'Bir derenin kıyısında sonsuza dek mutluydum, o kadar mütevazi bir akarsuydu ki bir isme sahip olma lüksüne ihtiyaç duymazdı:Nehirdi sadece.'
"Altın olan her şey parlamaz,her gezgin yitirmemiştir yolunu
... ben Aragorn'um,ve o mısralar bu isme aittir."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kuluna şahdamarından daha yakın olduğunu bildiren Allah... Ve ne sanırsın ki O, O değil; sonsuz kere ötenin ötesinde olan Allah... Kuluna kendi nefesinden üflediğini buyuran ve duyuran Allah... "Rahmetim gazabımı geçti" buyu-ran ve 99 güzel isminin her birinde o isme nisbetle rahmetini tecelli ettiren Allah... İnsana, "Allah'ın Ahlâkıyla ahlâklanınız" buyuran Allah!..
Sayfa 354 - Ağustos 1994, “BU ASRIN SAHİBİSİNİZ!...”, Vâridât: Mehdi, İbda Yay.
Oysa böyle bir şey olmamalıydı isim denen şey. Kulağa değdiği anda, gözlerden önce insanın ruhu dönüp bakmalıydı. Yeryüzünde aynı isme sahip on binlerce, yüz binlerce insan vardı belki ama aynı seslerden oluşsalar da her isim farklıydı, her isim tekti, biricikti, her isim tek bir ruhla birleşmişti ve bir insan ismini kaybettiğinde ruhunu da kaybetmiş sayılırdı.
İnsanın kendisi için yaşamadığı hayat, isme özel bir cehennem demekti.
Eğer insan maddî ve manevî her bir uzvunu Allah'ın emrettiği yere sarf etmekle hamdin şubelerinden olan şükr‑ü örfîyi îfa ve şeriata imtisal ederse insanın cevherinde vedia bırakılan o örneklerin her birisi, kendi âlemine bir pencere olur. İnsan, o pencereden o âleme bakar. Ve o âleme tecelli eden sıfatla, o âlemden tezahür eden isme bir mir'at ve bir âyine olur. O vakit insan ruhuyla, cismiyle âlem-i şehadet ve âlem-i gayba bir hülâsa olur. Ve her iki âleme tecelli eden, insana da tecelli eder. İşte bu cihetle insan, sıfât-ı kemaliye-i İlahiyeye hem mazhar olur hem müzhir olur.
