Puan
9.110 üzerinden
20 Yıl Sonra Aynı Durak·512 syf.·Şiir
9/10
2023 7. kitabı
İlk Okuma : Aralık 2005
İkinci Okuma: Aralık 2025
Çile
Necip Fazıl Kısakürek
Yirmi yıl evvel, parmaklarım bu kapaklara ilk dokunduğunda, kelimeler ruhumun kapısında birer misafirdi. Bugün ise, o misafirlerin evin asıl sahibi olduğunu anlıyorum. Zaman, aradan geçen onca mevsimle birlikte, meğer idrakimin gözündeki perdeyi yavaş yavaş aralamış. Eskiden sadece mısraların musikisine kapıldığım bu yolda, şimdi her kelimenin altında yatan o derin "fikir sancısını" (#292419981) iliklerimde hissediyorum.
Necip Fazıl, bu eserde sadece şiir yazmıyor; adeta bir ruhun röntgenini çekiyor. O, "zehirle pişmiş aşı" (#292313204) yemeye talip olanların, yani nefsinin ejderhasıyla boğuşanların şairi. Yirmi yıl önce "Beklenen" in (#292419624) lirik hüznünde konaklarken, bugün "İnsandan kaçmak kolay; kendimden kaçabilsem..." (#292354147) diyen o devasa yalnızlığın ve nefs muhasebesinin önünde diz çöküyorum.
Kitabın takdiminde Üstad'ın buyurduğu gibi; o, mukaddes eşiğin süpürgesi olmayı en büyük rütbe bilmiş. Bizler ise onun "Çile"sinden süzülen damlalarla susuzluğumuzu gideriyoruz. Eskiden "Dönemeç" (#292419742) şiirinde sadece bir kadının tabutunu ve bir şairin gözyaşını görürdüm; şimdi ise hayatın ne kadar "bayat", ölümün ise ne kadar "taze ve mutlak" bir hakikat olduğunu, o ince endamın aslında dünya hevesinin geçiciliği olduğunu daha net seziyorum.
Çile, bir kaçış değil, bir varış öyküsüdür. "Esfel-i Safilin"den, (#292354228) yani en dipten, en tepeye, asıl sahibine yönelen bir feryattır. Şairin dediği gibi, hayatın eksiği yine hayatın kendisindedir; (#292419916) bu eksikliği tamamlayacak olan ise ancak o "ölümsüz hakikat"tir.
Bugün bu satırları tekrar okurken anlıyorum ki; şiir aynı şiir, şair aynı şair ama ben o eski ben değilim. Yirmi yılın
Çile
Necip Fazıl Kısakürek
Yirmi yıl evvel, parmaklarım bu kapaklara ilk dokunduğunda, kelimeler ruhumun kapısında birer misafirdi. Bugün ise, o misafirlerin evin asıl sahibi olduğunu anlıyorum. Zaman, aradan geçen onca mevsimle birlikte, meğer idrakimin gözündeki perdeyi yavaş yavaş aralamış. Eskiden sadece mısraların musikisine kapıldığım bu yolda, şimdi her kelimenin altında yatan o derin "fikir sancısını" (#292419981) iliklerimde hissediyorum.
Necip Fazıl, bu eserde sadece şiir yazmıyor; adeta bir ruhun röntgenini çekiyor. O, "zehirle pişmiş aşı" (#292313204) yemeye talip olanların, yani nefsinin ejderhasıyla boğuşanların şairi. Yirmi yıl önce "Beklenen" in (#292419624) lirik hüznünde konaklarken, bugün "İnsandan kaçmak kolay; kendimden kaçabilsem..." (#292354147) diyen o devasa yalnızlığın ve nefs muhasebesinin önünde diz çöküyorum.
Kitabın takdiminde Üstad'ın buyurduğu gibi; o, mukaddes eşiğin süpürgesi olmayı en büyük rütbe bilmiş. Bizler ise onun "Çile"sinden süzülen damlalarla susuzluğumuzu gideriyoruz. Eskiden "Dönemeç" (#292419742) şiirinde sadece bir kadının tabutunu ve bir şairin gözyaşını görürdüm; şimdi ise hayatın ne kadar "bayat", ölümün ise ne kadar "taze ve mutlak" bir hakikat olduğunu, o ince endamın aslında dünya hevesinin geçiciliği olduğunu daha net seziyorum.
Çile, bir kaçış değil, bir varış öyküsüdür. "Esfel-i Safilin"den, (#292354228) yani en dipten, en tepeye, asıl sahibine yönelen bir feryattır. Şairin dediği gibi, hayatın eksiği yine hayatın kendisindedir; (#292419916) bu eksikliği tamamlayacak olan ise ancak o "ölümsüz hakikat"tir.
Bugün bu satırları tekrar okurken anlıyorum ki; şiir aynı şiir, şair aynı şair ama ben o eski ben değilim. Yirmi yılın
**** Spoiler içermeyen ama çok da kişisel bir incelemedir :)****
Ömrüm boyunca elime Necip Fazıl Kısakürek kitabı almadım. Bazı şiirlerini ordan burdan ve dahası sosyal medyadan işitmiştim. Siyasi çizgi ve kişiliğinin çok sert noktaları olduğunu düşünüyordum ve mesafeli duruyordum. Açık konuşmak gerekirse bu kitap kütüphanemde süs biberi gibi duruyordu. Daha da kişisel bir şey söyleyecek olursam ''visal'' kelimesine karşı acayip bir zaafım var. Hani insanın bir kelimeye aşık olabileceği mantığı aklıma yatmış olsa. Ben bu kelimeye aşığım diyebilirdim. Neyse kitabı okurken bazı şiirlerde bu kelime geçtikçe, kalbim de gerçekten tarifini edemeyeceğim bir his belirdi. Bunca şiirin arasında bir tanesi mi manasız olmaz, bir tane '' bu şiir kötüymüş'' diyebileceğim şiir çıkmaz. Kelimeler ile oynamak veya kelime cambazlığı dedikleri bu olsa gerek. Bir de bir şey söyleyeceğim, içimde kalmasın. Herkesin kendi düşüncesidir lakin, bu kitaba 1 puanı reva gören zihniyet siyasi düşünüyor ve fesatlanıyordur. Gitsinler küçük iskender okusunlar onları o paklar çünkü...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Derdi olanın öfkesi olur.Üstad Necip Fazıl Kısakürek
Puan vermedi·512 syf.·
2023 21. kitabı
“Dünya güzel olsaydı, doğarken ağlamazdık. Yaşarken temiz kalsaydık, ölürken yıkanmazdık.”
Bu güzel sözü söyleyen; güzel bir adamın kitabı olan Çile, Necip Fazıl Kısakürek’in konulara göre bölümlere ayrılmış şiirlerinden oluşmaktaydı. Ve toplam on altı bölüm bulunmaktadır.
•İlk bölümde üstadın şiirlerinin kaynağı ve neden şair olduğu ile ilgili sorulara cevap vermektedir.
•İkinci bölümde, Allah sevgisi ve bağlılığı ile alakalı şiirler bulunmaktadır. Hatta kitabın adını taşıyan ‘Çile’ adlı şiir de bu kategoridedir. Birkaç mısra da buraya bırakmak isterim.
“Pencere koştum: Kızıl kıyamet!
Dedikleri çıktı, ihtiyar bacı!
Sonsuzluk, elinde bir mavi tülbent,
Ok çekti yukardan, üstüme avcı.”
•Üçüncü kısım da ise insan benliği ile alakalıydı. Ruhun temizliği, dinginliği ahlak ve peygamber efendimiz adına yazılan şiirler bulunmaktaydı. Bir sonraki bölümde ise üstad ölümü ele almıştı. Ecelin gelip kapıya çattığının habercisiydi sanki.
•Beşinci bölümün temel konusu ise şehirlerdi. Ki Necip Fazıl, İstanbul’a olan sevgisini anlatan birçok şiiri vardı. Ama her şeyden önemlisi, kendisini Kaldırımlar adlı şiiri ile tanımış olarak bu meşhur şiiri ise Şehirler kategorisinde yer alıyordu.
“Kaldırımlar, çilekeş yalnızlığın annesi;
Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır.
Kaldırımlar, duyulur, ses kesilince sesi;
Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.”
•Bir sonraki bölümde ise Necip Fazıl Kısakürek doğanın, tabiatın ayrıcalık ve eşsizliğinden bahsedip, azgın dalgaların; sert rüzgârların, ağaçlarda savrulan yaprakların dili olmuştur. Yedinci bölümde ise kadınlardan bahsedilmiş. Ama genel olarak iki mısralık sözler demek daha uygun olur o bölüm için. İki satırlık mısraların içinde de direk ‘kadın’ ifadesi geçiyordu, oradaki anlamı kelimelerin gölgesinden bizler
İncelemeyi boşverin, gidin kitabı alın...·512 syf.·
10/10
2025 218. kitabı
Onu kendi anlatımındam dinlemek daha iyi anlamaya yardımcı olacaktır ama benim gibi sıradan insanların bakış açısından bakmak onun büyüklüğünü ve fikirlerinin zamansızlığını gösterecektir.
youtu.be/4b_fwhvmkto?si=...
Okuduğum ortaokula isminin verilmesinden dolayı tanıdığım ilk yazar olması, onun tanınması ve sevilmesi bana ailemden birinin yaşatacağı gururu yaşatıyor.
Kendi zamanında saygın yazar ve şâirler tarafından sevilmesi ve sayılması bir yana günümüzün tanınan yazar ve şâirleri tarafından bile saygıyla anılmaktadır.
Sayın 
Yavuz Bahadıroğlu'nun
youtube.com/shorts/9KTBsD3h...
youtube.com/shorts/DPWr61Tb...
Ve sayın 
Yavuz Bülent Bâkiler'in
youtube.com/shorts/xF8rO0P8...
Anlatımlarıyla onun kendi döneminde ki yazarlarla iletişimini bir nebze anlamış bulunmak benim için aziz bir nimet gerçekten.
En sevdiğim şiirlerinden olan beklemek şiirini;
"Ne hasta bekler sabahı,
Ne taze ölüyü mezar,
Ne de şeytan bir günahı,
Seni beklediğim kadar.
Geçti istemem gelmeni,
Yokluğunda buldum seni;
Bırak vehmimle gölgeni,
Gelme, artık neye yarar?"
youtube.com/shorts/JUHmkXCQ...
Yavuz Bahadıroğlu'nun
youtube.com/shorts/9KTBsD3h...
youtube.com/shorts/DPWr61Tb...
Ve sayın Yavuz Bülent Bâkiler'in
youtube.com/shorts/xF8rO0P8...
Anlatımlarıyla onun kendi döneminde ki yazarlarla iletişimini bir nebze anlamış bulunmak benim için aziz bir nimet gerçekten.
En sevdiğim şiirlerinden olan beklemek şiirini;
"Ne hasta bekler sabahı,
Ne taze ölüyü mezar,
Ne de şeytan bir günahı,
Seni beklediğim kadar.
Geçti istemem gelmeni,
Yokluğunda buldum seni;
Bırak vehmimle gölgeni,
Gelme, artık neye yarar?"
youtube.com/shorts/JUHmkXCQ...Çağın ötesinde bir başyapıt1000Kitap
Üstad Necip Fazıl Kısakürek benim Türk edebiyatında en sevdiğim şairlerin başında gelir. Bunda İslam kimliği etkisi yok desem yanlış söylemiş olurum. Evet ama sadece buda değil Necip Fazıl Kısakürek 
Sezai Karakoç 
İsmet Özel 
Cahit Zarifoğlu 
Nuri Pakdil bu şahsiyetler benim nazarımda sadece yazar sıfatıyla bakamazsınız bu insanlar dava adamı. Topluma milli değerleri,İslam kimliğini ve milliyetçi duyguları gençlere eseriyle,duruşuylarıyla ve asil kimlikleriyle empoze etmeyen çalışan ve onları her türlü sapkın akımlara,yanlış fikirlere,ideolojilere vede önemlisi batılaşmaya karşı büyük mücadele veren bir aydın kesimden bahsediyorum. Bu kişilerin hayatları okunmalı,Feyz alınmalı ve aynı şekilde ülküleri kararlı,istikrarlı bir şekilde devam edilmesi kaatindeyim
İncelemeye geçmeden önce bazı kesimlerin Necip Fazıl Kısakürek e dem vurduğu bir noktaya değinmek istiyorum üstad Darülfünunda gösterdiği başarıdan dolayı parise burslu olarak gitti ne yazık ki pariste yaşadığı bohemli yaşam biçimi onu alkola,kumara bulaştırdı hatta evinin bile kirasını ödeyemecek duruma geliyor. Dönemin Maarif vekâleti(milli eğitim bakanlığı) tarafından bursu kesiliyor ve üstad yurda geri dönüyor
Şimdi arkadaşlar Necip Fazıl Kısakürek in pariste yaşam biçimi kesinle savunmuyorum aslada tasvip etmiyorum bir insana ve Müslümana yakışmayan bir yaşam biçimi sergilemiş ve Maarif vekâletin güvenini hayal kırıklığı uğratmış lakin şunu unutmamak lazım ki hepimizin insanız en nihayetinde hepimiz hata yapıyoruz yanlışa düşüyoruz ailemizin bize güvenen kişileri hayal kırıklığına uğratabiliyoruz ancak mühim olam bizim hatalarımızdan ders almamız ve bunları tekrar etmemeniz çünkü insanoğlunun olduğu yerde hata kaçınılmaz hep olmuştur ve olmaya devam edecek önemli olan bunu diretmemek diye düşünüyorum. Bunu anlatma sebebim bu konu bazı kesimler çok fazla suistimal edilip,istihza edilince
Necip Fazıl Kısakürek benim Türk edebiyatında en sevdiğim şairlerin başında gelir. Bunda İslam kimliği etkisi yok desem yanlış söylemiş olurum. Evet ama sadece buda değil Necip Fazıl Kısakürek Sezai Karakoç İsmet Özel Cahit Zarifoğlu Nuri Pakdil bu şahsiyetler benim nazarımda sadece yazar sıfatıyla bakamazsınız bu insanlar dava adamı. Topluma milli değerleri,İslam kimliğini ve milliyetçi duyguları gençlere eseriyle,duruşuylarıyla ve asil kimlikleriyle empoze etmeyen çalışan ve onları her türlü sapkın akımlara,yanlış fikirlere,ideolojilere vede önemlisi batılaşmaya karşı büyük mücadele veren bir aydın kesimden bahsediyorum. Bu kişilerin hayatları okunmalı,Feyz alınmalı ve aynı şekilde ülküleri kararlı,istikrarlı bir şekilde devam edilmesi kaatindeyim
İncelemeye geçmeden önce bazı kesimlerin Necip Fazıl Kısakürek e dem vurduğu bir noktaya değinmek istiyorum üstad Darülfünunda gösterdiği başarıdan dolayı parise burslu olarak gitti ne yazık ki pariste yaşadığı bohemli yaşam biçimi onu alkola,kumara bulaştırdı hatta evinin bile kirasını ödeyemecek duruma geliyor. Dönemin Maarif vekâleti(milli eğitim bakanlığı) tarafından bursu kesiliyor ve üstad yurda geri dönüyor
Şimdi arkadaşlar Necip Fazıl Kısakürek in pariste yaşam biçimi kesinle savunmuyorum aslada tasvip etmiyorum bir insana ve Müslümana yakışmayan bir yaşam biçimi sergilemiş ve Maarif vekâletin güvenini hayal kırıklığı uğratmış lakin şunu unutmamak lazım ki hepimizin insanız en nihayetinde hepimiz hata yapıyoruz yanlışa düşüyoruz ailemizin bize güvenen kişileri hayal kırıklığına uğratabiliyoruz ancak mühim olam bizim hatalarımızdan ders almamız ve bunları tekrar etmemeniz çünkü insanoğlunun olduğu yerde hata kaçınılmaz hep olmuştur ve olmaya devam edecek önemli olan bunu diretmemek diye düşünüyorum. Bunu anlatma sebebim bu konu bazı kesimler çok fazla suistimal edilip,istihza edilince