“Bir gün uyanıp onu yine burada,yanımda bulacağımı düşünmeden edemiyorum;zaman bir şekilde büzüşecek ya da ikiye katlanacak ve onun yaşadığı,nefes alıp verdiği âna geri döneceğiz sanki…”
Hevesleri, beklentileri, erteledikleri, kursağında kalmış kelimeleri, kaçırılmış bakışları, gizledikleri, bitirilmemiş mektupları, susuşları ve istemsiz veda edişleriyle tamamlanmamış bir cümledir insan. Ve o cümle çoğu zaman bir noktayla değil iç çekişle biter.
Ve işte o an, hayatımı değiştirecek bir kararın eşiğindeydim. İçimdeki korku, öfke ve çaresizlikle birleşerek beni sadece hayatta kalmaya değil, aynı zamanda bir insan olarak var olma mücadelesine itti. O zamana kadar dayandığım her şeyin, içimde biriken fırtınaların başlangıcı olduğunu fark ettim. Zihnimdeki karanlık ve aydınlık arasında dengeyi bulmam gerekiyordu.