Yabancı ~Psikoloji
“Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum” cümlesiyle çarpıcı bir başlangıç yapıyor yazar.
Ve şu cümle ; “Annemi elbette çok severdim; ama bu bir şey ifade etmezdi ki. Sağlıklı bütün insanlar, sevdiklerinin ölümünü az çok arzu etmiştir.” bizi ilginç bir hikayenin beklediğinin habercisiydi
Hikaye de kahramanın asıl adını yazmadı yazar ama soyadı vardı.
Kendine ve topluma yabancılaşmış bir adamın hikayesi.
Hayatı sorgulyan ve anlamsız bulan kahraman sırf topluma ve kendine yabancılaşmasından dolayı yargılanır ve idam edilir
Mahkemede şöyle bir cümlesi vardır;
“Bu işin benim dışımda görülüyor gibi bir hali vardı. Her şey, ben karıştırılmaksızın olup bitiyordu, kaderim bana sorulmadan tayin olunuyordu ... İyi düşününce söylenecek bir şeyim olmadığını anlamaktaydım. Kendi kendimi seyrediyormuş gibi bir hisse kapıldım.”
Bu düşünce ,yabancılaşma kavramını ne kadar benimsediğini anlatıyor...
Ve idam kararını duyunca Camus kahramanına şunları söyletir;
"Herkes bilir ki, hayat yaşamak zahmetine değmeyen bir şeydir, aslında otuz ya da yetmiş yaşında ölmenin önemli olmadığını bilmez değildim, çünkü her iki halde de gayet tabii olarak başka erkekler ve kadınlar yine yaşayacaklar ve bu binlerce yıl devam edecektir... İnsan madem ki ölecektir, bunun nasıl ve ne zaman olacağının önemi yoktur"
Kitap boyunca dünyanın boş ve manasız olduğu vurgulanıyor...Hayat yaşamaya değmez...
Yabancı’yı okurken, bütün olağan dışılığına rağmen öykünün doğallığı, kahramanın ölümü kabullenişindeki doğallık ,hiç telaş etmemesi insanı rahatsız ediyor...
Kitap , derinlik sevenler için♡
İvan osokin'in tuhaf hayatı- P. D. Uspenski
Hayatta pişmanlık duyduğum, şunu yapmasam yada bu yapsaydım dediğim çok anlar olmuştur.Geriye dönsem bu hataları yapmazdım hayatım daha güzel olurdu dediğim de çok olmuştur. Bende "osakin" gibi çok düşünmüşüm bunu. Şunu anladım sonuçta geriye dönsem yine aynı olurdu hayatım evet bu Nietzsche dediği gibi bir sonsuz döngü, geçmişte yaşanan geçmişte kaldı.peki hiç mi umut yok bence var. Önce Kendinimi değiştirmeliyim zamanın ve şartlar in lehime dönmesini beklemeden. Belki bu şansızlıklar benim kaderim,evet bir sürü dezavantajım var belki şartlar hep alehime işliyor. Belki kötülük hep beni buluyor. Ama içimdeki umut son anıma kadar devam edecek. Büyücünün dediği gibi yaşamaya devam edeceğiz. Kimse bu dünyanın bize cennet olduğunu söylemedi. Ağlayıp sızlayacak kadar güçsüz ve tembel değilim. Kitaba gelirsek şiddetle tavsiye ederim. #k:309879P 
P. D. Ouspensky
P. D. Ouspensky
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Öncelikle bu incelemem seriyi değil sadece bu kitabını kapsayacak yoksa çook uzun olurdu. Spoiler olduğunda belirteceğim.
Aslında kitabın önce pozitif yanlarını anlatmak istedim ama bulamadım maalesef. Bu yüzden direkt negatif yönlerine geçelim.
1. Yetenekliler
Diyarda birdenbire birçok kişinin güçleri ortaya çıkıyor. Yahu insanlar ya da hükümet falan niye araştırmıyor sebebini?! Ya da yetenekliler niye sebebini anlamaya çalışmıyor? Benim özel güçlerim ortaya çıksa ben bile sebebini anlamaya çalışırım.
2. Lin'in motivasyonu ve geçmişi
Lin'in kendine çok fazla güveniyor olması... Bu kız bir an bile kendinden şüphe etmedi yani tabi ki özgüven iyi bir şeydir ama bu kadar da değil. Kıza diyorlar ki Euria'yı yenmen gerek yapabilecek misin? Lin direkt bu benim kaderim moduna giriyor. Euria'dan bahsediyoruz burada ( ikinci kitabı okumadıysanız bir iki satır aşağı inip öyle okumaya devam edin.) gücünü kullanarak birini saniyeler içinde öldürebilir. Diyarların Yazarı'sın tamam ama sürekli söyleyip duruyor bunu.
Lin'in geçmişi ile ilgili bildiğimiz şeyler çok kısıtlı elbiselere merakı olduğunu,halktan biri olmadığını falan biliyoruz sadece. Geçmişini bilsek bir nebze motivasyonunu anlayabilirdik belki.
3. Karakterlerin aşkları
Kitap- hatta direkt seri de diyebilirim- fazlasıyla karakterler arasındaki aşka odaklıydı. Karakterler arasındaki romantik(?) cümlelere özen gösterildiği kadar evrenin inşasına ya da mantık hatalarına dikkat edilmiş olsaydı keşke.
4. Asano Bebekleri
Önceki kitaplarda Rykel ve Aideen vardı sadece. Bu kitabın başında Tiyora adında yeni bir bebekleri de olduğunu öğreniyoruz. Kitabın ortasında İrithel hamile olduğundan şüpheleniyor- değil- kitabın sonlarına doğru ( spoiler sayılmaz diye düşünüyorum) savaşın ortasında
Laetitia Colombani / Saç Örgüsü
Üç farklı kadın ve üç farklı hayat ama hepsinin ortak noktası pes etmemek. Özgürlükleri için kaderlerine direnen kadınların hikayesi: #SaçÖrgüsü
Hindistan’da kast sisteminin en altına sıkışmış olan Smita; kızı kendisi gibi olmasın, okula gidebilsin ve ona farklı bir hayat sunabileyim diye her şeyi göze alıyor. İtalya’da babasından kalan işi ayakta tutmaya çalışan Giulia, hem işte hem de aşkta geleneklerle kendi doğruları arasında sıkışıyor. Kanada’da kariyerinin zirvesindeyken hayatını altüst eden bir gerçekle yüzleşen Sarah ise tam bir yol ayrımında.
Hayatın onlara attığı çelmelere rağmen her düşüşten sonra yeniden ayağa kalkmayı bilen bu kadınlar azmin ve umudun vücut bulmuş hali gibi. Her biri kendi hayatında bir şeyleri kaybederken aslında kendilerini yeniden inşa ediyorlar.
Hikâye ilerledikçe fark ediyorsunuz ki, bu üç ayrı yaşam görünmeyen bir bağla birbirine dokunuyor. Tıpkı bir saç örgüsü gibi.
Şimdi ne olacak diye çevirdiğim her sayfa çaresizliği hissettirdiği kadar umut da aşıladı. “Kaderim bu” diyerek kabullenmekle, “Hayatım için mücadele ederim” demek arasındaki farkı hissettiren bu hikâyeyi herkese öneririm.
Keyifli okumalar…
7/10
2026 11. kitabı
Bir adam yaratmaya kalkıştım. Ona bir surat ve kader bulmak... Nerede bulayım? Kendimi buldum. Suratsız ve kadersiz adam şahlandı. Zincirini kırdı. Elimden kaçtı. Ben insanım. Beni arkamdan vurdu. Suratsız ve kadersiz adam benim suratımı takındı. Kalıbımı giyindi. Kaderimin içine yattı. (Bir an sükut) Benim de kaderim buymuş...
Puan vermedi·219 syf.·
2026 1. kitabı
Raif efendi,hayatı boyunca olayları yönlendiren değil, olayların sürüklediği bir kişilik..
Maria mektupları kestiğinde, onun için terk edilmek veya unutulmak,savaşmaktan daha tanıdık bir duygu olduğu için gerçeğin peşine düşmek yerine acısını içine gömüp mağdur rolünü kabullenmek ona daha güvenli gelmiş.. insanlar gerçeğin soğukluğuyla yüzleşmektense, zihinlerindeki kusursuz hayale tutunmayı seçerler..
İnsanlar romantizmi ve dramayı her zaman sever. Sözde raif efendi “naif ve romantik”bir kurban gibi duruyor ama tam aksine kendi hayatının sabotajcısı olan bir adam. Sorumluluktan kaçan,tradejiyi bir zırh gibi kuşanıp, Hayat bana adil davranmadı diyerek köşesine çekilmek, aslında mücadele etmekten çok daha kolaydır. Raif, acı çekmeyi bir konfor alanı haline getirmiş. Çabalayıp başarısız olmaktansa, hiç çabalamayıp kaderim böyleymiş demeyi seçmiş..Bir ömrü, sevmediği bir kadınla, kendisine saygı duymayan bir aileyle ve nefret ettiği bir işle geçirmek sadece aşk acısıyla açıklanamaz. Bu, karakterin omurgasındaki ciddi bir eksiklik. Maria gibi güçlü ve dik duran bir kadının, Raif’teki bu iradesizliği neden sevdiği bile büyük bir tartışma konusu olabilir..
En büyük bencillik ise, bir insanın, kendi kanından olan ve hayatta tek başına kalmış bir çocuğun varlığını öğrendikten sonra bile sönük bir memur olarak yaşamaya devam etmesi, o yüceltilen BÜYÜK AŞKIN aslında ne kadar şahsi ve bencilce bir duygu olduğunun kanıtı zaten..
Sonuç ne peki, bir tabloya aşık olup, o tablonun içindeki gerçek insana ve o insandan kalan mirasa sahip çıkacak cesareti gösteremeyen, trajedisini kutsayarak gün tüketen aciz ve mağdur rolünü iyi oynayan bir adam kalıyor geriye..
