bugün bi' arkadaşım "insan bir yaştan sonra istediği gibi gerçekleştiremediği kendinin de yasını tutuyor ister istemez" dedi. sonrasında başka pek çok şey konuştuk ama bu cümle dönüp durdu aklımda.
Alıntı
«Duygusal olarak ihmalkâr ebeveynler kendilerini iki yönün birinden, çoğu zaman her ikisinden de ayırırlar: Ya kritik kriz anlarında çocuklarını duygusal olarak ihmal ederler ve tamiri mümkün olmayan yaralara yol açarlar (akut empatik başarısızlık) ya da çocuğun çocukluk gelişiminde gereksinimlerinin bir kısmına kronik olarak duyarsızdırlar (kronik empatik duyarsızlık).»