Sade’ın metinlerinde zalimler, işkenceciler, tecavüzcüler ve sömürücüler neredeyse istisnasız biçimde:
Dükler
Kontlar
Piskoposlar
Yargıçlar
Zengin bankerler
gibi iktidar sahipleridir.
Bu bilinçli bir tercihtir. Sade şunu söyler:
Ahlak vaaz edenler en büyük ahlaksızlardır.
Hukuku yönetenler en büyük suçlulardır.
Örneğin Sodom’un 120 Günü’nde dört ana figürün tamamı devletin ve kilisenin tepesinden gelir. Bu, doğrudan doğruya ancien régime’e (eski rejim) yöneltilmiş bir politik alegoridir.
Sade’a göre monarşik düzen, yalnızca halkı sömürmez; suçu da kurumsallaştırır.
Sade’ın asıl korkutucu fikri şudur:
İnsan iktidar sahibi olduğunda zalimleşmez;
iktidar, zaten zalim olanları yukarı taşır.
Bu nedenle onun dünyasında:
Güç = başkasının bedenine tasarruf hakkı
Hukuk = güçlülerin şiddetine kılıf
Din = suçun meşrulaştırma aracıdır
Bu yaklaşım, modern çağda Foucault’nun “iktidar–beden” analizlerinin erken ve kaba bir öncülü gibidir.