Büyük bir kitap gibi düşünüyorum bazen hayatı. Her sayfasında başka, diğerlerine benzemez bir resim var. Her sayfa gerçek ama tek başına değerlendirildiğinde aslında kocaman bir yanılgı belki de. Sayfaları tek tek açıyoruz. Her sayfada yeni ve başka bir resim. Ve, açılan her sayfayla biz biraz daha solgunlaşıp eksiliyoruz.
Özlemini çektikleri saygıya kavuşmak için insanların en sık başvurdukları çare dine sarılmak oldu. Dünyanın bütün büyük dinleri, en önemsiz kişinin bile ruhani bir değere sahip olduğunu söylüyordu. Yönetenlerin zorbalıkları, patronların hareketleri ve günlük hayatta karşı karşıya kalınan aşağılanmalar yalnız dış benliğe değip geçtiğinde, daha derinlerdeki inançların verdiği avuntu her şeye rağmen yerli yerinde kaldığında, bunlara katlanmak daha kolay oluyordu.
Tarih bize tekrar tekrar göstermiştir ki iktidarı ustaca kullanmayı bilenler, ancak aynı yeteneğe sahip olanlar tarafından yerinden oynatılabilirler ve bu da aynı sistemin sonsuza kadar sürüp gitmesine hizmet eder. Bugün eski usul politikanın insanlarda yol açtığı yılgınlık, ortak esenliğe ilgisiz kalmalarından değildir, ona katkıda bulunmanın güçlüğü karşısında, idealist politikacıların ideallerini çiğneyerek sahtekarlara ve prensiplerini çiğneyerek dogmacılara verdikleri tavizlerin değişmezliği karşısında neredeyse umutsuzluğa kapılmış olmalarındandır; iktidar savaşı insafsız bir savaştır çünkü müttefik edinmeden kazanılamaz.