Yazar:
Doris Lessing
Çevirmen:
Tomris Uyar
Tahmini Okuma Süresi:
11 sa. 23 dk.
Sayfa Sayısı:
402
Basım Tarihi:
Ocak 2012
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
Love Again
Orijinal Dil:
İngilizce
ISBN:
9789755107530
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Julie Vairon yazar,ressam, dahada önemlisi yaşadığı çağın çok ötesinde, özgür bir kadındır. Ölümünden yıllar sonra Sarah Durham Londra daki küçük tiyatrosunda intihar ettigi söylenen Julie nin müzikleri, resimleri ve günlüklerinden yola çıkarak bir oyun hazırlar. Ancak oyun tüm tiyatro topluluğunu büyüsü altına alacak, cinsel tutkuları atesleyecek, orta yaşı ardinda bırakmış olan Sarah, kendinden genç iki erkeğe aşık olacak, aşk ve yaşlılık kavramlariyla yeniden yüzleşecektir. Orta yaşı geride bırakanların cinsellik karşısındaki konumlarını inceleyen, kendilerinden daha genç insanlara aşık olanların başlarına neler gelir?Neden durmadan aşık olunur? Neden insan, aşktan bir türlü yakasını kurtaramaz? sorularına yanıt bulmaya çalışan bir roman.
Biraz sıkıcı, ağır ilerleyen bir roman bitirmekte zorlandım diyebilirim. İyi okumalar...
2007 Nobel Edebiyat Ödülünü alan #dorislessing in son romanı olan #geneaşk çok katmanlı sanatın,kadın dünyasının,aşkın birbiriyle örüldüğü çok özel bir kitaptı…
Kitabın başında orta yaşı geçen Sarah Durham karekterinin intihar ettiği söylenen bir kadın sanatçının “Julie Vairon”un müziğinden,güncelerinden ve resimlerinden yola çıkarak bir oyun yazar…(Kitabın bu bölümünde kurgunun içinde kurgu vardır)…
Ve okuyucu en az Sarah Durham kadar Julia Vairon’un dünyasına da girer…
Genç yaşta dul kalan;işkolik bir karektere sahip olan Sarah iki çocuğunu büyütmüş,donanımlı,sosyal,dolu dolu bir kadınken oyunun sergilendiği dönemde içinde yıllardır bastırdığı bir duygu olan”Aşk”duygusunun uyanması ile derin bir iç çatışma yaşar…
Karekterin duygu geçişlerini canım #dorislessing öyle güzel işlemiş ki hayran kalmamak elde değildi…Olay ile fikri iç içe verirken araya günce ve mektupları yerleştirmesi,sanat dünyasının diyalog ve iç seslerini yansıtması çooook başarılıydı…Tam bir “BAŞYAPIT”tı…
Tiyatro oyunun çalışma aşamasından sergilenme aşamasına kadar ki bölümler de Sarah’ın dostu Stephan ile derin diyaloglarına şahit olan okuyucu dönemin sosyal betimlemelerini de Sarah’ın ağzından dinler..
Yan tema da bir çocuğun yetiştirilmesindeki yetersizliğin olumsuz sonuçları Sarah’ın yeğeni Julia karakteri üzerinden verilen bu özel,güzel,dolu dolu olan kitabı okuyun derim…
Kitabı #tomrisuyar çevirisi ile okumak da ayrı bir zevkti…
“ Kişinin yüreği, genellikle bir tek nedenden ötürü yanmaz, hele ileri yaşta, çünkü geçmişin acılarında koşar o zaman yardımına ...” “Aşk hastalığı ne demekmiş anlıyorum.” Kitap yaşıma hitap etmesede kendimden çok şey buldum. Bir çok duygu öğrendim.
Kitap insanın içindeki karmaşıklığı, kendi iç dünyasında gerçek kişiyle arasındaki diyalogları,sevgiyi ,aşkı ve düşüncesinin karmaşıklığı anlatmaktadır. Ama kitapta betimlemeler çok fazla gereksiz cümle,kelime içinde çok yoğundu. İsimler fazlaca çok olduğu için de fazla karışıktı.Kitabin bitmesi oldukça güç, sürükleyiciliği az bir kitap.
Doris Lessing 'e ait okuduğum ilk kitap. Çok beğenerek okudum.Hoşuma giden ve altını çizdiğim cümleler epeyce. Orta yaşlarını geçen bir kadının aşkı yeniden tatması, zaman zaman gençliğinin ve yaşlılığının arasında sıkışıp kalması,ikilemleri, duyguları, sevmeleri ile bir yaşam var kitapta. Aslında bir kadının yaşamına sıkışıp kalmış ikinci bir kadını görüyoruz. " Aşık oluyorum gene, hiç istemezken " alıntısı ile beni karşılayan sıcak bir eser. Keşke yağmurlu bir bahar ayında okusaydım diyorum, o zaman daha anlamlı olurdu. İyi okumalar...
Bu kitabın adını görünce önce hafif göz devirdim. "Gene mi aşk? Bi' değişin artık yahu!" dedim içimden. Sonra ne oldu? 20 sayfa sonra ohh çektim...
Yazar öyle cümleler kurmuş ki… Sanki WhatsApp'tan uzun uzun yazmış, sonra "göndermeden sildim" demiş gibi. İçimizde biriktirdiklerimizi almış, biraz karıştırmış, sonra üstüne hafif bir melankoli serpiştirip servis etmiş.
Karakterler? Tanıdık. Hani "Ben toxic değilim ama kıskanırım" diyen tip var ya, işte o da burada. Ama sevmiyor da diyemem. Çünkü seviyor. Çünkü zaten biz de öyleyiz. Çekiyoruz, seviyoruz, yine çekiyoruz. Hayır yani çekilecek başka bir şey yokmuş gibi.
Kitap ilerledikçe ben de içimden şöyle dedim:
“Demek ki aşk, hep birilerinin 'biraz geç kaldığı' yer.”
Ama güzeldi be.
Bazı cümleler vardı, ekran görüntüsü alasın geliyor. Bazı yerlerde de "Bunu kesin eski sevgilisine yazmış" diyorsun. Sonra dönüp kendine diyorsun: "Bunu da bana yazmış olabilir."
Ne yalan söyleyeyim, Gene Aşk beni bir çırpıda okuttu. Kalbe hafif dokundu, sonra “Ben gidiyorum” deyip gitti. Ama biz kaldık işte. Yine düşünen taraf biziz.
Velhasıl, kitabı tavsiye ederim. Özellikle "Ben artık aşka inanmıyorum" deyip de hâlâ telefon zil sesi olarak hüzünlü müzik kullananlar… Sizi çok sarar bu.
Gene Aşk’ı bitirdiğimde içimde bir aşk hikâyesi kalmadı; daha çok, insanın kendinden kaçamayışının ağırlığı kaldı. Lessing’in romanı, romantizmi parçalayarak ilerliyor. Mary Turner’ın hikâyesi, sevgiyle değil, yalnızlıkla, korkuyla ve bastırılmış arzularla şekilleniyor. Toplumun “evlen, düzen kur” diye dayattığı hayatın içine giren Mary, aslında ne Dick’i seviyor ne de kurduğu hayatı istiyor. Ama bunu itiraf edecek cesareti yok. İşte romanın en acı tarafı burada başlıyor. Lessing’in dili sade ama mesafeli. Olaylar büyük dramlarla değil, küçük kırılmalarla ilerliyor. Mary’nin ruhu yavaş yavaş çatlıyor; Dick’in güçsüzlüğü, yoksulluk, çiftlik hayatının sertliği ve sömürge düzeninin görünmeyen duvarları bu çatlakları büyütüyor. Romanın arka planındaki ırkçılık ve sınıf ayrımı sadece politik bir eleştiri değil; insanların ruhunu nasıl çürüttüğünü gösteren bir gerçeklik. Mary’nin Moses’a karşı hissettiği karmaşık duygular, korku ve çekim arasında gidip gelen o gerilim, aslında bastırılmış insanlığın patlaması gibi.
Bu kitabı okurken şunu düşündüm: İnsan kendini tanımadan kurduğu hayatta mutlu olamaz. Sevmediği bir adamla, istemediği bir hayatın içinde kalınca, kalp sevgi üretmiyor; aksine öfke, küçümseme ve korku üretiyor. Mary’nin trajedisi, kötü bir insan olması değil; kendini inkâr ederek yaşamaya çalışması. Dick de masum değil; o da güçsüzlüğünü kabullenmeyip hayallerine sığınıyor. İki yalnız insanın kurduğu evlilik, sevgi değil, kaçış üzerine kurulunca kaçınılmaz son yaklaşıyor. Lessing’in en sert yanı şu: Okuru rahatlatmıyor. Ne kahraman var ne kurtuluş. Roman bitince bir ders gibi değil, bir ağırlık gibi kalıyor. Çünkü burada suç tek bir kişide değil; toplumda, düzende, korkularda, yetiştirilme biçimlerinde. Aşkın bile bazen güç ilişkilerinin gölgesinde nasıl
Gene Aşk'ı bitirdim ve kafamda hala çözemediğim şeyler var. Anlatılan hikaye dokunaklı ve içten, yazarın dili samimi evet, beni düşündüren aşkı hissettiren bir sürü kısım var. Ama hikayenin gidişatı biraz karışık bana göre. Farklı zaman dilimleri, aniden değişen bakış açıları, es vermeden anlatılan bambaşka bir hikaye, sürekli değişip artarak önümüze gelen yeni isimler, bölüm arası olmayan kocaman bir kitap... Sürekli şimdi kimin hikayesindeyiz diye durup düşünmek zorunda kaldım. Bu yönüyle asla akıcı bir kitap değil. Ama yazar katmanlı, iç içe geçmiş bir roman amacındaysa kesinlikle başarılı. Yani, Gene Aşk kolay okunan bir kitap değil ama sabrınız varsa okunabilecek bir kitap, fakat tekrar başa sarıp okunabilecek bir kitap asla değil.
Doris Lessing’in Gene Aşk romanı, 20. yüzyılın ideolojik yorgunluğunu ve insan ruhunun iç çatışmalarını derin bir gözlemle işler. Yazar, politik ideallerin bireysel hayatları nasıl şekillendirdiğini ve sonunda nasıl tükettiğini gösterirken, karakterlerini sadece birer düşünce temsilcisi olarak değil, çelişkileriyle yaşayan insanlar olarak resmeder. Frances Lennox’un merkezde yer aldığı hikâye, aile, sorumluluk, inanç ve aidiyet temaları üzerinden bireysel varoluşun kırılganlığını açığa çıkarır.
Lessing, aşkı bu romanda bir duygu değil, bir sınav gibi işler. Sevginin ve ideallerin çoğu zaman aynı acının farklı biçimleri olduğunu anlatır. Gene Aşk, sadece bir dönemin politik portresi değil, insanın kendi içindeki çelişkilerle mücadelesinin romanıdır. Duygusal olarak sade, düşünsel olarak derin bu eser, Doris Lessing’in insan doğasına dair keskin sezgisinin en olgun örneklerinden biridir.
"Fiziksel istek. Zehirlendim. Yemin ederim. Stendhal'in Aşk Üzerine'sinde ummadığı bir aşka tutulan genç kadın, zehirlendiğine inanır. Zehirlenmiştir de. Ben de öyle Amerika'daki bir doktor, bizi aşk hastalığından kurtaracakmış. Dediğine göre, kimyasal bir şeymiş aşk.
Bir doktor bana, hastasın ve ömür boyu göğsün sancıyarak yaşayacaksın deseydi, söyleyecek sözüm olmazdı. Peki, derdim kendi kendime, göğsümdeki sancıya katlanmak zorundayım. İnsanlar büzüşmüş kollarla, belden aşağısı yatalak bedenlerle de yaşamayı sürdürüyorlar. Ben neden kalp sızısını bu kadar büyütüyorum ki?
İstesem, bir kayanın tepesinden ya da yüksek bir apartmanın çatısından atlayıp dindirebilirim bu sancıyı. Kendilerini aşk uğruna öldürenler, o sancıya katlanamadıkları için canlarına kıyarlar. Fiziksel bir acı. Daha önce bilmediğim bir şey. Kırık kalp. Ama neden duygusal bir incinme fiziksel bir acıyla göstersin kendini? Gerçekten çok garip bir şey."
Yazar Hakkında
Doris LessingYazar · 34 kitap
1919’da, babasının İngiliz subayı olarak İran’da görev yaptığı sırada Kirmanşah’ta doğdu. 1949’da İngiltere’ye yerleşti. Yayımlanan ilk kitabı Türkü Söylüyor Otlar, Rodezya’yı anlatıyordu. Başyapıtlarından sayılan ve en çok okunan romanı olan Altın Defter’de, yaşadığı çağla uzlaşmaya çalışan bir kadın yazarı konu aldı. Şiddetin Çocukları adlı yarı özyaşamöyküsel roman dizisi yayımlandı. Hayatta Kalma Güncesi, bir fantezi niteliğindeydi. Lessing, aralarında Evlenmeyen Adamın Hikâyesi’nin de bulunduğu birkaç öykü kitabı yayımladı. Argos’taki Kanopus Arşivleri adlı beş romanlık dizisiyle bilimkurgu türüne yöneldi. İyi Bir Komşunun Günlüğü ve Yaşlılar Yapabilselerdi adlı romanlarında, tanınmamış yazarların sorunlarını gözler önüne sermek için Jane Somers takma adını kullandı. 1985’te, Londra’daki bir grup devrimciyi anlattığı Terörist yayımlandı. Bunu bir dehşet öyküsü olan Beşinci Çocuk izledi. Özyaşamöyküsünün özellikle ilk cildi Derimin Altında büyük övgüyle karşılandı. Son romanı Yarık, 2007’de yayımlandı ve aynı yıl Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazandı. 2013’te Londra’da öldü.
