İbrahim Sami TEKIN
@ibrahimsami
Doğup büyüdüğü yere ait değil insan. Acı çektiği yada çok mutlu olduğu yere de ait değil.
İnsan olmak isteyip de olamadığı yere ait...
Sayfa 56
Artık yaşamak için bir nedenimiz olmalı; öğrenmek keşfetmek, özgür olmak gibi.
O kadar çok anlattırdı ki, ben de belki bir gün gerçekleştiririz hayalimizi diye umut etmeye başladım.
Uzun süredir düşündüğüm bir konu vardı. Sosyal medyaya neden bu kadar bağımlı oldum? Birkaç yıl önce böyle değildim, şimdi neden bir telefona bağlı yaşıyorum ki ?
Bilen bilir defalarca kadına şiddet haberleri okuduğum Instagram, Twitter,Wp hesaplarını bu haberleri okumamak için sildim sildim yükledim. (Gerek okul, gerekse iş yüzünden bir şekilde yeniden yüklemek zorunda kaldım.) Ama bugün herşeye son noktayı koydum. Hepsini sildim. Kalıcı olarak. Büyük bir zafer değil elbette - ama şimdiden dinlendiğimi hissediyorum-.
İnsan neden bunu kendine yapıyor?
Neden bu kadar yoruyor?
Şiddeti, ahlaksızlığı,yolsuzluğu bunca kötü şeyi örnek olurcasına paylaşıyor. Üzülüyoruz diye twitler atıp belki de ilk beğeniden sonra unutuyor?
Sanırım gerçek yaşama dönmemiz lazım. İnsanların beğeni sayısını yada X marka elbiseleri, kamera önünde mutlu arkasında mutsuz evliliklerini,sahte gülücüklerini çekmemek lazım.
Güle güle yorgun ve mutsuz beynim...
( Dingin kafamın mutlulukla gelmesi ümidiyle..)
Kitapları sevmekten asla vazgeçemeyeceğimden... ;)
