Puan
7.710 üzerinden
Aşk-ı Memnu'nun romanını da okudum, dizisini de izledim. İnsanlar orada bölünmüş aile yapısını, amcasını aldatan bir yeğeni, eşini aldatan bir kadını görüyor. Hatta daha da ileri giderek Behlül'ü
Aşk-ı Memnu – Halit Ziya Uşaklıgil
Aşk-ı Memnu, sadece yasak bir aşk hikâyesi değil; bastırılmış duyguların, suskunlukların ve toplumsal rollerin insanı nasıl yavaş yavaş içine çektiğini anlatan güçlü bir roman. Halit Ziya, karakterlerini yargılamadan, onların zaaflarını ve çelişkilerini tüm çıplaklığıyla ortaya koyuyor.
Bihter, çoğu zaman tek bir sıfatla açıklanmaya çalışılan bir karakter ama bana göre o, sevilmek isteyen, anlaşılmak isteyen ve yalnızlığını yanlış yerlerde doldurmaya çalışan bir kadın. Behlül ise sorumsuzluğu ve kaçışlarıyla bu yasak ilişkinin hem tetikleyicisi hem de kaçınılmaz sonunun habercisi gibi.
Roman boyunca en çok hissettiğim şey, herkesin bir şeyleri bilip susmasıydı. Aşk kadar güçlü olan bir diğer duygu da korku: toplumdan, yalnız kalmaktan ve gerçeğin ortaya çıkmasından duyulan korku. Bu sessizlik hâli, romanın gerilimini sürekli diri tutuyor.
Aşk-ı Memnu, duyguların bastırıldığında yok olmadığını, sadece başka şekillerde ortaya çıktığını gösteriyor. Bitirdiğimde aklımda kalan şey, yasak olanın cazibesi değil; kaçınılmaz sonun hüznü oldu. Zamanı aşan bir roman olmasının nedeni de bence tam olarak bu insanî gerçeklik.
Kadının sadakatsizliği üzerine yazılmış, mükemmellikleri ya da en iyi oldukları konusunda konsensüse varılmış üç roman vardır.
1) 1856’da yayınlanmış Gustav Flaubert’in Madam Bovary’si.
2) 1877’de
Aşk-ı Memnu, 1900 yılında basıldığı düşünülürse edebiyatımız için son derece cesur bir romandır. O dönemin hâkim anlayışına göre Türk kadınları aldatmaz, arzu duymaz; fuhuş ve ahlaksızlık kolayca Ermeni ve Rum kadınlara yakıştırılır. Halid Ziya Uşaklıgil, bu ikiyüzlü ahlak düzenine açıkça karşı çıkar ve onu ustalıkla yerle bir eder.
Roman, çoklu bakış açısı, zaman kullanımı ve karakterlerin zihninde dolaşan anlatımıyla güçlü bir klasik kurar. Ama asıl iddiası şudur: iyi insanlar da kötü şeyler yapabilir. Arzu, ahlak ve sınıf aynı bedende çatışabilir. Bihter ise bu çatışmanın en sahici örneğidir. Bana göre edebiyatımızda bu kadar canlı ve rahatsız edici yaratılmış çok az karakter vardır.
Okumadan izlemeyin diye bir tavsiye görmüşsünüzdür kitap sayfalarında...
Aşk-ı Memnu; büyük bir çoğunluğun okuduğu ve daha büyük bir çoğunluğun ise dizisini izlediği bir eser...
Ben lise sıralarında iken okumuştum bir kez .Üzerinden 15 yıl geçmiş.Sonrasında pek meşhur dizisini de izlemiş biri olarak konuyu, başını , sonunu ,karakterlerini biliyordum.Lakin aradan bunca yıl geçmişken bir kez daha okumak istedim ve pek de memnun kaldım...
Öncelikle; kitap, yazıldığı dönem itibariyle kişilerin kılık kıyafetleri, ulaşım araçları, iletişimleri vs. birçok açıdan diziden farklı olup dizide olan karakterlerin bir kısmı kitapta hiç yer almadığı gibi kitapta var olan kişilerin de dizide bulunmadığı, dizide yer alan bazı olayların ise hiç yaşanmadığı dikkatimi çekti.
Karakterlerin birbirleriyle olan ve kendi içlerindeki çatışmalarını muhteşem bir şekilde yansıtan, yazarın tasvirleri ile dizi karakterlerini de gözümde canlandırarak (ister istemez oluyor ) çok severek okudum ve EDEBİ ANLAMDA kitabını okumak diziden çok daha keyifli geldi...
Geçen yıl Vadideki Zambak ve Madam Bovary kitaplarını okumuştum.İşte buldum burda yansımalarını...
İlk batılılaşma romanı olarak gösterilen Ask-ı Memnu'da ; Bihter Madam Bovary 'i ; Behlül de Vadideki Zambak kahramanı Kont Felix'i hatırlatacak size de... Okumadıysanız bu üç eseri de okuyun mutlaka...