10 bilinç Okyanusu
YENİ DİNLERİN Afganistan mağaraları ya da Ortadoğu medresele-rinden doğması pek mümkün görünmüyor. Yeni dinler araştırma la-boratuvarlarında büyüyüp serpilecekler. Sosyalizm nasıl buhardan ve elektrikten müteşekkil bir kurtuluş vaadiyle dünyayı ele geçir-diyse, tekno-dinler de algoritmalara ve genlere dayalı bir kurtuluş vaadiyle dünyayı fethedebilir.
Radikal İslam ve fanatik Hıristiyanlık üzerinde dönen tüm tar-tışmalara rağmen, dini açıdan dünyadaki en ilgi çekici yer IŞİD'in kontrol ettiği bölgeler ya da ABD'nin İncil Kuşağı olarak adlandı-rılan muhafazakar güneyi değil, Silikon Vadisi'dir. Yüksek teknoloji gurularının teknoloji odaklı, tanrısız bu yeni cesur dini işte burada mayalıyorlar. Mutluluk, barış, refah, hatta ebedi yaşam gibi kadim sözleri, ilahi varlıklar değil teknoloji aracılığıyla sunuyorlar. Üstelik tüm bunları ölümden sonra yerine bu dünyada vaat ediyorlar.
Yeni tekno-dinler temelde ikiye ayırılabilir. Tekno-hümanizm ve veri dini. Veri dini insanların kozmik görevlerini tamamladığını ve artık meşaleyi yeni oluşumlara devretmesi gerektiğini öne sürer. Veri dininin hayallerini ve korkularınıysa bir sonraki bölümde tartışaca-ğız. Bu bölüm, insanı hâlâ yaratılışın zirvesi olarak gören ve pek çok geleneksel hümanist değere bağlılığını koruyan tekno-hümanizmin nispeten muhafazakar öğretilerine odaklanacak. Tekno-hümanizm
Milliyetçilik
1923'ten sonra bu akımlar, devletle bütünleşen siyasal partinin benimsediği Kemalist ideoloji karşısında ikincil duruma düştü, Yusuf Akçura, Ahmet Ağaoğlu, Ziya Gök alp, Fuat Köprülü, Mehmet Emin (Yurdakul), Ruşen Eşref, Ali Canip (Yöntem), Celal Sahir (Erozan) gibi daha önce milliyetçi akıma öncülük eden düşün ve edebiyat adamları Cumhuriyet döneminde yönetime katılarak Kemalizmin temel ilkelerine bağlı göründüler.
Reklam
Baykal'dan,Gandi'ye Ortadoğu İrfanı ve YeniOsmanlıcılık
(...)
Fakir fukarayı kandırmak için tasarlanmış bile olsa, böyle bir sav ya da "taktik" karşısında gülmemek zor: millenium, değişim, dönüşüm, küreselleşim, yeni dünya düzeni, ne kadar moda kavram varsa sayıp dökün, sonra da, damdan düşer gibi, düşünsel ve düşünsel yol göstericilerinize gönderin bizi: Şeyh Edebali, Yunus Emre ve Mevlana! Sanki üç büyük filozof, üç büyük toplum bilimci, üç büyük ekonomi kuramcısı söz konusu! Sanki XIII. yüzyıldan bu yana, yeryüzünde bunca filozof, bunca toplumbilimci, bunca siyasabilimci, bunca ekonomi kuramcısı yetişmemiş! Yetiştiyse de Şeyh Edebali, Mevlana ve Yunus Emre'yi aşamamış. Sanki gözlerimizi her konuda Ortaçağ' a çevirmek zorundayız! "Tarihsel bir partinin genel başkanını hemen yargılayıvermek yanlış olur, bir bildiğivardır herhalde, olmasa böyle konuşmaz!" mı diyorsunuz? Ama, gerçekten bir bildiği varsa, bu durumda, Şeyh Edebali'nin toplumsal değişime ilişkin önerileri, Mevlana'nın yabancı anamalın ekonomik ve toplumsal gelişimdeki yeri konusunda geliştirdiği kuram, Yunus Emre'nin geri kalmışlığı yenme "stratejiler"ine ilişkin öngörüleri üzerine üçer beşer sayfalık birer yazı yazması, bir başka yazıda da tüm bu görüş ve önerileri hem birbirleri, hem bugünün gerekleriyle bağdaştırması, bunların nasıl ve ne ölçüde uygulamaya konulacağını belirleyip açıklayarak bizi aydınlatması gerekmez mi?
(...)
"Modern ideoloji bizi sürekli 'arzularının peşinden git' ve 'haz al' sloganlarıyla besliyor. Ancak sorumluluk taşımayan, ötekini gözetmeyen bir haz arayışı, kaçınılmaz olarak yıkıcı bir bencillik doğurur. Başkasının sınırlarını çiğneme pahasına sadece kendi tatminine odaklanmak, çağımızın en yaygın barbarlığıdır."
Her toplumun Allah’ın dışında kendisine ibadet ettikleri, Allah’tan hiçbir delil olmadığı halde tabi oldukları şey onların tağutudur. Bu beşerî bir ideoloji olabileceği gibi bunu savunan siyasal bir parti de olabilir, bir politik lider de olabilir. Allah’ın isim ve sıfatlarından bazılarının izafe edildiği bir tarikat şeyhi de bu tanımın kapsamına girebilir.
Ulus devletlerde İslam değil, seküler ideoloji belirleyici ve tayin edicidir.
Reklam
Reklam