi ve Hüsrev bu cephede neler yaşadılar?
Refika ve Güzide sevdiklerini bulup kavuşabildi mi?
#kitaphakkındadüşüncelerim
Dönem kitapları sever misiniz? Ben pek sevmezdim ama Sevgili @akyuz_sinan sayesinde ön yargılarımı yendim.
Çünkü elveda aşk sadece dönemi değil; dostluğu ,sevgiyi, ve en önemlisi insanın her karış toprak için neleri göze alabileceğini anlatıyor. İşte bu yüzden okuyun efendim hemde okutun okutun ki,
damarlarımızdan akan kanı, bastığımız toprakları,
Alfa Kitap ‘tan çıkan @akyuz_sinan ‘nın yürek yakan kaleminden #elvedaaşk kitabının yorumu ile geldim...
#kitapözeti
Yıl 1914-1915...
İstanbul Sultanisinde okuyan Yusuf, Süreyya, Feyzi ve Hüsrev Çanakkale Savaşı'nın zorlukları içinde karar verip vatanları için ailelerinden,sevdalarından ve hayallerinden vazgeçip düşman toprağını çiğnemesin diye izcilik yeminlerine bağlı kalıp askere giden daha 15-17’lerinde arkadaşlardı.Bu gençlerden Feyzi ve Süreyya' nın sevdiği Refika ve Güzide hem vatanları için hemde onlara daha yakın olmak için gönüllü hemşire olup onların ardından cepheye giderler.Fakat Yusuf’un Mehpare’si için aynı durum geçerli değildir. Çünkü sevmek her insanın harcı olmayan bir duygudur.
Yusuf, Süreyya, Feyzi ve Hüsrev bu cephede neler yaşadılar?
Refika ve Güzide sevdiklerini bulup kavuşabildi mi?
#kitaphakkındadüşüncelerim
Dönem kitapları sever misiniz? Ben pek sevmezdim ama Sevgili @akyuz_sinan sayesinde ön yargılarımı yendim.
Çünkü elveda aşk sadece dönemi değil; dostluğu ,sevgiyi, ve en önemlisi insanın her karış toprak için neleri göze alabileceğini anlatıyor. İşte bu yüzden okuyun efendim hemde okutun okutun ki,
damarlarımızdan akan kanı, bastığımız toprakları,
Bir solukta okuduğum, okurken darmadağın olduğum bir eser. Pınar Kür’ ün yaşanmış hikayeyi bu kadar düzgün bir şekilde aktarması yüreklerde bir iz bırakıyor.
Kitabın beni en çok etkileyen bölümü ise Yalçının mektubuydu. Ölüm Hüsrev için ödül sayılır mıydı acaba okurken iliklerime kadar nefret ettiğim bu karaktere ölümden çok zulüm çekmek yakışırdı.
Necip Fazıl Kısakürek’in ruhumu en çok hırpalayan, beni varoluşsal sancıların en dibine çeken eseri şüphesiz "Bir Adam Yaratmak" oldu. Kitabı bitirdiğimde bir süre sadece duvara baktığımı itiraf etmeliyim. Yazar, Hüsrev karakterinin şahsında aslında insanın yaratıcıyla olan o tehlikeli, ince ip üzerindeki dansını anlatıyor. Kitabı kendi süzgecimden geçirdiğimde, beni en çok sarsan dinamikler ise baba-anne figürleri ve Selma ile Hüsrev arasındaki o çıkmaz sokak oldu.
İşte benim gözümden, beni derin düşüncelere sevk eden o çarpıcı detaylar:
Geçmişin Gölgesi ve Kaçınılmaz Kader: Baba Figürü
Kitapta baba figürü, Hüsrev’in hayatının tam merkezinde duran devasa bir kara delik gibi. Hüsrev’in babası, kendini bahçedeki incir ağacına asarak intihar etmiş bir adam. Bu intihar, Hüsrev için sadece acı bir kayıp değil; adeta genlerine işlenmiş, kaçamadığı bir lanet.
Hüsrev, yazdığı tiyatro oyununda da bir adama tıpkı babası gibi intihar senaryosu çiziyor ve oyunun başkahramanına babasının adını veriyor. Burada beni en çok etkileyen şey, Hüsrev’in babasının kaderini hem silmeye, onu anlamlandırmaya çalışması hem de bilinçaltında o kadere doğru sürüklenmesi oldu. Baba figürü, Hüsrev için geçilmesi imkansız bir sınır, çözülmesi gereken bir kördüğüm ve nihayetinde onu aklın sınırlarının dışına iten en büyük trajedi.
Akıl Sağlığının ve Dünyanın Son Kalesi: Anne Figürü
Eğer kitapta Hüsrev’i gerçek dünyaya, rasyonaliteye bağlayan tek bir halat varsa, o da şüphesiz annesidir. Anne figürü, Hüsrev’in deliliğe doğru attığı her adımda önüne etten bir duvar gibi örülüyor. O trajik incir ağacını kestirmek istemesi, oğlunu o uğursuz geçmişten ve babasının kaderinden koruma çabasının en somut, en iç sızlatan sembolü.
Bana göre anne, bu eserde "teslimiyeti ve fıtratı" temsil ediyor. Hüsrev
Bir Kadın Nasıl Yok Edilir?·152 syf.·
10/10
2026 82. kitabı
“Bir kadın asılacak.” cümlesiyle başlayan bir kitabın zaten kolay bir şey anlatmadığı en başından belli oluyor. Ama roman ilerledikçe şunu daha net görüyorum: Mesele sadece bir kadının başına gelenler değil, o kadının herkesin gözünde başka bir şeye dönüşmesi.
Melek karakteri bende en çok iz bırakan kısım oldu. Çünkü Melek’e bakınca tek bir insan görmüyorsun aslında. Herkes onu başka bir şey olarak görüyor. Kimi için kötü, kimi için kullanabileceği bir beden, kimi için de kurtarılması gereken biri. Ama kimse onu gerçekten olduğu gibi, bir insan olarak görmüyor. Bence kitabın en rahatsız edici tarafı da bu.
Hüsrev karakteri ise beni en çok öfkelendiren karakter oldu. Çünkü gücü elinde tuttuğu için her şeyi yapabileceğini düşünüyor. Melek’i bir insan gibi değil, sahip olunacak bir şey gibi görüyor. Onun hayatı üzerinde söz sahibi olduğunu sanıyor. En ağır tarafı da bunu normal görmesi. Okurken sürekli “bir insan bunu nasıl bu kadar rahat yapabilir?” sorusu aklımda kaldı.
Melek’in yaşadığı durum da aslında sadece tek bir olay değil, bir düzenin sonucu gibi. Özellikle Hüsrev’in kurduğu bu yapı içinde Melek’in bir cinsel nesne gibi görülmesi ve erkekler tarafından sömürülmesi, onun ne kadar çaresiz bırakıldığını gösteriyor. Bu durum sadece fiziksel değil, aynı zamanda ruhsal olarak da onu yavaş yavaş yok ediyor.
Kitapta en çok aklımda kalan cümlelerden biri şu oldu: “Hep susuyorlar. Suçluluğu kesin olanlar.” Bu bana sadece bireyleri değil, genel olarak bir sessizlik halini anlatıyor gibi geldi. Çünkü herkes bir şeyleri biliyor ama çoğu kişi bunu dile getirmiyor. Bu da aslında olanlara ortak olmak gibi.
Bir de Melek’i anlatan çiçek benzetmeleri var. “Oysa, dalından koparılmış, vazoda soldurulmuş bir çiçeği ne kurtarabilir?” cümlesi özellikle çok ağır geliyor. Çünkü