Yazar:
Italo Svevo
Çevirmen:
Neyyire Gül Işık
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Italo Svevo'nun bu okuduğum üçüncü kitabı. Diğer kitaplarında olduğu gibi bu kitabı da okurken çok sıkıldım. Ama sonuna kadar bitirdim yine de belki güzel bir bölüm yakalarım umudu ile. Tezer Özlü'nün en büyük hayranlarından biri olarak, onun en sevdiği ve etkilendiği üç yazardan biri olan Svevo okuma girişimim üçüncü seferde de fiyasko ile sonuçlandı. Elimde başka kitapları da var okunacak ama biraz ara versem sanırım iyi olacak. Aslında en büyük ve önemli yazarlar arasında yer alıyor Svevo. Ancak şimdiye kadar okuduğum hiçbir kitabında bir akıcılık yakalayamadım. Edebi okuma yapmak isterseniz ideal bir kitap olabilir.
Svevo okurken onun sakince ilerleyen psikolojik betimlemeli cümleleri ile boyut değiştirdiğimi, yıldız kapısından geçip Trieste sokaklarını arşınladığımı hissederim.
Yetmez…
Adriyatik’in iyot kokusunu içime çekerek gözlerimi kapatır, kitaplarındaki karakterlerine bürünürüm.
Canım Svevo…
Ben gibi dingin, yavaş ilerleyen kitapseverler için biçilmiş kaftandır o…
Kent alışkanlıkları yoruculuğundan bunalmış bir ruhun gel-gitlerinin yansıtıldığı, karakterlerin iç dünyasının hedef alındığı metinde, yazarın duygu seline kapılmamak mümkün değil.
Çok ama çok sevdim…
Hoşçakal Alfonso Nitti!..
Çok ama çok sıkıcıydı...
Hiç ama hiç sarmadı maalesef..!
Eseri tamamen okumak ve yarıda bırakmadan bitirebilmek için 'bayağı' bir zorlandım diyebilirim. İçerik olarak güzel olduğunu düşündüğümden dolayı eseri almıştım lakin bana uygun bir tarz olmadığını biraz geç fark ettim galiba... Ama gene de yazarın diğer eserlerine de şans vermek istiyorum. Sonuçta yazarımız Modern İtalyan edebiyatının oluşmasında etkin ve önemli bir rol üstlenmiştir.
İtalyan edebiyatı iyi güzel ama üzüyor beni, güzel başladı ama sonrasında fazlasıyla sıktı. Bu kitapla birlikte aynı sırada Kirkegardın Baştan Çıkarıcının Günlüğü 'nü okuyordum ve kesinlikle benzer konuları işlemelerine rağmen Kirkegard birkaç gömlek üstündü.
Yazar Hakkında
Italo SvevoYazar · 13 kitap
(1861-1928) Gerçek adı Ettore Schmitz olan Italo Svevo, çağdaş Avrupa edebiyatının kurucularından biri sayılır. Orta Avrupa'nın kavşak noktası niteliğindeki Trieste'de doğdu. Yahudi bir Alman baba ve İtalyan bir anneye sahip olan Svevo, ailenin yedi çocuğundan biriydi ve genç yaştan itibaren edebiyata olan tutkusunun tadını çıkararak, Goethe, Schiller, Shakespeare ve Fransız ve Rus edebiyatının klasiklerini okuyarak büyüdü.
Svevo, Birinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun bir vatandaşı oldu. İtalyancayı ikinci dil olarak konuşuyordu (genellikle Triestine lehçesini tercih ediyordu). Babasının alman kökleri nedeniyle, o ve erkek kardeşleri, Almanya'nın Würzburg yakınlarındaki bir yatılı okula gönderildi ve burada Almancayı akıcı bir şekilde öğrendi.
1880'de Trieste'ye döndükten sonra Svevo, mali sorumluluk almaya zorlanmadan önce çalışmalarına iki yıl daha Istituto Revoltella'da devam etti. Bu dönemde babası, bir zamanlar başarılı olan cam eşya işi başarısız olunca iflas başvurusunda bulundu. Svevo'nun Viyana Unionbank'ta banka memuru olarak çalıştığı 20'li yaşları, ilk romanı Una vita (1892) için ilham kaynağı oldu.
Ebeveynlerinin ölümünün ardından Svevo, kuzeni Livia Veneziani ile 1896'da bir törenle evlendi. Kısa bir süre sonra, Livia onu Katolik olmaya ve dini bir tören daha yapmaya ikna etti. Ancak kişisel olarak Svevo bir ateistti. Zengin kayınpederinin savaş gemilerinde kullanılan endüstriyel boya üretiminde uzmanlaşmış işine ortak oldu. Fransa ve Almanya'ya yaptığı gezilerden sonra şirketin İngiltere'de bir şubesini kurdu.
Svevo, hayatının bir kısmını aile şirketinde çalışırken Londra'nın güneydoğusundaki Charlton'da geçirdi. Bu dönemde karısına yazdığı mektuplarda, Edward dönemi İngiltere'sinde karşılaştığı kültürel farklılıkları vurgulamıştır.
Svevo kısa öyküler yazmaya ilk olarak 1880'de başladı. İlk romanı Una Vita 1892'de yayınlandığında "Italo Svevo" (Italus the Swabian" takma adını kullandı. Roman pek başarılı olmadı. İkinci romanı Senilità (1898) da kötü karşılandı. 1919'da La coscienza di Zeno (Zeno'nun Vicdanı veya Zeno'nun İtirafları olarak da bilinir) üzerinde çalışmaya başladı.
1923'te Italo Svevo, psikolojik romanı "La coscienza di Zeno"yu yayınladı. Yazarın Sigmund Freud'un teorilerine olan ilgisini gösteren bu eser, psikanalistinin ısrarı üzerine, bunları yazan Zeno Cosini'nin anıları şeklinde kaleme alınmıştır. Svevo'nun romanı, o dönemde İtalyan okuyuculardan ve eleştirmenlerden neredeyse hiç ilgi görmedi.
James Joyce'un çabaları olmasaydı, eser tamamen ortadan kalkabilirdi. Joyce, Svevo ile 1907'de, Trieste'de Berlitz için çalışırken ona İngilizce öğrettiğinde tanışmıştı. Joyce, Svevo'nun önceki romanları Una vita ve Senilità'yı okumuştu.
Joyce, "La coscienza di Zeno"yu destekledi, Fransızcaya çevrilmesine ve ardından eleştirmenlerin onu abartılı bir şekilde övdüğü Paris'te yayınlanmasına yardımcı oldu. Bu, Eugenio Montale de dahil olmak üzere İtalyan eleştirmenlerinin Svevo'yu keşfetmesine yol açtı. Kitabın kahramanı ve güvenilmez anlatıcısı Zeno Cosini, Freudyen teoriden büyülenmiş bir iş adamı olarak Svevo'nun kendisini yansıtıyordu. Svevo ayrıca Joyce'un ufuk açıcı romanı Ulysses'in kahramanı Leopold Bloom'a da model oldu.
İlk romanı Una Vita ( 
Hayat İşte ) ve diğerleri, Senilita ( 
Yaşlılık ), La Coscienza di Zeno ( 
Zeno'nun Bilinci ) ve ölümünden sonra yayınlanan La Novela del Buon Vechio e della Bella Fanciulla ( 
İyi Yürekli Yaşlı Adamla Güzel Kızın Öyküsü ) onun İtalyan ve Avrupa edebiyatındaki yerini belgeleyen önemli eserlerdir.
Geçirdiği bir trafik kazası sonrası 1928 yılında kaldırıldığı hastanede öldü.
Hayat İşte ) ve diğerleri, Senilita ( Yaşlılık ), La Coscienza di Zeno ( Zeno'nun Bilinci ) ve ölümünden sonra yayınlanan La Novela del Buon Vechio e della Bella Fanciulla ( İyi Yürekli Yaşlı Adamla Güzel Kızın Öyküsü ) onun İtalyan ve Avrupa edebiyatındaki yerini belgeleyen önemli eserlerdir.
Geçirdiği bir trafik kazası sonrası 1928 yılında kaldırıldığı hastanede öldü.
