Yazar:
Annie Ernaux
Çevirmen:
Siren İdemen
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 24 dk.
Sayfa Sayısı:
85
Basım Tarihi:
Mayıs 2001
İlk Yayın Tarihi:
1983
Yayınevi:
İletişim Yayınları
Orijinal Adı:
La Place
ISBN:
9789754708943
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kısa ama yoğun bir eser. Büyük olaylar anlatmaz; küçük hayatların içindeki büyük kırılmaları gösterir. Özellikle aile, sınıf ve kimlik üzerine düşünen herkes için etkileyici ve sarsıcı bir kitap.
“Mutluluk elini kolunu sallaya sallaya yürüyen bir tanrıdır.”
"Hakiki" edebiyat okuyordum, "ruhumu" ve kelimelere sığmayan hayatımı yansıttığına inandığım cümleleri, dizeleri bir deftere kaydediyordum. Mesela: "Mutluluk elini kolunu
Annie Ernaux 2022 Nobel ödülünü almasa sanırım varlığından bihaber olacaktım. Nobel ödülü okumalarıma eskiden yön vermezdi, şimdi ise sanki daha çok merak uyandırıyor. Nobel alma sebebi olarak ise
Fransız edebiyatından bir sınıf hikayesiEdebiyat
Puan vermedi·72 syf.··
Beğendi
·2024 36. kitabı
·10 saatte okudu
·Okunma: 09 Ağustos 2024 23:21
2022 de Nobel ödülü alınca hayatımıza fazlaca giren bir yazar Annie Ernaux.
Yalın bir dili var.
Ağdalı cümleleri yok.
Okuması kolay ve keyifli.
Babasını kaybetmiş ve duygusal yarası henüz kabuk bağlamamış insanların okumamasını öneririm.
Bir edebiyat öğretmeninin ağzından dinliyoruz babasını.
Onu hem bir baba olarak , hem toplumun gözünde bir işçi olarak, hem annesinin gözünden bir koca olarak ayrı ayrı değerlendirdiği bir metin.
Okuması keyifli ancak geçmişe dönük pişmanlıkları çok azdırabilecek etkiye sahip.
İnsanlar hem geçmişte yaşadıkları için pişmanlık duyabilir hem de kaybettikleri kişilerle yaşayamadıkları için.
Hangisi daha acıdır bilmiyorum ama empati duygusu yüksek biri olarak kendimi çok geç kalmış hissedip hemen babamı arama ihtiyacı duydum okurken.
Toplumsal baskının da güzel işlendiğini söyleyebilirim.
Herkese keyifli okumalar....
• Ernaux’nun babası, kızı öğretmenlik sınavlarını verdikten iki ay sonra ölür. Yazar bu ölümün ardından, yetersiz eğitim görmüş, çocukluğundan beri değeri ancak kas gücüyle ölçülmüş babasının işçilikten küçük esnaflığa geçişini, onun toplumsal konumunu ve kendisiyle ilişkisini eşeler. Satırlara dökülenlerse dramatik hatıralar değil, bir portre üzerinden anlatılan bir “sınıf” hikâyesidir.
• Babamın Yeri, bir adamın hem toplumun hem de kızının gözündeki “yer”ini irdeleyen, son derece kişisel bir konuyu sakınmadan, alabildiğine yalın bir üslupla evrensele dönüştürerek aktaran bir metin.
• 2. dünya savaşı sonrası fransa, Sınıfsal farklılıklar, ekonomik sıkıntılar , aileyi derinden etkileyen dönemsel değişiklikler ve hayat mücadeleleri anlatılıyor. Yine yazarın yalın ve sürükleyici diliyle yazılmış şahane bir eser.
• Herkese keyifli okumalar diliyorum ..!
• Kitaplarla kalınız..!
Annie Ernaux'a ait okuduğum ilk kitaptı. Anlatımı oldukça yalın ve duygusuz, sayfa sayısı da az olmasına rağmen bazı duyguları bu kadar yoğun hissettirebilmesini sevdim. Ailesinin ve kendisinin geçmişiyle, babasının öldüğü zaman arasında kıyaslamalar yapması, dönemin koşullarını, ailesini, yetiştirilme tarzını eleştirmesi de oldukça gerçekçi ve günceldi.
Fransa’nın kırsalında sınıf, intiba, aşağı olma duygusu, sende olmayana ulaşma arzusu ve içinde bulunduğu sosyal çevrelerde toplumdaki yerlerini sorgulayan bir kadının 1983 yılının Paris’inden kaleme döktüğü kitap, bugün 2024 senesinin Türkiye’sinden içimi ezip geçiyor.
Puan vermedi·72 syf.·
2023 44. kitabı
Annie Ernaux’un “Bir Kadın” kitabını bitirdiğimde “Babamın Yeri” adlı kitabının bazı boşlukları sanki bir puzzle gibi tamamlandı. Bana göre bu iki kitap arka arkaya okunmalı. Bir Kadın’da bir yerde babasından bahsedecekken “..babamın hayatından bir başka kitap da bahsetmiştim.” gibi bir ifade kullanıyor. İkisinin de birbirinden rol çalmasına izin vermeden bir kitabı sadece annesine ya da diğerini babasına adamış.Önce hangisinden başlayayım derseniz? Bence “Babamın Yeri” ile başlayın.
Kitapta babasını yazar nesnel bir açı ile sanki bir yabancıyı anlatır gibi anlatıyor. Babasının ölümü ile başlayan roman; geçmişe yolculuklarla devam ediyor. Bu yolculukta babasıyla ilgili bütün olayları ve detayları soğukkanlılıkla anlatıyor. Adeta bir sosyolog edasıyla sosyolojiden, kültürel sebeplerden ve toplumsal olaylardan bahseder gibi. Ya da bütün bunları babasının hayatına harmanlayarak...
Nobel Ödülünü de bu anlatım tarzı ile almış diye biliyorum.
Yazarın anlatımı, bana başlarda biraz duygudan yoksun gibi gelse de annesine ait romanı da okuyunca da tarzını daha çarpıcı bulduğumu söyleyebilirim.
Yakın bir zamanda Türkçeye çevrilen bütün kitaplarını okumak istiyorum. Son olarak nedense bana Stefan Zweig’i de anımsattığını belirtmek istiyorum. Tarzları bambaşka; yalnız ikisi de insanı hikayesine bir anda alıveriyor. Okurken kitabın nasıl bitiverdiğini anlayamıyorsunuz.
Eğer babanız ölmüşse onun ardından yazmak çok zordur. Ben babamı 14 yıl önce kaybettim, bu her ne kadar uzun bir zamanmış gibi görünse de değil aslında. Ne kadar zaman geçtiğinin de bir önemi yok çünkü sevilen birinin kaybının acısı öyle pek kolay bahşedilecek türden bir acı değil. Yas kalıcı bir şey bence, belki zamanla hafifliyor. O hafiflemeyi de zamanın rüzgarının onun üzerini usul usul örtmesi sağlıyor. Zaman onu içimizde bir yere gömüyor, görmüyoruz ama her daim orada olduğunu biliyoruz. Ben yazabilir miydim babam hakkında diye düşündüm, yapamam sanıyorum, zira hala fotoğrafına bile bakamıyorum. Bu yüzden Annie Ernaux çok acılı bir yazma süreci yaşamış olmalı diye düşünüyorum. Çok acılı, cesurca ve çok saygı duyulası bir süreç. Babasını onurlandırmaktan, onu sonsuza kadar yaşatmaktan, bambaşka ülkelerde yaşayan insanların onun bir zamanlar var olduğunun farkına varmalarını sağlamaktan daha güzel bir saygı duruşu olabilir mi? Bu kısacık, hüzünlü kitabı bu yüzden daha da çok sevdim.
Sahilde bir kaç saat içinde okudum bitti . Yazarın bir çok kitabını okudum. Kendi hayatı ile ilgili konuları evrensel bir dille yazıyor . Bu kitap da görünürde yazarın baba kız ilişkisini anlatıyor olsa da aslında derinde yazarın sınıf atlama süreçlerini de anlatıyor.
Yazar Hakkında
Annie ErnauxYazar · 15 kitap
Annie Ernaux doğum adıyla Annie Duchesne (d. 1 Eylül 1940), Fransız yazar ve edebiyat profesörü. Çoğunlukla otobiyografik özellikler taşıyan eserlere imza attı. Ernaux, "kişisel hafızanın köklerini, mesafelerini ve kolektif kısıtlamalarını keşfetmedeki cesaretinden" dolayı 2022 Nobel Edebiyat Ödülü'ne layık görüldü.
Lillebonne’da, işçi sınıfı bir ailede doğdu. Çocukluğunu Yvetot, Normandiya’da geçirdi. Mazbut bir sosyal çevrede büyüdü, edebiyat öğrenimi gördü ve uzun yıllar boyunca edebiyat öğretmenliği yaptı. Kişisel deneyimle toplumsal tarihi birleştiren unsurları daha ilk romanı "Armoires vides"le (Boş Dolaplar) ortaya koydu. Sınıf atlama, evlilik, kadın özgürlüğü, cinsellik, kürtaj, hastalık, yaşlılık ve ölüm gibi meseleleri kendi deneyimleri üzerinden aktarırken, arka planda daima toplumsal yaşam ve onu oluşturan kültürel, siyasî, tarihî olaylara yer vererek, "toplumsal bellek" yazını olarak nitelenebilecek eserlere imza attı Başta Renaudot Ödülü olmak üzere birçok ödüle değer görüldü. Hâlâ Cergy’de yaşamaktadır.
Ernaux edebiyat kariyerine 1974 yılında otobiyografik bir roman olan Les Armoires vides (Boş Dolaplar) ile başladı. 1984'te, babasıyla ilişkisine ve Fransa'da küçük bir kasabadaki deneyimlerine ve sonraki taşınma sürecine odaklanan otobiyografik çalışmalarından biri sayılan La Place (Bir Adamın Yeri) romanı ile Renaudot Ödülü'nü kazandı.
6 Ekim 2022'de, 2022 Nobel Edebiyat Ödülü'nü "kişisel hafızanın köklerini, yabancılaşmalarını ve kolektif kısıtlamalarını ortaya çıkarmadaki cesareti ve klinik keskinliği nedeniyle" alacağı açıklandı. Ernaux, edebiyat ödülünü alan 16. Fransız yazar ve ilk Fransız kadındır.
Türkçede yayımlanan eserleri
- Seneler, Roman, Can Yayınları, 2021
- Babamın Yeri, Roman, Can Yayınları, 2022
- Boş Dolaplar, Roman, Can Yayınları, 2022
- Yalın Tutku, Roman, Can Yayınları, 2022
