Annemi anladım. Kendisini sevmeyenin acısı da olmazdı öfkesi de... İnsanın bir ömrü, gökkuşağının yedi rengi vardı ve dünyadan başka dünya yoktu. Annemi bir daha sevdim.Gökyüzünü gördüm Aynaya baktım. Şimdi gidip kentin en kalabalık yerinde hayata gülümseyeceğim.
Ne kadar garip mahluklarız? Hepimiz ömrümüzün kısalığından şikayet ederiz; fakat gün denen şeyi bir an evvel ve farkına varmadan harcamak için neler yapmayız?