Günümüzde sıkça duyduğumuz, hatta çoğu zaman gelişigüzel kullandığımız bir kavram belkide "narsistlik" ama bu kitapla bir kez daha fark ediyoruz ki narsistlik yalnızca kendini beğenmişlik ya da bencillik değil. Bazen bir insanın ruhuna usul usul işleyen, onu kendi benliğinden uzaklaştıran, hislerini ve hatta gerçeklik algısını bile kaybetmesine neden olan görünmez bir savaş gibi..
Melal ve Sadberk'in hikâyeleri ile ele almis Funda hanim bu konuyu. Bu iki hikayede karakterlerin yaşadıkları kırgınlıklardan çok bu kırgınlıkların onların iç dünyalarında açtığı yaralar oldu. Bir süre sonra insanın karşısındaki kişiyi sorgulamayı bırakıp kendisini sorgulamaya başlaması, kendi hislerinden şüphe duyması ve attığı her adım için suçluluk hissetmesi öylesine gerçekçiydi k, birçok okurun satırlar arasında kendinden parçalar bulacağından eminim.
Bir insan ne zaman kendinden vazgeçmeye başlar?
Bir ilişkinin içinde kendi sesini kaybettiğini ne zaman fark eder insan?
Ve daha da önemlisi, kaybettiği o sesi yeniden bulmak mümkün müdür? Sizce...
okuru rahatsız eden ama üzerine düşünmeye mecbur bırakan bu soruları karakterlerin yaşamları üzerinden başarılı bir şekilde bizlere aktarmış Funda hanim.
Karakterlerin yaşadığı kırılmaları, hayal kırıklıklarını ve iç çatışmaları okurken aslında yalnızca onların hikâyesine tanıklık etmiyoruz. Bir insanın adım adım nasıl yıpratılabileceğini, sürekli eleştirilmenin, değersiz hissettirilmenin ve duygusal manipülasyonun insan üzerinde nasıl bir etki bıraktığını da görüyoruz.
İnsan bir sabah uyandığında kendini kaybetmiş olmuyor. Bazen küçük cümleler, bazen görmezden gelinen davranışlar, bazen de yıllarca taşınan yükler birikerek insanın omuzlarına çöküyor..
Melal ve Sadberk iliskillerinde kendini surekli sorgulamalari, kendi hislerinden suphe
Vicdan, İnanç ve Ahlak
Karamazov Kardeşler, sadece bir aile hikâyesi değil; insanın vicdanını, inancını, ahlakını ve iç çatışmalarını sorgulatan derin bir romandır. Ancak bu derinlik, orta seviyedeki bir okuyucu için zaman zaman zorlayıcı olabilir.
Romanın en güçlü yanı karakterleridir. Baba Fyodor Karamazov ile oğulları Dmitri, İvan ve Alyoşa birbirinden tamamen farklı dünya görüşlerini temsil eder. Özellikle İvan'ın akılcı ve sorgulayıcı yapısı ile Alyoşa'nın inançlı ve merhametli kişiliği arasındaki çatışma okuyucuyu düşünmeye sevk eder.
Kitabın dili günümüz romanlarına göre daha ağırdır. Uzun diyaloglar, felsefi tartışmalar ve karakterlerin iç dünyalarına yapılan derin yolculuklar sabır ister. Bu nedenle hızlı akan bir olay örgüsü bekleyen okuyucular zaman zaman sıkılabilir. Ancak sabır gösterildiğinde romanın sunduğu düşünsel zenginlik fazlasıyla karşılığını verir.
Cinayet etrafında şekillenen olaylar merak unsurunu canlı tutsa da Dostoyevski'nin asıl amacı katilin kim olduğunu buldurmaktan çok, insanların neden suç işlediğini ve vicdanlarıyla nasıl hesaplaştıklarını göstermektir.
Orta seviyedeki bir okuyucu için kitap:
İlk 200 sayfada biraz zorlayıcı olabilir.
Karakterleri tanıdıkça daha akıcı hâle gelir.
Felsefi bölümlerde yavaş okunmayı gerektirir.
Bitirildiğinde insana uzun süre düşündürecek sorular bırakır.
Bu roman herkese hitap etmeyebilir; ancak insan ruhunu anlamaya çalışan, sorgulamayı seven ve klasik edebiyata ilgi duyan okuyucular için hayatlarında en az bir kez okunması gereken eserlerden biridir. Dostoyevski burada sadece bir hikâye anlatmaz; insanın iç dünyasına ayna tutar.
İnsanın asıl savaşı, başkalarıyla değil kendi vicdanıyla yaptığı savaştır." düşüncesi romanın ruhunu en iyi özetleyen yaklaşımlardan biridir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu kitap, Rothfuss'un dünya inşasındaki dehasının doruk noktası. Artık ne Kvothe'un maceraları var ne de Üniversite'nin görkemli koridorları. Bunun yerine, Şeyaltı'nın (The Underthing) tozlu, unutulmuş ve kendi içinde bir evren gibi işleyen mekânlarına iniyoruz. Rothfuss, daha önce ana seride sadece ima edilen bu yeraltı dünyasını o kadar canlı ve detaylı resmediyor ki, her oda, her tünel, her unutulmuş eşya adeta bir karaktere dönüşüyor. Burası, kendi kuralları ve ritüelleri olan, başlı başına bir dünya.
Kurgu tasarımı ise tamamen alışılmışın dışında. Klasik bir olay örgüsü, belirgin bir çatışma veya antagonist yok. Sadece Auri'nin bir haftalık hayatına, onun gözlerinden ve zihninden tanık oluyoruz. Her gün uyanıyor, Şeyaltı'nda dolaşıyor, bir düğme, bir çark, bir ip parçası buluyor ve onları titizlikle, neredeyse ritüelistik bir hassasiyetle yerleştiriyor. Bu tasarım o kadar cesur ve o kadar saf ki, okurken bir karakterin iç dünyasına bu denli yaklaşmanın ve onun her şeye canlılık atfeden eşsiz bakış açısını deneyimlemenin büyüsüne kapılıyorsunuz. Bu, kelimenin tam anlamıyla bir karakter çalışması. 
Patrick Rothfuss
Patrick Rothfuss
Düşüncelerinde hem kendisiyle hem de çevresiyle sürekli bir çatışma halinde olan, iç dünyasının karanlığında kaybolmuş bir "genç kadın"ın hikayesine ortak oluyoruz.
Yaşadığı her olumsuzluğun faturasını kendisine kesen, bu ağır suçluluk duygusuyla bedenini ve ruhunu cezalandırmaktan çekinmeyen bir karakter bu...
Kitabın dili son derece sade, akıcı ve sürükleyici. Yazar, karakterin karmaşık ve karanlık iç dünyasını o kadar başarılı bir hicivle harmanlamış ki, o kasvetli atmosfer bir anda yerini enfes bir karakomik anlatıya bırakıyor. Okurken içimden, " 
Tuğba Saydam ' da 
Nikolay Gogol ’un Palto’sundan çıkmış," demekten kendimi alamadım.
Benim için son derece keyifli ve etkileyici bir okuma deneyimi oldu. Benim gibi "Tanınamayan" Yazarın güçlü kalemini takdir ediyor; Derinlikli ve absürt edebiyat severlerin, özellikle de kadın okurların bu kitaptan büyük keyif alacağını düşünerek gönül rahatlığıyla tavsiye ediyorum.
Son olarak; Dingin gri kedi Hector'u da sevgi ile anıyorum
Tuğba Saydam ' da Nikolay Gogol ’un Palto’sundan çıkmış," demekten kendimi alamadım.
Benim için son derece keyifli ve etkileyici bir okuma deneyimi oldu. Benim gibi "Tanınamayan" Yazarın güçlü kalemini takdir ediyor; Derinlikli ve absürt edebiyat severlerin, özellikle de kadın okurların bu kitaptan büyük keyif alacağını düşünerek gönül rahatlığıyla tavsiye ediyorum.
Son olarak; Dingin gri kedi Hector'u da sevgi ile anıyorum
Akıl ile Hurafenin Köşkündeki Savaş: Cadı Romanı Çözümlemesi
Cadı, Türk edebiyatında kendine has bir parodi-gotik roman. Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın Garaib Faturası Külliyatı’nın ikinci kitabı (Gulyabani ilk kitap), 1912 tarihinde yayınlanmıştır, popüler realizm, natüralizm ve erken dönem gotik/korku unsurlarını harmanlamıştır. Kocasının ölümü ile dul kalan Fikriye Hanım dayısının evine geri dönmüştür. Yengesi başta olmak üzere Fikriye’yi evlendirmek isterler. Naşit Nefi Efendi adında bir talip bulurlar. Rahmetli ilk eşinden olan iki çocuğu, annesi ile birlikte İstanbulun Vefa semtinde ‘Uğursuz Konak’ olarak da akıllara yer etmiş büyük bir yalıda yaşamaktadırlar. İlk eşinin vefatından sonra pek fazla evlilik yapmıştır. Bulundukları semtte herkes Naşit Nefi Efendiyi iyi bilir, hakkında çıkan söylentiler pek geniş çevreler tarafından duyulmuştur. Çocukların anneleri Binnaz Hanıım’ın tekrar dirildiği ve bir cadıya dönüştüğü, konaktaki herkese musallat olup huzursuz vakitler yaşattığı konuşulmaktadır.
Eserin dilini anlamaya geçmeden önce o dönemde Türk edebiyatının dil yapısını inceleyelim. 1912 yılı, Türk edebiyatında dil açısından tam bir yenilenme, çatışma ve dönüşüm dönemidir. Bu dönemde edebiyat dünyasında birbiriyle çatışan farklı dil anlayışları hüküm sürmektedir.
I. Servet-i Fünun ve Fecr-i Ati’nin Ağır Yapay Dili
Bu metinlerde Arapça ve Farsça tamlamalar yoğunluktadır. Günlük dilde hiç karşılığı olmayan halkın anlamadığı bir dil hakimdir. Edebiyatın sadece yüksek zümrenin anlayabileceği bir sanat olduğunu savunurlar.
II. “Yeni Lisan” Dilde Sadeleşme Devrimi
1911’de Genç Kalemler Dergisi’nde Ömer Seyfettin, Ali Canip Yöntem ve Ziya Gökalp 'Yeni Lisan' hareketini başlattılar. İstanbul Türkçesi esas alındı. Konuşma dili ve yazı dili arasındaki uçurumları kapatmayı hedeflediler.
III. Bağımsız Yazarlar
Bu iki
Puan vermedi
Roman, Jerome’un kuzeni Alissa’ya duyduğu derin, platonik ve idealize edilmiş aşkı anlatır. Çocukluktan başlayan bu bağ, yıllara yayılır. Jerome mutluluğu Alissa’yla bir arada görmek isterken, Alissa giderek daha katı bir dindarlığa ve çileci bir erdeme yönelir. İncil’deki “Dar kapıdan girmeye çabalayınız” (Matta 7:13-14) motifi, romanın hem başlığı hem de merkezî metaforudur: Kurtuluşa veya Tanrı’ya giden yol dar, zor ve çoğunlukla yalnızdır.
Anlatım büyük ölçüde Jerome’un geriye dönük bakış açısıyla ilerler; mektuplar ve özellikle Alissa’nın günlüğüyle zenginleşir. Bu yapı, olayları tek taraflı değil, çok katmanlı gösterir. Kısa olmasına rağmen yoğun ve şiirsel bir metindir.
Ana Temalar
Beşeri Aşk vs. İlahi Aşk / Erdem ve Fedakârlık: Alissa, dünyevi mutluluğu (evlilik, mutluluk) reddederek “daha yüce” bir ruha ulaşmaya çalışır. Aşkı, Tanrı’ya giden yolda bir engel olarak görür. Jerome ise aşkını erdemle birleştirerek mutluluğu arar. Roman, aşırı idealizmin ve puritanizmin trajediye dönüşmesini sorgular.
Mutluluk ile Erdem Arasındaki Çatışma: Gerçek erdem, mutluluktan vazgeçmeyi mi gerektirir? Aşırı fedakârlık özgür iradeyi yok eder mi, yoksa yüceltir mi?
Bireysel Özgürlük ve Ahlak: Gide, bireyin mutluluğunu ve özgürlüğünü ahlaki/ dini tabularla sınırlamanın sonuçlarını inceler. Alissa’nın yolu, kendini yok saymaya varır.
Kurban ve Kurban Eden: Hem Alissa hem Jerome birbirini (ve kendilerini) bir tür manevi yükseliş için araçsallaştırır. Bu, romantik aşkın mistik bir boyuta evrilmesidir.
Karakter Analizi
Jerome: Hassas, idealist, biraz pasif bir anlatıcı. Aşkı hayatının merkezi haline getirir; Alissa’nın peşinden koşar, erdemli olmaya çalışır ama dünyevi mutluluğu da ister.
Alissa: Romanın en çarpıcı karakteri. Saf, entelektüel, giderek azizeleşen bir genç
