Puan vermedi
#OkudumBitirdim
Çocuklar için bach/ Helen Garner
Avustralya'lı Yazar Helen Garner ile tanışma kitabım olan kısa ve çerezlik dediğimiz türden bir kitap okudum. Karakterine hem dürüstlük hem şefkatle yaklaşan gündelik hayata merakla eğilmesini aktarıyor.
Çocuklar İçin Bach, Helen Garner'ın aile ilişkileri, sevgi, sadakat ve özgürlük arayışı üzerine kurduğu sade bir anlatımı olan bir romandır. Melbourne'de yaşayan Athena ve Dexter Fox çifti, özel bakıma ihtiyaç duyan oğulları Billy ile sakin ve rutin bir hayat sürerken, Dexter'ın eski arkadaşı Elizabeth'in yeniden hayatlarına girmesiyle bu düzen değişmeye başlar. Elizabeth ve çevresindeki insanların etkisiyle aile bireyleri hem ilişkilerini hem de kendi yaşamlarını sorgulamaya başlar.
Bir insan, ailesine duyduğu sevgi ile kişisel özgürlük arzusu arasında kaldığında hangisini seçmelidir?
Mutlu görünen bir ailenin içinde ne kadar yalnızlık saklı olabilir? Sorularına cevap niteliğinde olan bir kitap okudum.
Yazar, büyük olaylardan çok karakterlerin iç dünyalarındaki değişimleri ve kırılmaları ustalıkla anlatır.
Kitap adı: Yine De Sevdik
Yazar adı : Miraç Çağrı Aktaş
Sayfa sayısı :160
Kitap türü: Deneme// Hayattan kısa kesitler
Kitabın ana teması, sevgi ve sevmek ile ilgili gibi gözükse de değil, kitabın ana teması "Keşkelerimiz" bana göre. Yazar kendi hayatından örnekler vererek konuya gayet güzel vakıf olmuş. Aynı yazarın okumuş olduğum bu ikinci kitabı
"Okurken, iç sesinizle sohbet ettiğinizi düşünürseniz şaşırmayın"
Kitapta kısaca her türlü sevgi ve sevdaya değinmiş, bu ister yar, ister ana, ister baba ister dede ve arkadaş, dost olsun.
Çocukluğunu yaşayamadığından dem vurmuş ve buna karşılık güzel hayaller kuracağından bahsetmiş yazar.
Sevdiği ve değer verdiği insanların ihaneti o kadar sarsmış ki, neredeyse en çok "yaşattığını yaşamadan ölme" cümlesini okuyorsunuz kitabın sayfalarında.
*"Papatyalar çok narin ama dikenli güller için onları ezip geçtiniz" *
Bazen sorgularız değer verdik de ne oldu?
Kısaca bu kitapta da karşılaşıyorsunuz aynı ifade ve durumlarla.
*** "Her şeyi bilmenize gerek yok, üzmeyin birinin acı çekmesine neden olmayın yeter"
Yazar İnsanın en üzüntülü anlarında, genelde söylenen kelimeler, "unutursun ya da alışırsın", olduğundan dem vurmuş.
Sanırım bu durum bizim kültürümüze has bir durum.
***"Sizi olduğu gibi kabul edip seven insanları sevin, kendi menfaatleri için sizi değiştirmeye çalışan insanlardan ise uzak durun"
***"Bahanelere sığınıp sizi ihmal edenler değil, size zaman yaratanlar olsun yanınızda,diyor yazar son olarak. Bu kadar spoiler yeterli.
Kitabı beğendim, kesinlikle tavsiye ediyorum.
Not:" Keşkelere o kadar çok güçlü sarılıyoruz ki, yeri geliyor onlarla saklanıp hayatın en güzel anlarını kaçırıyoruz"
Aylin Özgür
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendi İçimizdeki Çöllere Doğru Sessiz Bir Yürüyüşİnceleme
Kapağını kapattığımda, genzimde çöl kumunun o kuru, yakıcı ve tekinsiz tadı kaldı. Simyacı, bitip de rafa kaldırıldığında susan kitaplardan değil; aksine, gece yarısı uykunuzu bölen ve göğsünüzün tam ortasına oturan o ağır, varoluşsal soruyu fısıldayan acımasız bir iç hesaplaşma metni. Uzak diyarlara uzanan egzotik bir masal kisvesine bürünmüş olsa da, aslında hepimizin içindeki o korkak, kırılgan ve yola çıkmaktan aciz tarafımıza tutulmuş devasa, sırça bir ayna.
Bizler, tıpkı bu kitabın sayfaları arasında dolanan o meçhul çoban gibi, asıl hazinenin hep çok uzaklarda, ulaşılmaz coğrafyalarda ya da başkalarının kusursuz sandığımız hayatlarında olduğuna inandırıldık. Kendi ruhumuzun sessiz çürümesini izlerken, mucizeleri hep dışarıdaki bir serapta aradık. Oysa Coelho, bizi insanın o en sarsılmaz sandığı ama en çabuk tuzla buz olan kibriyle, kendi yanılsamalarıyla yüzleştiriyor. Sadece Mekke’ye gitme hayaliyle yaşayıp, oraya gerçekten varırsa yaşama sevincini ve tutunacak tek dalını kaybetmekten korkan Billuriye Tüccarı’nın o trajik yalnızlığı hangimizin içinde yok ki? Hayallerimizi gerçekleştirmekten, onların peşinden gidecek o çiğ cesareti bulmaktan ölümüne korkuyoruz. Çünkü yola çıkmak, konforlu yalanlarımızı geride bırakmayı ve kendi şeffaf çıplaklığımızla yüzleşmeyi gerektiriyor.
İşte tam o çaresizlik ve korku anında, insanın kendi kalbiyle girdiği o kanlı ve sessiz savaşta kitap, kelimeleriyle ruhumuza o sarsıcı gerçeği fısıldıyor:
"Yüreğine, acı çekme korkusunun, acının kendisinden de kötü bir şey olduğunu söyle. Ve düşlerinin peşinde olduğu sürece hiçbir yüreğin kesinlikle acı çekmediğini..."
Bu satırlar, insanın kendi yazgısına karşı duyduğu o ilkel korkunun yegane panzehiri. Acıdan kaçarken aslında varoluşumuzu nasıl da yavaş yavaş öldürdüğümüzü, o sahte
Yalnızlığın Şeffaf Ağırlığıİnceleme
Bazı kitaplar bittiğinde kapağını usulca kapatır ve tavana saatlerce, bomboş gözlerle bakarsınız. Yutkunamazsınız, çünkü kelimeler göğüs kafesinize oturmuştur. Dostoyevski’nin Beyaz Geceler’i, işte o tarifsiz boşluğun ve yutkunamayışın ta kendisidir. Yazar bizi koca bir şehrin kalabalığı ortasında, kendi zihninin rutubetli duvarları arasına hapsolmuş, isimsiz bir "hayalperestin" yitik varoluşuna davet ediyor. Burada okuduğumuz şey basit bir kavuşamama hikayesi değil; insanın en çiğ, en savunmasız haliyle yalnızlığı nasıl bir zırh gibi giyindiğinin, kendi yarattığı o ütopik dünyaların nasıl yavaş yavaş bir hapishaneye dönüştüğünün kusursuz bir portresidir.
Karakterleri yargılamak, onların o saf zaaflarına tepeden bakmak haddimize değil. Ne yıllarca beklediği bir aşkın hayaletiyle avunan, o arafta kalmış Nastenka'yı; ne de sadece birkaç gecelik, kısacık bir sevgi kırıntısı için tüm ruhunu, tüm geçmişini ve geleceğini feda eden o yalnız adamı yargılayabiliriz. İkisi de insan doğasının en temel, en acıtan kırılganlıklarının kurbanı. İnsan böyledir; bir avuç şefkat, ufacık bir anlama çabası gördüğünde, tüm benliğini o ihtimalin sunağında kurban etmeye hazırdır. Sayfalar ilerledikçe boğazımızda büyüyen o ağır düğüm, aslında karakterlerin çaresizliğinden ziyade, kendi içimizdeki o karanlık, sessiz ve kimsesiz köşelerin yüzümüze vurulmasından kaynaklanır. Dört gecelik o kısacık, uçarı rüya; uyanışın ardından gelen o amansız içsel çürümeyi ve ruhsal yıkımı ne kadar acımasızca, ne kadar çıplak sergileyebilir?
Tam da umudun alevlendiği o ince çizgide, kalbinize bir bıçak gibi saplanan o cümle belirir:
"Aman Tanrım! Bütün bir ömürde tam bir mutluluk anı! İnsan hayatı için az şey mi bu?"
Bu feryat, bir adamın yenilgisi değil; bütün insanlığın varoluş çırpınışının,
Bilim ile Hikmet Arasında Bir ArayışBilim/Felsefe
İsmail Hakkı Aydın’ın Frekansa Büründüm Beyin Diye Göründüm adlı eseri, yalnızca nörobilim üzerine yazılmış popüler bir bilim kitabı değildir.
Eser; bilinç, insan zihni, evren, frekans, matematik, metafizik ve hakikat arayışı üzerine düşünmeye çağıran disiplinlerarası bir fikir yolculuğudur.
Kitap boyunca yazar, modern bilimin kavramlarıyla kadim hikmet geleneği arasında köprü kurmaya çalışır.
Bu yönüyle eser, klasik akademik metinlerden ziyade; bilimsel düşünceyi felsefî ve metafizik sorgulamalarla birleştiren bir düşünce manifestosu niteliği taşımaktadır.
Kitabın daha ilk sayfalarında hissedilen temel yaklaşım şudur: İnsan yalnızca biyolojik bir organizma değildir.
Beyin, sadece et ve sinir dokusundan ibaret bir yapı olarak değil; anlam üreten, algılayan, frekans yayan ve evrenle görünmez bağlar kuran bir merkez olarak ele alınmaktadır. Yazarın “frekans” kavramına yaptığı vurgu da tam burada anlam kazanır.
Ona göre evrenin özü titreşim, enerji ve etkileşimdir. İnsan zihni de bu büyük sistemin dışında değildir.
Eserin en dikkat çekici taraflarından biri, bilim ile inanç arasında çatışma değil tamamlayıcılık ilişkisi kurmaya çalışmasıdır.
Özellikle Birûnî’ye atfedilen: “Beni bilim insanı yapan Âl-i İmran Suresi’nin 19. ayetidir” anlatısı üzerinden yazar, İslam medeniyetinin bilimsel üretim ruhuna dikkat çeker.
Burada Kur’an, fizik ya da matematik kitabı olarak görülmez; fakat evreni araştırmaya teşvik eden bir bilinç kaynağı olarak yorumlanır.
Bu yaklaşım, modern dönemde din ile bilimi birbirinin alternatifi gibi gören anlayışlara karşı önemli bir itiraz niteliği taşımaktadır.
Kitapta özellikle dikkat çeken bir başka düşünce ise şudur: “Allah’ın rızasının laboratuvarlarda olduğunu anlamak zorundayız.”
Bu cümle, eserin medeniyet perspektifini özetleyen temel
Al bakayım şu diyetini!!
Ömer Seyfettin aklıma 
Diyet hikayesiyle kazınmış bir yazardı. Yıllar sonra umumi bir kitaplıkta 
Gizli Mabet adlı eseri görünce anılarımı tazelemek adına okumaya karar verdim.
Kitabın giriş kısmında yazarın Türk Edebiyatımıza katkıları, kendi döneminde etkilendiği kişiler ve düşünce akımları özetle anlatılmış ayrıca kısa bir şekilde yaşamıda yazılmıştır.
Kitapta bulunan Ömer Seyfettin’in kaleme aldığı kıssadan hisse hikayelerde (1910-1920) İstanbul ve Osmanlı coğrafyasının havasını buram buram teneffüs ediyorsunuz. Hikayelerde yer verilen karakterlerin iç dünyası ve yaşama biçimleri dönemin zorluklarından izler taşımakta. Hikayelerin kısa ve merak uyandırması okuyucuyu sıkmadan sonuca ulaşması benim en beğendiğim yanı oldu.
Ayrıca hikayelerde mekanların aşırı güzel ve kolay betimlenilmiş olması o kadar güzel ki tabiri caizse "yağ gibi akıyor mübarek.” Diyaloglar gündelik hayatta kullanılan samimi sohbetlerle süslenilmiş dönemin kozmopolit yaşamı tebessüm ettirerek eleştirilmeye çalışılmış. Çok fazla yazacağım kısımları mevcut ama tadı kaçsın istemiyorum. Siz en iyisi bu kitabı okuyarak deneyimleyin.
Keyifli okumalar :)Edebiyat
Ömer Seyfettin aklıma Diyet hikayesiyle kazınmış bir yazardı. Yıllar sonra umumi bir kitaplıkta Gizli Mabet adlı eseri görünce anılarımı tazelemek adına okumaya karar verdim.
Kitabın giriş kısmında yazarın Türk Edebiyatımıza katkıları, kendi döneminde etkilendiği kişiler ve düşünce akımları özetle anlatılmış ayrıca kısa bir şekilde yaşamıda yazılmıştır.
Kitapta bulunan Ömer Seyfettin’in kaleme aldığı kıssadan hisse hikayelerde (1910-1920) İstanbul ve Osmanlı coğrafyasının havasını buram buram teneffüs ediyorsunuz. Hikayelerde yer verilen karakterlerin iç dünyası ve yaşama biçimleri dönemin zorluklarından izler taşımakta. Hikayelerin kısa ve merak uyandırması okuyucuyu sıkmadan sonuca ulaşması benim en beğendiğim yanı oldu.
Ayrıca hikayelerde mekanların aşırı güzel ve kolay betimlenilmiş olması o kadar güzel ki tabiri caizse "yağ gibi akıyor mübarek.” Diyaloglar gündelik hayatta kullanılan samimi sohbetlerle süslenilmiş dönemin kozmopolit yaşamı tebessüm ettirerek eleştirilmeye çalışılmış. Çok fazla yazacağım kısımları mevcut ama tadı kaçsın istemiyorum. Siz en iyisi bu kitabı okuyarak deneyimleyin.
Keyifli okumalar :)