Why do I care about all the wrong things, and nothing at all for the right ones? Or, to tip it another way: how can I see so clearly that everything I love or care about is illusion, and yet - for me, anyway - all that's worth living for lies in that charm?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
SanatAlıntı
"...Sanat 'fikirlerin mutlak gücü'nün günümüze dek varlığını koruyabildiği biricik alandır. Arzuların pençesinde kıvranan bir insanın, hâlâ doyuma benzer bir şeyler yapabildiği tek yer sanattır, ve sanatsal illusion sayesinde, bu oyun, ancak gerçek bir şeyin meydana getirebileceği duygusal sonuçları aynen meydana getirir."
Sayfa 350
Görmenin görsel sanat için önemi fizyolojik görme fenomenine değil (sonuçta hayvanlar da görüyor ama sanat icra etmiyorlar), algılamaya dayanıyor; ama tabii buradaki algılama. beyinle (bilinçli ve bilinçdışı düşünceyle) ve hatta dış dünyayla ilişkiye giren bütün bir insan organizmasıyla (bedenle) bağlantı halindeki gözlerin yönetimi altındadır. 10
10 Görme ile algılama arasındaki farkın başlıca formülasyonu, Ernst H. Gombrich'in Art and Illusion adlı eserinde ortaya konur.
Time isn't precious at all, because it is an illusion. What you perceive as precious is not time but the one point that is out of time: the Now. That is precious indeed. The more you are focused on time -- past and future and the more you miss the Now, the most precious thing there is.
Sayfa 72
