-Dört büyük şairi kendine aşık etmiş ama Tomris Uyar'ın zeki bir manipülasyoncu olduğu gayet açık.
+Onlar da kanmasaydı.
-Kanmak ya da kanmamak, kişinin kendi elinde olmuyor bazen. Öyle ikna edici yalanlar ve manipülasyonlar yapılıyor ki, ne olduğunu anlamadan, kendini nefret ettiğin birisiyle sevişirken bulabilirsin. Bazen de sırf kötü bir etkiyi üstünden atabilmek için bile düşmanınla iyi geçinmek zorunda kalabilirsin. İnsan tabiatı, öyle 'yapmasaydı, etmeseydi' diye kestirip atılacak kadar basit bir tabiat değildir. Öyle olsaydı, özünde bir kavramdan ibaret olan aşk, milyonlarca kişinin yaşam ve ölüm sebebi olmazdı.
+Sen, aşka inanmıyor musun?
-Aşk, yalnızların kendilerine söyledikleri en ikna edici yalandır. Yazılı olmayan bir kuraldır; insanları birbirine körü körüne bağlayan. Bir dindir; tüm dinlerden daha popüler olan. Yani bir çeşit manevi ihtiyaç, bir uyuşturucudur. İnanmak ve bağlanmak istemem. Kişiliğime aykırıdır.
Unutma; kişiliğinin anahtarı inandığın şeyde saklıdır. Neye inanıyorsan, hayatını ona göre yönlendirirsin ve bilerek ya da bilmeyerek, kişiliğinin kontrolünü onun eline verirsin. İster narsist, ister korkak, ister sosyopat, ister egoist, istersen de kıskanç diyebilirsin bana. Sana kalmış. Ben sadece gerçekleri söylüyorum. Kişiliğimin anahtarını aşka ya da aşık birine vermem. Çünkü Bukowski'nin de dediği gibi "aşık insanlar genellikle alıngan ve tehlikeli olurlar. Perspektiflerini ve mizah durumlarını yitirirler. Sinirli, kafadan çatlak olurlar. Hatta katil bile olabilirler."
Adaletin oyuncak olduğu bu dünyada, karşıt olduğun görüşün tutsağı olmakla savunduğun görüşün suçlusu olmak arasındaki masumiyeti yakalarsan, hayatın nabzını da yakalamış olursun ve hayatla bir çocuk gibi acımasızca oynamaya başlarsın.
Severim yalnızlığı. Çünkü insanları yakından tanıdım. Bu hayatta manevi olarak kendine yetemeyen insandan daha yorucu, üstelik boşuna yoran insan da tanımadım. Hayatın anlamsızlığıyla boğuştuğum zamanları saymazsak, gerçekten böyle, yani yalnız başıma daha huzurluyum. Bu durumun tek sinir bozucu tarafı, münzevi yaşıyorsun diye bazılarının seni dindar zannetmesidir. Tanrı'ya atom çekirdeği kadar inancım yok. Dinsel şeyleri düşünmeyi benden daha çocuk olanlara bıraktım.
Ne diyordum? Evet, yalnızlığı sevmek. Nasıl sevmeyeyim ki? Ne zaman biriyle birlikte olsan, ona kendini herhangi bir konuda ispatlamak zorundasın. Sana inanmayan ya da senden ufacık da olsa şüphe duyan insanlar, seni manipüle etmeye ve senin tam zıttın olan kişiliği de sana dayatmaya çalışırlar. Kimisi bilerek ve isteyerek yapar bunu, kimisi de bilinçsizce yapar. İki türlü de olan sana olur. Onları kandırmaya kalksan, kendine söylediğin yalandan daha büyüğünü söyleyemezsin zaten hiçbir zaman.
Sen sen ol, hiç anlaşılmadığın ve iyi hissetmediğin bir yerde asla durma. Ucunda ölüm bile olsa.
Zaten ölüm dediğin nedir ki, yeni bir kimlikten başka?