Ölüme "göçüp gitmek" diyen ya da "huzur içinde" ölündüğünü düşünen her kimse, diye düşünüyor Eliza, hiç ölüm görmemiştir. Ölüm vahşi bir şey, bir savaş. Vücut duvara tutunan sarmaşık gibi hayata yapışıyor ve onu kolay kolay bırakmıyor, bırakmamak için savaş veriyor.
Birinin acısını ve ıstırabını, gözden kaçırmak öyle kolay ki; bilhassa o kişi sesini çıkarmıyor, mantarı sımsıkı takılmış bir şişe gibi her şeyi kendi içinde tutuyor, basınç gitgide artıyorsa. Fakat nereye kadar?
Agnes hiç bilmiyor.
Sadece mutlu olmayı istesek kolay olacaktı
ama biz başkalarından daha mutlu olmak istiyoruz.
Bu da oldukça zor çünkü onları daima
olduklarından daha mutlu görürüz.
~ Charles de Montesquieu