Sen, sen ol, kendinden kork. En büyük ordu, insanın içinde tepinir..
“Kılıç çaldı, din açtı şah-ı merdan Ali görklü
Ali’nin oğulları, peygamber torunları
Kerbela ovasında yezitler elinde şehit oldu
Hasan’la Hüseyin, iki kardeş birlikte görklü”
İmam-ı Ali (Kerremellahu vechehu) bir yolculuğunda Kerbelâya uğramıştı. Etrafa bakıp ağlayarak oradan gecti. Cenab-ı Mevlâya yemin ederek:
- "Burası develerin çökeceği ve insanlarin şehid edileceği yerlerdir. Ölenler, yani öldürülenler, hesapsız olarak cennete gireceklerdir," buyurdu.
Gün yoktur geçsin tasasız;
Geceler dersen Kerbela.
Sanırım her düşen yıldız
Göğsümden kopan vaveylâ
“Hey büyük Allah’ım! Suçum, günahım neydi ki âlemin elinde heder oldum…”
“Söz mü bu şimdi? Fatıma Zehra’nın suçu neydi ki ciğerparelerini kana buladı felek! Hüseyin’in şucu neydi ki mübarek boynu Kerbela kumlarında kanadı? Sen kimsin ki? Elbette sınanacaksın, ne sandın ya?”
…
