Yazar:
Daphne du Maurier
Çevirmen:
Erol Üçer
Tahmini Okuma Süresi:
10 sa. 4 dk.
Sayfa Sayısı:
355
Basım Tarihi:
1974
Yayınevi:
Altın Kitaplar Yayınevi
Orijinal Adı:
Rebecca
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Ciltli
Sıralamalar
Diğer Baskılar
12 diğer baskı · Tümünü Göster
Rebecca
787 okunmaİthaki Yayınları · Ekim 2020 · 488 s.
Rebecca
93 okunmaTurkuvaz Kitap · 2010 · 460 s.
Rebecca
8 okunmaAltın Kitaplar Yayınevi · 1974 · 355 s.
Rebeka
4 okunmaAhmet Halit Kitabevi · 1941 · 206 s.
Rebecca
2 okunmaHeınemann Elt Yayınları · 1992 · 143 s.
Rebecca
3 okunmaAnıt Yayıncılık · 1982 · 346 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
~Rebecca, daha ismi bile verilmeyen anlatıcının sürekli bir tedirginlik ve yetersizlik duygusuyla dolaşmasıydı. Bu durum, başta biraz yorucu gelse de hikâyenin gerilimini artıran bir unsur hâline geliyor.
Kitabın en öne çıkan tarafı, Manderley’in anlatımı. Yazar öyle ayrıntılı ve karanlık bir dünya kurmuş ki, sanki malikânenin kendisi bile bir karakter gibi. Ayrıca Rebecca’nın gölgesinin her yerde hissedilmesi, hiç görünmeyen bir karakterin bile nasıl bu kadar baskın olabileceğini gösteriyor.
Buna karşılık, romanın ilk yarısının temposu çok yavaş. Betimlemeler uzun olduğu için okurken zaman zaman kopmalar yaşanabiliyor. Bir de anlatıcının aşırı çekingenliği bazı bölümlerde sabır gerektiriyor.
Fakat ikinci yarıda gerilim belirgin şekilde artıyor ve kitabın son sayfaları, tüm bu yavaş inşanın karşılığını veriyor. Özellikle final bölümü, kitabın en güçlü kısmı diyebilirim.
~Benim hislerim:
Atmosfer ve gizem fikri güzel olsa da, kitabın büyük bir kısmı benim için oldukça yavaş ilerledi. Yazarın uzun betimlemeleri, özellikle ilk yarıda hikâyeyi ağırlaştırıyor. Anlatıcının sürekli kendi içine kapanması ve kendini ezdirmesi de karakterle bağ kurmamı zorlaştırdı. Bazen “tamam, biraz hareket olsun artık” dediğim çok oldu.
Evet, son bölümler daha hareketli ve bazı şeyler nihayet açıklığa kavuşuyor; ama buna ulaşana kadar geçtiğim yol bana göre fazla uzundu. Romanın gotik havasını ve Rebecca’nın görünmeden bile baskın oluşunu ilginç bulsam da, genel olarak “büyük beklentiyi karşılamayan klasik” hissi bıraktı.
Kısacası: Rebecca kesinlikle seveni çok olan bir eser, ama bana hitap eden bir kitap olmadı.
Bu kitapla ilgili zihnimde o kadar fazla şey var ki, hepsini nasıl toparlayıp düzgünce dile getireceğim bilemiyorum. Deneyeceğim...
Öncelikle kitabı nasıl keşfettiğimi söylemek isterim. Benim için önemli bir detay ^^ Kitabı bir şarkı sayesinde öğrendim. Taylor Swift'in çok sevdiğim ve bana göre en hüzünlü şarkısı olan Tolerate It, bu kitaptan ilham alınarak yazılmış. Bunu öğrendiğim an kitabı okumak istedim. İyi ki de okumuşum. Daphne du Maurier'in mükemmel kalemiyle tanışma fırsatını yakalamış oldum. Betimlemelerine hayran kaldım. Bence yaşananları ve duyguları ifade ediş şekli inanılmaz... Taylor'ın da bundan etkilendiğini şarkı sözlerinde görebiliyorum. Zaten okurken sürekli belli sözler yankılandı zihnimde. O yüzden kitaptan aldığım zevk de ikiye katlandı diyebilirim :" Bazı şarkı sözlerini yorumlara ekleyeceğim. İncelemenin daha da uzamasını istemem ^^
Kitapta iki kadın bir erkek olmak üzere başlıca üç karakter var; Maxim ve onun iki eşi. İlki Rebecca, yaşadıkları Manderley Malikânesinin çalışanları da dahil olmak üzere herkesin kalbini fethetmiş, güçlü ve mükemmel eş. İkinci eş ise Rebecca'nın trajik vefatından sonra malikâneye gelen, aynı zamanda anlatıcımız olan kadın. Kendisi Maxim'den oldukça küçük. Ki bu yaş farkı vurgusunu kitapta birçok kez görmek mümkün. Maxim'in görmüş geçirmişliği ve yaşadığı ilk evliliğin tecrübelerine kıyasla kendisini sürekli küçük, genç ve çocuk gibi hissettiğini okuyoruz.
Max ile tanıştıkları sırada kendisi, otoriter ve biraz da acımasız zengin bir kadının bir nevi yardımcısı niteliğinde. Hanımının rahatsızlığı sırasında sıkça görüşme fırsatı bulduğu Maxim'i bir nevi kurtarıcı olarak da görerek, âşık oluyor ve onunla birlikte Manderley'e gelmiş oluyor böylece. Oldukça sessiz, biraz silik ve itaatkâr biri. Kendisinin karakteri,
Normalde pek inceleme yazmam ama bu kitap öyle şaşırttı ki beni, kendimi yazarken buldum.
Çok sevdiğim bir sanatçının yine çok sevdiğim bir şarkısını bu kitaptan ilham alarak yazdığını öğrendiğimde merakla okumaya başladım. Şarkının hikayesini bildiğim için olay örgüsünü tahmin etmek kolay oldu…demek isterdim.
Fakat kitabın ortasından itibaren olaylar öyle ters köşe yaptı ki kim doğruyu söylüyor, gerçekten doğru olan ne, çözmeye çalışırken kendimi Manderley’nin kasvetli atmosferine iyice kaptırdım. Son sayfalarda bir şey olacağını hissediyordum ama böylesine çarpıcı ve sarsıcı bir final beklemiyordum.
Hayatta da toz pembe gözüken şeylerin aslında öyle olmadığını ve bir olayın ya da insanın iç yüzünü asla tam olarak bilemeyeceğimizi fark ettiriyor bu kitap. Görünenle gerçeğin arasındaki farkı psikolojik gerilimle harmanlayarak anlatması beni çok etkiledi.
Rebecca beklediğimden çok daha derin ve düşündürücü bir okuma deneyimi sundu bana.
#1001kitap~~~
Sen en sevdiğim karakter oldun "Rebecca" seni asla unutmayacağım, zira seni de kimse unutmamıştı, ruhu heryerde, herkesin üstünde olan asi, bileği bükülemez ve yenilmez haliyle varlığını heran hissettiren efsane ölü ama heryerde sesi, kokusu, sözü olan...
"~Nasıl yaşadıysa öyle, savaşarak ölmek isterdi.~"
Dul eşle evlenen evin yeni hanımı Bayan de Winter (isimsiz) sürekli Rebecca nın gölgesinde kalan itaatkâr karakter, evin görevlisi Rebecca hayranı "Bayan Danvers" 2.efsanem sözleriyle davranışlarıyla resmen herkesi tokatlıyor ve Rebecca nin ölüm anında gülüşünü unutamayan eş Maxim de Winter otoriter 1erkek figürüyle ama zihnini didik didik yiyen kurtulamadığı düşünceleri ve kuruntularıyla, aslında 2 esinin de ölüme sebep olmuştur, 1ini de yaşayarak öldürüyor...
Aslında 2kadin karaktere de başlangıçta Bayan de Winter demiştir bu da kadının kimliğinin erkekten aldığına tepki olsa gerek ki ya eşe itaat edeceksin ya da asi olup öleceksin...
Yazarın kendi yaşam öyküsüne bakılınca bu 2 kadın karakter Rebecca ve Bayan de Winter yazdığı dönemde ülkesinden uzakta eşinden dolayı İskenderiye de olan yazar, kendi kompleks kişiliğini yansıtmak istemiş sanki kitapta. Kendi kişiliğini onlar arasında paylaştıran du Maurier, kitap boyunca bu özellikleri kopyalayarak karakterler arasındaki zıtlıklarla boguşarak kendini sunmak istemiş gibi...
Çok severek okudum kişilik analiz durumlarıyla, çok akıcı diliyle kesinlikle tavsiyemdir. "Rebecca" ölmeden önce okunması gereken #1001kitaptan 1idir, sıra filmi izlemekte sırf filmini izlemek için okumuş olabilirim, gerçi 1001 de olduğu için zaten okunacaktı :-)))
Gotik edebiyatın hak ettiği takdiri zaman içinde gören yazarlarından Daphne du Maurier'in diğer kitaplarını da çok merak ettim okumak istiyorum umarım kitaplara ulaşabilirim...
Bu kitapla ilgili söyleyeceğim ilk şey daha çok bilinmesi gerektiği. Bu kitabı okuyan kimseye denk gelmedim, yabancı bookstagramda popüler olsada türkiyede bu kitabı okumuş sadece bir bookstagram hesabına denk geldim. Neden bilinmediğini anlayamıyorum, herkesin seveceği türde bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Çok sürükleyici ve heyecanlıydı bu kitap benim için, her gotik edebiyatı kitabında olduğu gibi bu kitapta da ağzımı açık bırakan büyük bir ters köşe vardı, bütün teorilerimi yerle bir etti ve doğru mu okudum diye sayfayı defalarca tekrar okudum.
Kitabın konusu kısaca Ana erkek karakterimiz Bay Winter'ın ilk karısının ölmesinin ardından yaşı küçük olsa bile ana karakterimiz (ana karakterin ismi kitapta hiç geçmiyor) ile evlenip Manderleye yerleşmeleri ardından mutlu bir evlilik bekleyen ana karakterimiz, kendini eşinin ilk karısı Rebecca'nın ölümden sonra bile hâlâ malikanede güçlü bir etkisinin olduğunu fark eder ve yoğun bir "diğer kadın" sendromuna girer.
Bu kitaba başlarken kitabın konusunun ana karakterimiz Bay Winter ile evlendikten sonra Rebecca'nın hayalet şeklinde geri gelip ana karakterimize musallat olacağını düşünmüştüm ama kitaba başladıktan sonra çok yanıldığımı fark ettim. Kitap bir çok noktada beni şaşırttı
Benim için çok keyifli bir kitaptı özellikle son sayfaları nefes almadan okudum. Kitap biraz Jane Eyre havası veriyor eğer Jane Eyre okuyup sevdiyseniz bunu da seveceğinize eminim.
Genç bir kadın, kocasının etkileyici malikânesine adım atar. Malikâne genç kadının hayallerini süsleyen bir yerdedir. Etrafı rengarenk çiçeklerle bezenmiş bu malikânede mutlu ve mesut yaşamayı hayal ederken, kendini kocasının ölen ilk eşi Rebecca'nın geçmişiyle mücadele ederken bulur. Rebecca'nın ölümünden sonra bile malikânedeki etkili gücü, genç kadının sürekli kocasının hayatındaki yerini sorgulamasına neden olur.
İlk kez 1938 yılında yayımlanan Rebecca, aynı zamanda yazarın en çok okunan kitabıdır. Fakat hak ettiği değeri o yıllarda görememiştir çünkü kitaba gotik dendiği gibi sadece kadınlara hitap ediyor denilerek görmezden gelindiğini belirtmeliyim.
Kitap aslında bir nevi yazarın gerçek hayatından izler taşıyor. Kitaptaki isimsiz kadın Daphne du Maurier'in kendisidir. Kitaptaki isimsiz kadın gibi kocasının görevi nedeniyle hiç istemediği halde sürekli davetlerde boy göstererek ona eşlik etmiş, buna mutsuzluk da eklenince Rebecca ortaya çıkmıştır.
Kitap, karısı ölen bir adamla evlenen bir kadının hayat öyküsü gibi görünse de, aslında ölmüş bir kadının gölgesinde evliliğini sorgulayan, eski eş Rebecca ile kendini kıyaslayan bir kadının hikayesi anlatılmakta. Ölen ilk eş Rebecca, renkli bir kişiliğe sahip, kimseye hesap vermek zorunda kalmayan, asi ve özgürce yaşayan bir kadın iken, adamın ikinci eşi olan kadınsa silik, itaatkar, boyun eğen ve isimsiz.
Kitap boyunca genç kadının duygusal çalkantılarını iliklerimize kadar hissediyoruz. Rebecca'nın çok güçlü ve yenilmez olarak lanse edilmesi ister istemez bizi geriyor. İsimsiz ikinci kadını destekliyor, ona hak veriyor ve onu anlayıp kitabın sonunda gerçekleşen bazı konularda kendimizi onu desteklerken buluyoruz.
Yazıldığı dönemle kıyaslandığında hâlâ güncelliğini koruyan, yeni nesil okurları kendine bağlayan,
Rebecca nedense okumaya başlamadan önce doğaüstü olaylarla karşılaşacağımı düşündüğüm bir eserdi, ama böyle bir şey yok tabi.
Öncelikle söylemeliyim ki kitabı bitirdiğinizde mutlaka son sözü de okuyun. Çünkü okuduğum şeyler o son sözle beraber oldukça anlamlandı. Kitaptaki birçok şeye çok daha farklı bir gözle baktım.
Anlatıcımız ismini dahi bilmediğimiz genç bir kadın. O kadının bir rüyayla başlayan anlatımı, bizlere anlatıcımızın özlediği evinden uzakta, Avrupa'da bilmediğimiz bir yerde, bir otelde, bir adamla göçebe tarzı bir hayat yaşadığını gösteriyor. Sondan başlayan olaylar geçmişe dönük bir anlatımla devam ediyor ve bu olayların başlangıcına gidiyoruz. Adını bilmediğimiz anlatıcı Monte Carlo'da tanıştığı Bay de Winter ile evlenip muhteşem bir malikane olan Manderley'in Bayan de Winter'ı oluyor. Fakat anlatıcımız olan Bayan de Winter aslında Manderley'in ikinci Bayan de Winter'ı, ilki ise kitaba ismini veren ve ölmüş olan Rebecca de Winter. Rebecca kitap boyunca Manderley'ın her bir köşesine işlediğini bize gösteren bir karakter; gerek el yazısı bir kitapta karşımıza çıkıyor gerek bir mendile sinmiş kokusunu duyumsuyoruz gerekse de tamamen kendi zevkine göre döşediği Manderley'ın odalarında geziyoruz. Rebecca her yerde, her köşe başında hem bizi hem anlatıcımızı karşılıyor. Kendisiyle ilgili anlatılanları dinliyoruz ama Rebecca kendini hiç anlatamıyor. Anlatılanların ne kadarı doğru ne kadarı yanlış, bazı şeylerin gerekçesi neydi hiç öğrenemiyoruz.
Anlatıcımız ve Rebecca iki zıt karakter. Rebecca özgür ve baskın karakterli bir kadınken anlatıcımız silik bir karakter. Hatta uzun süre bir şeylere ses çıkarmadığı için onun yerine ben sabırsızlıktan çatladım. Bayan de Winter Rebecca ile yarışamıyor, onu alt edemiyor. Çünkü Rebecca bir ölü. Kitabı en iyi yansıtan
Normalde inceleme yazmicaktim ama bu kitabın bu kadar az bilinmesine cok sasirdim o kadar iyi bir kitap ki ve asiri akici , muhtesem bir eser.Konusu adını bilmedigimiz kadın karakterin zengin,dul bir adam olan maxim de winter ile evlenip onun malikanesine gitmesiyle ve orda yasananlari anlatıyor.Kitabi anlatan kisinin adını hıc bilmiyoruz buda bu karakterin rebecca'nin yanında (olmus olmasına ragmen) ne kadar silik bir karakter oldugunu ve rebecca'nin ne kadar baskın bir karakter oldugunu gosterir.Kitap bir rüya ile baslayip bir rüya ile başlıyor giriş cümlesi bile cok iyi "Dün gece rüyamda tekrar Manderley’ye gittiğimi gördüm." yani baska ne diyebilirim ki lutfen okuyun muhtesem bırsey
Kitap, adını bilmediğimiz genç bir kadının kendinden yaşça büyük, zengin ve dul bir adam olan Maxim de Winter ile evlenip onun Manderley’deki malikanesine gitmesiyle başlıyor. Ancak malikaneye adım attığı andan itibaren, ölmüş olmasına rağmen ilk eş Rebecca’nın izlerinin her yerde olduğu hissediliyor. Herkes Rebecca’ya hayran ve sürekli ne kadar mükemmel bir kadın olduğundan bahsediyorlar. Bu durum, ikinci eşin kendini huzursuz ve yetersiz hissetmesine neden oluyor. Genç kadın zamanla hem bu evde kendine bir yer bulmaya hem de Rebecca’nın gölgesinden çıkmaya çalışıyor. Olaylar ilerledikçe Rebecca’nın geçmişine dair bazı sırlar ortaya çıkıyor ve aslında hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığı anlaşılıyor. Başlarda biraz yavaş ilerlese de sonlara doğru hiç beklemediğim bir şey oldu ve kitap beni bayağı şaşırttı.
Bir de bu kitabı Jane Eyre’e benzettim. Malikane de geçmesi, kadın ve erkek arasındaki yaş farkı ve ikinci eş gibi küçük benzerlikler var. Jane Eyre en sevdiğim kitaplardan biri olduğu için bu kitabın da Jane Eyre kadar abartılması gerektiğini düşünüyorum harika bir kitap.
Rebecca1000Kitap
#rebecca
Gotik edebiyat türü diye geçiyor ama bence gerilim,tekinsiz bir atmosfer,biraz da romantizm az biraz dram türünde tam bı kategorisi yok diyebilriz.
Rebecca, Daphne du Maurier'in 1938'de yayımlanan romanı . Kitapta yaşlı bir kadına farklı farklı ülkeler seyahat edip yoldaşlık yaparken kendisinden büyük ve zengin bir dul olan Maxim de Winter ile tanışan anlatıcımızın gözünden okuyoruz . Anlatıcımız diyorum, çünkü kendisinin adı kitapta bir kez bile geçmiyor, hatta Agatha Christie bu kitabı okuyup çok beğenip yazarimiza neden bu karaktere bir isim vermediğini sorar.
Yazar ise Christie’ye ilk başka karaktere bir isim bulamadığını, kitabı yazamaya devam ettikçe de karaktere herhangi bir isim vermenin zorlaştığını söylemiş. Daha sonra ise karakterin ilk adının olmamasının ve Bayan De Winter olarak hitap edilmesinin kitabın sembolizmini oldukça iyi yansıttığını fark etmiş.
Konumuza dönecek olursak ;evlendikten sonra Bayan de Winter olarak anılıyor sadece. Bayan de Winter evlendikten ve eşinin malikanesi olan Manderley'e geldikten sonra her yerde Maxim'im eski karısı olan Rebecca'nin hatıralari ,anıları ,insanlar üzerinde bıraktığı büyüleyici etki ile karşılaşır,onun gölgesinde kaldığını anlaması cok uzun sürmez.Evin tüm odalari , duvarları,bahçedeki cicekelr bile Rabecca'dan izler taşır.Odasina dahi öldüğü günden beri dokunulmamıştir.Kitaba dahi ismini veren karakter aslında ölü bir kadındır ama hikaye üzerindeki etkisi anlaşılacak üzere çok büyüktür. Bayan Winter cevresindeki kişilerin -özellikle evin baş hizmetçisi olan Bayan Danvers onu bir turlu kabul edemez,bakışlarıyla tavırlarıyla hor görmektedir Rebecca'nin ölümunden sonra başka bir hanımefendiyi evde görmek istememektedir.
Peki Rebecca intihar mı etti? Yoksa bu koca malikanede farklı şeyler mi oluyordu
Yazar Hakkında
Daphne du MaurierYazar · 23 kitap
Dame Daphne du Maurier (13 Mayıs 1907 – 19 Nisan 1989) İngiliz hikaye, roman ve oyun yazarı.
Romanlarından Rebecca (film uyarlaması 1941'de En İyi Film Oscar'ını kazandı) ile Jamaica Inn ve kısa hikayelerinden The Birds veDon't Look Now başta olmak üzere birçok çalışması sinemaya uyarlanmıştır.
Büyükbabası oyuncu ve yazar George du Maurie, babasıysa oyuncu Gerald du Maurier'dir. Ablası Angela da yazardı ve kız kardeşi Jeanne ise bir ressamdı.
Gençliği
Daphne du Maurier, tanınmış bir aktör olan Sir Gerald du Maurier ve aktris Muriel Beaumont'in üç kız çocuğundan ikincisi olarak Londra'da doğdu. Büyükbabası, Trilby romanında Svengali karakterini yaratan yazar ve karikatürist George du Maurier'dir.
Bu bağlantılar ona edebi kariyer kurmasında yardımcı oldu ve du Maurier, erken dönem çalışmalarından bazılarını Beaumont's Bystander dergisinde yayımlattı. İlk romanı The Loving Spirit 1931'de yayımlandı. Du Maurier ayrıca James Matthew Barrie'ye Peter Pan, or The Boy Who Wouldn't Grow Up'ta ilham olmuş Llewelyn Davies çocuklarının da kuzenidir. Küçük bir çocukken babasının ünü sayesinde tiyatronun birçok parlak yıldızıyla tanıştı. Tallulah Bankhead ile tanıştıktan sonra onun gördüğü en güzel canlı olduğunu söylediği kaydedilmiştir.
