Yazar:
Dave Pelzer
Çevirmen:
Gülder Tümer
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 18 dk.
Sayfa Sayısı:
152
Basım Tarihi:
Aralık 2000
Yayınevi:
HYB Yayınları
Orijinal Adı:
A Child Called "It"
ISBN:
9789753000512
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Internette bir yazı okurken karşıma çıkınca aa bu kitap şuydu diye aklıma geldi. Ortaokula gittiğim zamanlar olması lazım, o yıllarda bir abi vardı mahallede bir dükkanda çalışıyordu. Bu kitapları (Dave Pelzerleri) okumam için ödünç vermişti. Sanırım okumayı seviyorum diye doğru düzgün kitaplar okuyayım diye yönlendirmeye çalışıyordu beni şimdi düşününce. :) Her kitap sonrası sorular sorardı bana. :))
Çok etkilenmiştim kitaplardan. Özellikle öz annesinin yapmış olması ve yaşanmış bir hikaye olması çok sarsmıştı beni. Yıllar geçmiş olmasına rağmen annesinin işkence çeşitlerinden seçmece bir banyoya kapattığı yer vardı, orada hissettiğim boğuluyormuşum hissini bunları yazarken bile hissediyorum hala.
2.kitabı da güzeldir ama bu insanın içini apayrı parçalar.
Çocuk doğurmak, ailenin çocuğa karşı sorumluluğu, çocuk istismarı, cocuk psikolojisi gibi başlıklar altında incelenebilecek bir kitap.
Böyle uçuk işkencelerle dolu bir kitap o yaştaki çocuğun okuması için uygun mudur orası da ayrı bir tartışma konusu ama karşılaşınca Pelzer hakkında bir kaç cümle söylemek istedim.
Imkanı olan mutlaka okusun. Bakmadım satışı var mı hala ama bulursam ben de yıllar sonra bir yetişkin olarak tekrar okuyacağım.
Çok beğendiğim bir kitaptı. Ama her insanın kaldırabileceği bir kitap değil bence. (Şuan basımı yok fakat sahaflarda bulabilirsiniz.) Kitabın kapağında da yazdığı gibi ''Bir çocuğun hayatta kalmak için gösterdiği yüreklilik'' anlatılıyor. Yazarın kendi hayatını anlattığı bir kitap. Cani bir anne, masum ve küçük bir çocuk ve akıl almaz işkenceler...
California'da istismar edilen çocuklardan birisini anlatıyor. Gördüğü fiziksel ve ruhsal işkencelerden sonra ayakta kalabilmeyi bize ögretiyor. Özellikle ülkemizin çocuk istismarinda öne çıkmış bir ülke olarak kitabı yüreği olan her insanın okumasını isterim. Kitabi okurken resmen dayak yedim. Bir insan evladının bu kadar cani olabileceğine inanmak istemiyorum. Bunlari yapan insan olamaz. Lütfen biraz duyarli olalim ve bitişigimizdeki aile çocuğunu döverken evimizde rahat rahat çayımızı içmeyelim.
Bu kitabın İngilizcesini okudum. Bu tarz kitapları İngilizce okumayı seviyorum. Dehşetle ve üzülerek okuyorum. Child abuse ttarzı kitap severlerin beğeneceklerini düşünüyorum.
#okudumbitti
Sınırlarımızı ve duygularımızı zorlayan bir kitap oldu.
Çocuk istismarı denilince çocuğa sözel , fiziksel, ruhsal olarak yapılan her şiddet bir istismardir.
Özellikle aileler çocuğu cezalandırma, dövme gibi eylemlerde anne-baba oldukları için kendilerinde hak görürler.
Oysa ki bu istismarın en büyük boyutu ,belki de en güvendiği kişiler tarafından yaşatılması da çocuğu yaralayan en büyük unsurdur.
Kitapta dehşete düşüren, bu da olmamıştır dedirten o kadar çok şey var ki... Bir anne ve evladına bunları nasıl yapar; bir baba bunlara tanık olup nasıl susar ?
Yer yer elimden birakmak istedim konunun ağırlığı ve gerçek olmasi sebebiyle ama, kurtulmasını da görmek isteğiyle devam edebildim .
Bu kitap çevremizdeki çocuklara bakis acimizi değiştirebilir çünkü ülkemizde de birçok çocuk bu konuda mağdur . Belki onlari farkedip harekete geçmemizi sağlayan ipuçlarını yakalarız .
Benzer travmaların olduğu bir kitap olan"Köpek gibi büyütülmüş çocuk" kitabina benzettim kitabı .
Alanlara sabırlı okumalar.
Bu kitap Kaliforniya tarihinde en ciddi (yanılmıyorsam 3.sıradaydı )çocuk istismar vakalarından biri olan Dave pelzer in gerçek hayat hikâyesini anlatıyor ..Dave Pelzer in yazdığı ilk kitap seride 2 kitap daha bulunuyormuş ,araştırınca öğrendim.Dave pelzer şu an hava kuvvetlerinden emekli olmuş ve küçük bir yerde eşi ve oğluyla hayatını devam ettiriyor ..
Gelelim kitaba ….kitabı okurken çok sinirlendim ,çok öfkelendim ,yeri geldi midem bulandı yaşananlardan ,elimden hem bırakmak istedim hem de kitaptan kopamadım…zaten elinize aldığınız an 3-4 saat içinde bitirebileceğiniz kadar akıcı bir kitap ..ama ya Dave in yaşadıkları ?kitabın her sayfasında anneliği sorguladım ,her seferinde bir anne kendi öz çocuğuna neden böyle davranır ki diye düşündüm ama bir cevap bulamadım …kendi öz annesi tarafından aç bırakılan ,eski kıyafetleri giymeye mecbur tutulan ,çeşitli öldürülme girişimine maruz bırakılan Dave bence iyi Bile dayandı bu kadar işkenceye ..çok fazla detaya girmek istemiyorum ama bir anne neden öz evladını bıçaklayıp üzerine onu tek başına nir Bodrum katına mahkum bırakır ?hangi vicdan buna dayanabilir ??İlk zamanlar çok mutlu bir aile tablosu varken bir anda annesinin duygusal sorunları ve alkol problemi yüzünden Dave diğer kardeşlerinden ayrı tutularak -annesi ona düşman gibi yaklaştığı için-evde tüm işleri yapıyor aynı zamanda aç kalıyor hatta günlerce yemek yemediği oluyor ..okulda da maalesef kendisine çok yardımcı olunmuyor taaa ki bir öğretmeni onu farkedene kadar …kitapta en çok sinirlendiğim diğer bir nokta ise babanın tutumu oldu ..annesi bu kadar kötülük yaparken yine öz babası nasıl kayıtsız kalmayı başardı ??kitap beni benden aldı ..gelecekte nasıl bir anne olurum bilmiyorum ama çocuğuma yüksek sesle bağırdığımda bile bununla ilgili vicdan muhasebesi
Puan vermedi
Öncelikle büyük bir hüzünle ve her satırında acı çekerek okuduğum bu kitabı ömrümün sonuna kadar minnet duyacağım anneme ve bu kutsal görevi layıkıyla yerine getiren bütün koca yürekli annelere adıyorum.
Kimi zaman yanağımdan süzülen gözyaşı damlasının etkisiyle, kimi zaman ürperen tüylerimle beni en derinden etkileyen bu acıklı ama bir o kadarda gerçekleri gözler önüne seren hikayede öğrendiğim en büyük değerlerden biri şefkat oldu, bazen hayal edemeyeceğim derecede yürek burkan sahnelerin etkisiyle irkilmem, akıl sır erdirmeyeceğimiz derecede cani bir anne ve onun küçük kurbanı bu hikayenin başrolünü üstleniyor.
Hayatta kalmayı artık bir görev edinen Dave Pelzer'ın acıklı öyküsünü kaleme aldığı bu hikayeyi bence herkes okumalı.
Her türlü kötülüğü ve istismarı göz ardı edip sadece tweet atarak insanların hayatına bi katkıda bulunduğumuzu düşündüğümüz bu günlerde birşeylerin farkına varmak adına okunması gereken en başarılı yapıtlardan biri benim için.
Artık birşeylerin farkına varmamız umuduyla...
İyi okumalar.
Bende .
Puan vermedi
Dave Pelzer .
Tek ortak noktamızın , yaşadığımız evlerde ki aç bırakılma konumuz .
Bende abim ve yengemde kalırken senin hikayene benzer olaylar yaşadım ,
Babanın senin için nasıl çaba gösteriyorsa abim de benim için gösterirdi , bahane arıyor , alttan al deyip dururdu .
Abimm evdeyken melek gibi davranır , abim yokken de beni kapıda bir 10 dk bekletirdi .
Eve misafir gelince normal insan gibi davranırken , kimse yokken hayvan muamelesi yapardı .
Yaklaşık 1 ay kadar abimin evinde bir lokma bir şey yemedim ve bir yudum şey içmedim .
Yediğim sadece iş yerinde ki öğlen yemeğiydi , onu da yoğunluktan ağız tadıyla bile yiyemezdim .
Aybaşı olduğum bir gecemi hatırlıyorum , odasına gidip dolaptan bir ped almaya korktuğum geceyi , 1 damla kan bulaşmasın yatağa diye tüm gece uyuyamamıştım korkudan ,
Sabaha doğru odaya yavaştan girip gün içinde giyeceğim 2 parça bir şey aldım ve sezdirmeden odadan yavaşça çıktığımi hatırlıyorum.
O gün çarşıya inip bir kozmetikten ihtiyacım olan şeyi aldım ve köprü altında ki belediyeye ait abdesthaneye gidip üstümü degiştim .
Buna benzer yaşadığım nice gecelerim oldu ,
20 yaşında bir genç kız olarak hayatın korkunç yüzüyle taa o zaman tanıştım .
Benim yüzümden abimle her gece kavgalar ettiğinin, komşuların aile apartmanın wp grubuna gönderdiği ikaz mesajlarını hiç saymıyorum bile .
Bağırışlari duymamak için kulaklığımı takıp son ses müzik dinlerdim , ağlardım çoğu zaman, tülbentimi ağzıma koyar hıçkırıklarım duyulmasın diye kendimi yer bitirirdim .
Çoğu zaman gece açlıktan uyuyamadım , hatta çalıştığım klinikten 3 5 aldığım kuruşla Bim'den aldığım balık krakerkerle açlığımi bastırırdım.
Oncaa şey yaşadın , neden ev tutmadın diye sorabilirsiniz,
4 bin alıyordum o zamanlar .
Abimm yokken çoğu zaman halam ve teyzemde kalmak için bahaneler
Koridor / İsimsiz ÇocukPsikoloji
Sanki bana biri hızla bir tokat attı ve avucunda jiletler, raptiyeler, çiviler vardı.
Bu, 4 yaşından sonra öz annesi tarafından çeşitli işkencelere maruz kalan David’in acı dolu hikayesi.
Üç kitaptan oluşacak kitap serisinin ilki İSİMSİZ ÇOCUK.
Gerçek hayatını okurlara açan David şu an, hava kuvvetlerinden emekli ve bir oğula sahip.
Çocukluğunda annesi tarafından aklınıza gelmeyecek işkencelere maruz kalan David’i , her şeyi görüp kılını kıpırdatmayan babası da çok üzüyor. Zaten okur için en şaşkınlık veren şey bu.
Kitabın en başında Dave’in ( David ) kurtuluş gününü okuyoruz. O gün sanki onun cennete gidiş günü. Sonra geçmişe dönüp anlatmaya başlıyor. İnanın bana kusmamak için ara sıra kitabı elimden bıraktım. Yine de 2 saat içinde bitmişti. Sanki hız trenine binmişim hissi yaşadım.
Hangi psikolojinin bir anneyi o duruma getirdiğini çok merak ettim. Ancak beni en çok sarsan şey, aklı başında olan babanın kayıtsızlığıydı.
Şimdi 4-12 yaş arasını anlatan bu kitaptan sonra 12-18 yaş arasını anlatacak kitabı heyecanla bekliyorum.
Okuma arkadaşım @reading_marla ‘ya kitabı keşfettiği ve bana eşlik ettiği için teşekkürler.
Bir Çocuğun Sessiz ÇığlığıRoman
İsimsiz Çocuk kitabı okuması en zor kitaplardan biri bence. Çünkü burada kurgu yok, süsleme yok… gerçek var. Küçücük bir çocuğun kendi annesinden gördüğü şiddeti, aç bırakılmasını, aşağılanmasını okuyorsun.
Ama kitap sadece acıdan ibaret değil. Aynı zamanda o çocuğun hayatta kalma çabası, pes etmemesi, içten içe tutunduğu umut da var. O yüzden bir yandan yıkıyor, bir yandan da insanın içinde bir şeyleri uyandırıyor.
Kısacası bu kitap kolay okunmuyor. Ama insanı sarsan, uzun süre etkisinden çıkamayacağın bir hikâye. Okudum da iyi mi yaptım diye sorduğumda kendime; cevabını alamadım.
