Yazar:
Marlen Haushofer
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 55 dk.
Sayfa Sayısı:
244
Basım Tarihi:
11 Haziran 2013
İlk Yayın Tarihi:
2008
Yayınevi:
Cleis Press
Orijinal Adı:
Die Wand
ISBN:
9781573449069
Ülke:
Türkiye
Dil:
İngilizce
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Nefis bir okumaydı ve bu kadar seveceğimi hiç düşünmemiştim. Harika bir psikolojik analiz söz konusu ve daha ilk günden rüyama etki eden bir anlatım. Bayıldım!
İsimsiz kadın karakterimiz kuzeninin
Duvar bir distopya. Kuzeni ve kuzeninin kocasının davetiyle birkaç günlüğüne onların av köşküne kalmaya giden isimsiz kadın anlatıcının, ertesi sabah burada yalnız uyanması ve çevreyi gezerken
Bu kadar durağan olduğu halde bu kadar keyifle okunan çok az kitap vardır sanırım. Durağan eşittir sıkıcı genellemesini bozar bu kitap işte.
Bir dağ evinde tatil yaparken gizemli bir görünmez
DÖRT DUVARAlman Edebiyatı
Dünya aslında bir dört duvar olarak düşünülemez mi? Evren de daha büyük bir dört duvardır sadece. Aslında hepimiz evrene kıstırılmış mahkûmlar değil miyiz? İnsanlar suç işleyenleri çok daha küçük metrekarelere sınırlayan dört duvarlara hapsediyor: hapishanelere. Oysa Tanrı da hepimizi çok daha büyük metrekarelere hapsediyor olamaz mı? Öyleyse hepimiz bir şeylerden cezalandırılmış olabiliriz. Bu, belki delice bir fikirdir. Fakat yanlışlanamaz da.
Marlen Haushofer ise daha ortalara çekmiş bu sınırı. Dört duvarı dünyanın içine, fakat hapishanelerin ya da binaların dışına kurmuş. Bir doğa bölgesini bir şeffaf fanusa tıkıp orada hapsolan insanın nabzını yoklamış. O insanın hissedip yaşadıklarını mercek altına almış. Sosyallikten mahrum kalmış bireyin doğayla ve etrafındaki canlılarla olan ilişkisine eğilmiş (hikâyeyi biraz uzun soluklu tutsa da).
Kurguladığı bu şeffaf duvar metaforuyla en çok şunu hatırlatmış bence bize: İnsanın önce yadırgadığı duvarlarına daha sonra kafasını vura vura teslim olduğu ve zihninin sınırlarını da buna göre şekillendirdiği gerçeğini. Bunun yanında, sınırlarımızın bilincinde olmanın getirdiği ıstırabı da çok net duyurmuş. Ama benim satır aralarında asıl bulduğum şuydu: "Belki de sınır dediğimiz şey bilinçten ibarettir."
Sıradan bir günün içinde çarptığımız duvar bütün her şeyi değiştirebilecek dünyaya koyabilir insanı. Bu bir kadınsa oluşan dünya kadının yarattığı bir güzelliğe dönüşüyor. Doğadaki zorluklarla mücadele etme, hayvanlarla bağ kurma, öngörülü iklimsel hazırlıklar yaparak yalnızlıkla örülmüş bir yaşam alanı oluşturuluyor. Robinson Cruise benzetilmiş ama ben çok daha farklı baktım. Distopik oluşan bir duvarın içinde yaşamın sıkışmışlığı, mücadelesi ve çaresizlikleri var. Hayatımızın bazı yerlerinde görebiliyoruz bunu özellikle iş hayatında.
Kitap kadının direngen mücadelesi femen düşüncelerle desteklenerek yalnız yaşamın olay örgüleri ile anlatılmış. Duvar metaforu beklediğim gibi güçlü kullanılmamış ve ansızın depreştirip karakter ele almıyor. Kadının duvar metaforuna karşı kabullenişi ve savaşı yalnız yaşamla kendini göstermesi eleştri olarak gösterebilirim. Rutin gündelikleri güzel bir tempoyla aktarmış ama bazı detaylar daha iyi daha güçlü vurgulanabilirdi. Genel itibariyle femen yaklaşıma dair başarılı bir kitap. Kadının bağlarını ve umutlu yaşam mücadelesini güzel ele almış. Keyifli okumalar.
Soyut Bir Berlin Duvarı
Distopik bir feminist bilimkurgu olarak adlandırılan bir roman. Soğuk Savaş dönemini ve Berlin Duvarı’nı akıllara getiren, ironik şekilde eleştiren bir roman.
Kitap isimsiz bir kadının akrabaları ile beraber av köşküne gitmesi ile başlıyor. Av köşkünden uzaklaşan çift bir daha dönmüyor ve isimsiz baş karakterimiz çiftin köpeği ile baş başa kalıyor. Kadın, çevrede olan değişimleri fark etmeye başlıyor. Şeffaf bir duvar. Sınırları belli olmayan ama bölgeyi ikiye ayıran.
Kitabın gelişim süreci bireyin yalnızlığını ve hayatta kalmasının süreçlerini anlatıyor. Yazar doğayı çok seviyor, yarattığı kulübe ve çevresi aslında yaşantısında yer eden yapılar ve olaylarmış.
Çok hızlı bir temposu var, kurgu kendi içine alıyor. Araya serpiştirilmiş metaforlar ve alt mesajlar güzel ama bir kısımda tekrarlara düşüyor roman. Daha kısa bir şekilde de iyi bir kıvama gelebilirmiş bence. Okunur mu, evet. Fakat kitaptan daha çok yazarı sevdim diyebilirim. Bunun da büyük bir nedeni sonsöz.
İyi bir kurgu ama işleniş olarak tekrara düşen yapı okuma hızını ve zevkini biraz düşürüyor. Duvar metaforunu çok beğendim.
Yerinde ve altı dolu feminist düşünceleri var yazarın o da sevdiğim başka bir husus.
Uzun, çok uzun zamandır bir kitap hakkında bir şeyler yazabilmeye dair enerjim olmadı. Hatta epey uzun bir süre kitaplarla aram açıldı. Kendimi sarstığım ve bu boşluktan uyandırmaya karar verdiğim ekim ayından bu yana eski dostlarıma dönmüş gibi hissediyorum. Bu kitap da zevkimin eskisinden çok daha farklı alanlara kaydığını apaçık gösterdi bana. Bundan belki 5 yıl önce bu kitabı okumak adına elime almış olsaydım bitirebileceğimi sanmıyorum, sıkılırdım. Ama şu yaşımda; hayatta nereye gittiğimi anlamaya ve kendimi, kim olduğumu, nasıl bir yetişkine evriliyor olduğumu çözmeye çalışırken beni dinginleştirdi. Zihnimi sakinleştirip kitaptaki karakterle bütünleştirdi. Onunla birlikte iyi, şaşkın ve bazen de kötü oldum. Olay neydi, sonu nereye bağlanacaktı, her şey açıklansın beklentisiyle okunacak bir kitap olduğunu düşünmüyorum. Önceden bana da sonu havada kalmış gibi gelirdi, bir sebep isterdim. Ama şu an kitabın sonu ilginç bir şekilde zihnimde oturmuş gibi. Hatta merak da etmiyorum. Ederim sanmıştım. Ama okuduğum süre boyunca karakterle birlikte onun düşünceleriyle ben de hayatın akışını, zihnimi ve düşüncelerimi sorguladım. Sanırım bu beni tatmin etti. Son olarak okumak isteyenlere tabiki tavsiyemdir. Ben gayet memnun ayrılıyorum bu yolculuktan.
Vazgeçmemek?Duygu ve Düşünce
Kitabın bitmesini beklemeden filmini izledim Duvar’ın. Bir kez daha kitabın büyüsüne hayran kaldım. O kadar içine çeken bir kitap ki, okuduğum dönemde gece gök gürültüsüne uyandım ve kendim dışında birileri için tedirgin olduğumu fark ettim. Hiç kuşkusuz onlar Bella ve oğluydu. O köyden çıkamayacağını anladığı anda hala yaşamak için çabalayan bir kadın. Ben olsam bırakır mıydım her şeyi diye düşünmedim değil. Kitapla ilgili tek eleştirim o “yabancı” hakkında bilgi vermemesi. Belki de dünyada yaşayan son insan olduğunu düşünürken birgün bir yabancı çıkıp geliyor ve biz onun nasıl hayatta kaldığını, bunca zaman nerede olduğunu bilmiyoruz. Biraz eksik hissettirdi. Ancak bu sene okuduklarım içinde sanırım ilk 5’ime dahildir.
Distopik bir bilimkurgu olarak nitelendirilen Duvar'ın çevirisini yapan Ersel Kayaoğlu'na göre; 80'lerde hız kazanan kadın hareketine bağlı olarak "kadın edebiyatı"
Duvar --Marlen Haushofer
Beni bu kitapta bu kadar etkileyen şey neydi, hâlâ bulamadım. Kitabı bitireli günler oldu; hâlâ aklımdan çıkmıyor ve düşünüyorum. Zaten okurken de kitapla bir türlü
Yazar Hakkında
Marlen HaushoferYazar · 1 kitap
Marlen Haushofer 11 Nisan 1920’de Yukarı Avusturya’da, Frauenstein’da doğdu. Viyana ve Graz’da Alman Dili ve Edebiyatı okuduktan sonra kocası ve iki çocuğuyla Steyr’da yaşadı. İlk metni 1946’da yayımlandı. Romanlar, kısa öyküler, novella’ların yanı sıra çocuk kitapları ve radyo oyunları da yazdı. Kemik kanserine yakalandı ve yaşamının son yıllarını bu hastalığın gölgesinde geçirdi; 21 Mart 1970’te Viyana’da öldü.
1953’te Devlet Edebiyat Teşvik Ödülü, 1963’te Arthur Schnitzler Ödülü ve çok sayıda edebiyat ödülünün yanı sıra 1968’de Avusturya Devlet Edebiyat Ödülü’ne layık görülmesine rağmen ancak ölümünden sonra, kadın hareketinin ve kadın yazını araştırmalarının onu keşfetmesiyle yapıtının önemi anlaşılmış, kitapları büyük bir başarı kazanmıştır. Bugün Ingeborg Bachmann’la birlikte modern kadın yazınının öncüleri arasında sayılmaktadır.
“Duvar” romanı 1963’te yayımlandığında dikkat çekti ve büyük saygı kazandı. Bu olağanüstü başyapıt 2012 yılında yönetmen Julian Roman Pölsler tarafından filme çekildi; başrolde ünlü aktris Martina Gedeck oynadı.
