Hazlar ve acılar reddedildiğinde, kırılgan ve tiksindirici şeylerin yerini büyük bir sevinç alır, bunu ruhta huzurla buluşan uyum ve nezaketle birleşen yücelik takip eder, çünkü vahşilik daima zayıflıktan doğar.
Anna KareninaAlıntı
Ama hayır, bize nasıl yaşayacağımızı öğretmeleri gerekiyor. Mutluluğun ne olduğu hakkında fikirleri yok, bu aşk olmadan bizim için mutluluğun da, mutsuzluğun da, yaşamın da olmayacağını bilmiyorlar.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Zira insan, ruhuna ağırlık yapan şeyleri birer birer söküp attıkça hür oluyor ve ancak bu yolla bütün kaygılarından, elemlerinden, endişelerinden kurtuluyor...
Bu dünya yalan dünya deyip bir yandan da başkasının ürettiği dünya malına sahip olmanın arzusunu taşıyoruz. Çok çalışmamaya, fazla yorulmamaya ama gördüğümüz her şeye sahip olmaya hevesleniyoruz. Sonu da hüsran oluyor haliyle.
İnsanlar ne diye böyle yapıyorlardı? Niçin bir bölümü iyi, bir bölümü kötüydü? Neden kimi insan mutlu, kimisi de mutsuzdu? Bazı insanlardan herkes korkarken, bazılarından niçin kimse korkmuyordu? Neden kimisinin çocuğu oluyor, kimisinin olmuyordu? Neden bazıları başkalarına aylık verdirmeyebiliyordu? En iyi insanlar aylığı en çok olanlar mıydı? Dedesinin aylığı az olduğu için mi herkes onu böyle gücendiriyordu?
fakat içinde bulunduğumuz kendini gerçekleştirme çağında, insanın hayatındaki birinci tercihten başkasıyla yetinmesi iradesizlik olarak örülüyor, ayıplanıyordu. kaderin sandığın şeye boyun eğmek, onurlu bir hareket olmaktan çıkıp korkaklığa dönüşmüştü bir yerlerde. mutluluğa ulaşma baskısı bazen zulüm şeklini alıyordu, mutluluk herkesin ulaşabileceği ve ulaşması gereken bir şeymiş de, bu uğurda verilecek en küçük bir taviz dahi bireyin kendi kabahatiymiş gibi.
