Selam.
Normalde kitap yorumlarımı bu üslupla hazırlamam. Ama Petrikor bende öyle bir iz bıraktı ki, bu kez okurken zihnimden geçenleri sanki bir dış ses anlatıyormuş gibi yazmak istedim.
#kitapyorumu
Okur, kitabı en güvenli alanında; evinde, sakinliği bulduğu ilk fırsatta, köpüklü orta şekerli kahvesi eşliğinde okumaya başladı.
İlk işi kitabın adı olan Petrikor’un anlamına bakmak oldu. Sonra kendisinin de bir pluviyofil olduğunu öğrendi ve sayfaların arasına daldı.
Metaforlar, iç monologlar ve adamla kadını sembolize eden gezegen paradoksu arasında kayboldu. Sanki her cümlenin altında başka bir cümle, her paragrafın içinde keşfedilmeyi bekleyen yeni bir anlam saklıydı.
Neden yazar mahlas kullanmıştı? Okurun kafasında sayısız teori oluştu. Ayrıca kitaptaki adam ve kadın karakterlerin bu obsesif tavırları gerçekten nevrotik bir zihin yapısından mı kaynaklanıyordu, yoksa bunun altında bambaşka bir sebep mi vardı?
Okurun zihni sürekli Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi’ne gidiyordu. Oradaki, sevdiği kadının dokunduğu her nesneye anlam yükleyen, aşkı giderek bir takıntıya dönüştüren karakteri hatırladı. Bu kitaptaki adamda da aynı durum mu söz konusuydu?
Bu yüzden kitabı sık sık elinden bıraktı. Düşündü, analiz etti, hissettiklerini kendi içinde tarttı. Kitap okuru yoruyordu ama okur Başak burcuydu; detayları, ince ipuçlarını ve satır aralarına gizlenen anlamları seviyordu.
Okur, okuduklarının yaşanmış hislerin izlerini taşıdığını daha ilk sayfadan itibaren sezmişti. Bu yüzden zihni hiç susmadı. Sayfalar ilerledikçe gerçekler tüm çıplaklığıyla karşısına çıktığında, kitaba bambaşka bir yerden bakmaya başladı; daha çok hissederek, daha çok empati kurarak, daha çok insan olmanın kırılganlığını düşünerek…
Finali ise taş basamakların üzerinde, şehre kuşbakışı bakan masmavi
Bu kitabı okurken beni en çok etkileyen şey anlatılan hikâyelerden çok, yazarın kırılganlığını saklamadan ortaya koyabilmesiydi. Ben de babasını kaybetmiş biri olarak bazı satırlarda kendimi gördüm, bazı satırlarda ise yalnız olmadığımı hissettim. Sanki bir kitap okumaktan çok, aynı yaralardan geçmiş biriyle sessiz bir sohbet etmiş gibiydim. Bazen bazı kitaplar olay anlatmaz; bir duyguyu taşır. Mide Ağrısı benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Kırılganlığın güçsüzlük değil, insan olmanın en gerçek hâli olduğunu hatırlatan bir kitap.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazı kitaplar kelimelere kifayetsiz kalıyor... Yaşanmışlıklarda kendini bulduğundan
Hayat bazılarına altın tepside sunulurken, bazılarına nasipte zorlanır. Verir gibi yapıp, kandırır gibi...
Bana öykü yazdıran kitap
“Vialand’a gelmişken herkes hangi oyuncağa bineceğini heyecanı ile geç kaldık işte şu bu oyuncaklara binemeyeceğiz , eğer binemezsek sorunu sizsiniz sizin yüzünüzden olacak diyen ergen liselinin kurnaz gülümsemeli bakışlarını görmüşken, hiç de oyuncaklar için heyecan duymayan, tek başına yaşamaya alışkın tavırlarla, bir tek kendisinin oyuncaklara binerek anksiyete yaşamayacak isteyececeğinden emin gibi sormuştu ama bir kaç şüpheli cevaplara rağmen bir tek o kalmıştı. Vialand Avmye çıkarken -tek başına gezmeyi becerebildiği için olacak hep hızlı hareket etmişti de geriye doğru saydı 5-6 adet 15-20 basamaklı toplamda yaklaşık 120 basamak kadar çıkacağını hesap etti , merdivenler bittiğinde nefes nefese kaldığını gördü, yaşına göre iyi çıktığını ana yine de zorlandığını anladığında yukarı bulutlara baktı ve çoğu yaşadığını şekilde derealizsyon ve deparsonalizsyon karışımı, sigaradan mı yoksa şekeri mi düştü derken kendini D&R mağazasında buldu. Ne de olsa güzel geçecek bir kitap ve Starbucksta americano ile kitap okuma heyecanıyla Thomas Bernhard kitabı bulmaya koyuldu da yani kendisi bulmalı derken yine yorgunluk, ben neredeyim bu kalabalıklar derken panik atak , şeker düşmesi karışımı ayakta zar zor duruyordu , bak yine aynısı oluyor diyerek D&R çalışanı kıza Thomas Bernhard kitabı var mı diye soracaktı ki telaffuz edemeyeceğini umarak google’a yazdı ve gösterdi, bu yazarın kitaplar var mıydı, kız bilgisayardan baktı ve hiç bir kitabı kalmamış deyince çaktırmadan tamam sağol derken kız gittikten sonra bilgisayara kendisi baktı da anlamlandıramadı, isimler vardı ama olsaydı kitaplar herhalde yeşil okey işareti de olur derken kadınların duygusal tepkileri aklına geldi ve güvenmediğini düşündü , kızsa başından savdı gerçekten bakmadıydı. Neyse bulamadım bari starbucksa
Bir gün boyunca elimden bırakamadan okudum, okudukça hissettim, hissettikçe yaşadım...
Çok büyük bir keyifle okuyup bir solukta bitirdiğim kitaplar arasında...
Okunmaya kesinlikle değer dediklerimden.
Spoiler içerir.
(Spoiler) Jack Londan muhteşem şaheserlerinden biridir diyebilirim. Eğitimsiz ve fakir olan Martın Eden’nın kendi sınıfı dışından birine aşık olur. Bu aşkın karşılık bulması için her alanda kendini geliştirmeye çalışıyor. Martın olağanüstü bir zekası var. Sadece 4 saatlik uykuyla dayanır. Bu aşk onun içindeki yazarlığı ortaya çıkarır. Yazdığı yazılar ilk zamanlar karşılık bulamaz hiç bir zaman kendi yolundan dönmeyen azimli kararlı bir şekilde devam ediyor. Ve sonunda istediği gibi ünlü bir yazar olur. Geçmişte onu hor gör insanlar artık ona hayranlık duyar. Bu özendiği uğruna herşeyden vazgeçtiği insanların aslında ne kadar yapmacık ve yozlaşmış olduğunu görür. Bunu gördükçe herşey onun için anlamsızlaşmaya başlar. Hayalleri içinde kaybolmaya başlar. Yaşama sevincini kaybeder. Yavaş yavaş tükenmeye başlar. Çok beğendim severek okuduğum kitaplar arasında.
Martın Eden…