Orkidelerimin tomurcuğunu izliyorum bu aralar. Küçücük, sessiz, acele etmeyen bir hâli var. Her gün biraz daha büyüyor, biraz daha cesaretleniyor. Bana şunu hatırlatıyor: Hayat da böyle. Hemen açmıyor çiçeklerini. Önce içten içe hazırlanıyor.
Olumluya doğru gidiş bazen büyük değişimlerle değil, minicik farklarla oluyor. Tomurcuk da öyle; bir sabah bakıyorsun ki açmış… Ama aslında o açış günlerce süren görünmez emeğin sonucu.
Belki biz de fark etmeden büyüyoruz. Belki kalbimiz, düşüncelerimiz, dualarımız ağır ağır olgunlaşıyor. Her şeyin tam zamanı var. Zor günler bile bir açışa hazırlanıyor olabilir.
Ben artık acele etmiyorum. Tomurcuğun telaşı yoksa benim neden olsun? Biliyorum ki süreç güzel. Biliyorum ki açacak. Ve her şey yavaş yavaş, ama mutlaka… olumluya doğru 🌸