b
Bercesteden
1 üyeTakip
Bercesteden gereksiz olanı eleyip özü bırakan ifadedir.
Puan vermedi·328 syf.·
2026 87. kitabı
Bernard Shaw edebiyat dünyasında daha çok tiyatro eserleriyle tanınan daha önceden 
Dört Oyun isimli eserini okuduğum Nobel ödüllü yazar, düşünceyi kışkırtmayı seven tarzla bu kitapta da rahat vermeyen tarafını öne çıkarıyor. Shaw önsözünde özellikle Kara Kız hikayesini 1932 yılında Afrika’dayken yazmaya giriştiğini söylüyor. Kitap baştan sona sadece olay anlatmıyor, aynı zamanda inanç, toplum, ahlak ve insan aklı üstüne sert sorular sorduruyor. Seçki de Shaw’un hikayelerini bir araya getiren bir eser olarak sunuluyor.
Farklı başlıklar altında toplanan hikayelerinde Shaw dünyasına açılan bir pencere gibi manzaradan baktırıyor, bütün bu edebi manzaranın altında ortak bir damar akıyor, insanın hazır doğrularla yetinmeyip kendi aklıyla düşünmeye çalışması. Kitaptaki metinler bazen din üzerinden, bazen tiyatro ve sanat üzerinden, bazen de gündelik hayatın küçük görünen çelişkileri üzerinden ilerliyor. Özellikle kitaba ismini veren Kara Kız sorgulamayı merkeze alan yapısıyla kitabın ruhunu topluyor gibi, insanın kendisine anlatılanla yetinmeyip gerçeği kendi gözleriyle tartmak istemesini öne çıkarıyor. Yazar okurunu düşünmeye, huzursuz olmaya ve yerleşmiş kabulleri yeniden gözden geçirmeye çağırıyor.
İnsanın kendisine sunulan her kutsalı, her geleneği, her süslü sözü sorgusuz kabul etmemesi gerektiğini anlatıyor. Shaw önsözünde eski fikirlerle yeni fikirlerin birbirine karıştığında zihni bulandırdığını, özellikle de kutsal diye dokunulmaz sayılan metinlerin eleştirel gözle okunması gerektiğini açıkça vurguluyor. Burada asıl mesele inancı küçümsemek değil; düşünmeden teslim olmayı reddetmek oluyor. Shaw gerçeğin hazır cevaplarla değil soru sormayı göze alan zihinde bulunduğunu düşündürüyor.
Hikaye okur gibi başlayıp düşünce metni okur gibi derinleşen bir etkisi var, yer yer
Puan vermedi·75 syf.·
2026 86. kitabı
Tomris Uyar edebiyatla hayatın iç içe geçtiği bir yerden konuşuyor. Öyküleri bir öğrencinin ölümüyle gelen sarsıntı, bir yazarın adıyla birlikte anılmak istenmeyen ölüm duygusu ve geçmişle kurulan bağları öne çıkarıyor. Yazar kendi iç hesaplaşmasını ve yazma nedenini sade ama derin bir dille anlatıyor, sanki öykü yazmıyor da bir vicdan borcunu yerine getiriyor gibi hissettiriyor.
Hikayelerinde anılar, ölümler ve edebiyat birbirine karışıyor. Bir öğrencinin ölümü, Bilge Karasu’ya duyulan saygı ve geçmişte kalan dostluklar, yazının merkezine yerleşiyor. Özellikle vişne ağacı ve ölümün silgisi gibi imgelerle hayatın geçiciliğini vurguluyor, küçük detaylardan büyük duygular çıkarıyor, bir eşya, bir ses ya da bir hatıraya derin anlamlar katıyor.
Kitabı genel olarak insanın geçmişle kurduğu bağları ve kayıplarla yüzleşmesini anlatıyor. Kısa öyküleriyle sakin ama içten içe sarsıcı bir etki bırakıyor.
Herkese keyifli okumalar
Puan vermedi·127 syf.·
2026 85. kitabı
“İlkel insanın bilmecesi biz kendi varsayımlarımızı anlamaya başladıkça çözülür.” (s.17)
Carl Gustav Jung ’a göre insanın en büyük meselesi dışarıda değil içeride çözülmeyi bekliyor. 
Keşfedilmemiş Benlik ’te bu çözülmeyi ve varsayımları anlamlandırmaya başlamayı iki ana bölümle anlatıyor. Arkaik İnsan ve bu düşünceyle genişlettiği Keşfedilmemiş Benlik başlıklı bölümle Jung insanın sandığı kadar modern olmadığını içinde hâlâ eskiye ait bir zihnin yaşadığını konu ediniyor.
İnsanın kendini birey sandığı yerde aslında kitleye ait olduğunu fark ettiriyor. Modern toplum bireyi özgürleştiriyor gibi görünürken onu görünmez bir kalabalığın parçası hâline getiriyor. İnsan düşüncelerini kendine ait olduğunu sanıyor ama çoğu zaman bunlar çevresinden, kültüründen, sistemden süzülüp geliyor. Jung burada dini, toplumu ve psikolojiyi birlikte ele alıyor, dinin sadece bir inanç değil, aynı zamanda insan ruhunu dengeleyen bir unsur olduğunu anlatıyor. Batı’nın dini dışladıkça insanın iç dünyasında oluşan boşluk büyüyor, bu boşluk da bireyi daha kırılgan hâle getiriyor.
Sonuç olarak Jung insanın ne kadar bilgiye sahip olursa olsun, eğer kendi iç dünyasını tanımıyorsa bu bilgi eksik kaldığını vurguluyor. Kendini tanımak aslında sadece bir farkındalık değil aynı zamanda bir dönüşümle oluyor. Jung’un vardığı yer çok net, insanın kurtuluşu dış dünyayı değiştirmekte değil, kendi içindeki karmaşayı anlamakta yatıyor. Dünya aslında sandığımız kadar bilinmez değil, asıl bilinmez olan biziz ve o keşif okudukça ve anlamlandırdıkça devam ediyor.
Herkese keyifli okumalar.
Carl Gustav Jung ’a göre insanın en büyük meselesi dışarıda değil içeride çözülmeyi bekliyor. Keşfedilmemiş Benlik ’te bu çözülmeyi ve varsayımları anlamlandırmaya başlamayı iki ana bölümle anlatıyor. Arkaik İnsan ve bu düşünceyle genişlettiği Keşfedilmemiş Benlik başlıklı bölümle Jung insanın sandığı kadar modern olmadığını içinde hâlâ eskiye ait bir zihnin yaşadığını konu ediniyor.
İnsanın kendini birey sandığı yerde aslında kitleye ait olduğunu fark ettiriyor. Modern toplum bireyi özgürleştiriyor gibi görünürken onu görünmez bir kalabalığın parçası hâline getiriyor. İnsan düşüncelerini kendine ait olduğunu sanıyor ama çoğu zaman bunlar çevresinden, kültüründen, sistemden süzülüp geliyor. Jung burada dini, toplumu ve psikolojiyi birlikte ele alıyor, dinin sadece bir inanç değil, aynı zamanda insan ruhunu dengeleyen bir unsur olduğunu anlatıyor. Batı’nın dini dışladıkça insanın iç dünyasında oluşan boşluk büyüyor, bu boşluk da bireyi daha kırılgan hâle getiriyor.
Sonuç olarak Jung insanın ne kadar bilgiye sahip olursa olsun, eğer kendi iç dünyasını tanımıyorsa bu bilgi eksik kaldığını vurguluyor. Kendini tanımak aslında sadece bir farkındalık değil aynı zamanda bir dönüşümle oluyor. Jung’un vardığı yer çok net, insanın kurtuluşu dış dünyayı değiştirmekte değil, kendi içindeki karmaşayı anlamakta yatıyor. Dünya aslında sandığımız kadar bilinmez değil, asıl bilinmez olan biziz ve o keşif okudukça ve anlamlandırdıkça devam ediyor.
Herkese keyifli okumalar.
Puan vermedi·128 syf.·
2026 79. kitabı
“Hiçbir şey hayat kadar şaşırtıcı olamaz.
Yazı hariç.”(s.5)
İbni Zerhani
( 
Kara Kitap ’taki kurgusal yazar)
Orhan Pamuk yıllar boyunca romanlarında ve yazılarında kaleme aldığı parçaları 
Ben Bir Ağacım kitabında bir araya getiriyor. Yazar girişte tarihin gizemli tarafına ve çocukluk hatıralarına dönüp durduğunu söylüyor bu seçkiyle de iki damarı birleştiriyor. Eski metinlerini yeniden gözden geçiriyor, bazılarını kısaltıyor, bazılarına eklemeler yapıyor. geçmişte yazdıklarını bugünün bakışıyla yeniden şekillendiriyor ve kitabı ortaya çıkarıyor.
Bu parçalar da farklı kitaplarından geliyor, Kara Kitap ve Benim Adım Kırmızı başta olmak üzere çeşitli eserlerinden seçiliyor. Aynı zamanda kitabı oluşturduğu zaman henüz tamamlanmamış romanı Kafamda bir tuhaflık’tan aldığı “Mevlüt’ün Ortaokul Yılları” gibi bölümlere de yer veriyor. Yek bir bütün hikaye anlatmıyor ama farklı metinleri aynı dünyada buluşturuyor.
Bazen tarihin içinden bir hikaye anlatıyor, bir celladın yaşadığı içsel kırılmayı gösteriyor, bazen masalsı bir dünyada aşk ve kıskançlıkla karşılaştırıyor. Bir yerde bir nakkaşın körlüğe yaklaşmasını izliyor, başka bir yerde bir ağacın yalnızlığına kulak veriyor.
Anlatımı her bölümde değişiyor, her bölümde başka bir ses konuşuyor gibi ilerliyor. Kimi zaman masal gibi akıyor, kimi zaman daha gerçek ve içe dönük bir anlatıya dönüşüyor. Ama hepsinde insanın duyguları, korkuları ve anlam arayışı dolaşıyor.
Kitabı okurken daha önce okuduğun kitapların sayfaları arasında yeniden dolaşıyormuş hissi veriyor. Okumayanlar için Spoiler olacaktır, Orhan Pamuk anlatılarını seviyorsanız farklı metinleriyle keyifli bir deneyime dönüşüyor, hem tanıdık hem de yeniden keşfedilen bir okuma sunuyor.
Kara Kitap ’taki kurgusal yazar)
Orhan Pamuk yıllar boyunca romanlarında ve yazılarında kaleme aldığı parçaları Ben Bir Ağacım kitabında bir araya getiriyor. Yazar girişte tarihin gizemli tarafına ve çocukluk hatıralarına dönüp durduğunu söylüyor bu seçkiyle de iki damarı birleştiriyor. Eski metinlerini yeniden gözden geçiriyor, bazılarını kısaltıyor, bazılarına eklemeler yapıyor. geçmişte yazdıklarını bugünün bakışıyla yeniden şekillendiriyor ve kitabı ortaya çıkarıyor.
Bu parçalar da farklı kitaplarından geliyor, Kara Kitap ve Benim Adım Kırmızı başta olmak üzere çeşitli eserlerinden seçiliyor. Aynı zamanda kitabı oluşturduğu zaman henüz tamamlanmamış romanı Kafamda bir tuhaflık’tan aldığı “Mevlüt’ün Ortaokul Yılları” gibi bölümlere de yer veriyor. Yek bir bütün hikaye anlatmıyor ama farklı metinleri aynı dünyada buluşturuyor.
Bazen tarihin içinden bir hikaye anlatıyor, bir celladın yaşadığı içsel kırılmayı gösteriyor, bazen masalsı bir dünyada aşk ve kıskançlıkla karşılaştırıyor. Bir yerde bir nakkaşın körlüğe yaklaşmasını izliyor, başka bir yerde bir ağacın yalnızlığına kulak veriyor.
Anlatımı her bölümde değişiyor, her bölümde başka bir ses konuşuyor gibi ilerliyor. Kimi zaman masal gibi akıyor, kimi zaman daha gerçek ve içe dönük bir anlatıya dönüşüyor. Ama hepsinde insanın duyguları, korkuları ve anlam arayışı dolaşıyor.
Kitabı okurken daha önce okuduğun kitapların sayfaları arasında yeniden dolaşıyormuş hissi veriyor. Okumayanlar için Spoiler olacaktır, Orhan Pamuk anlatılarını seviyorsanız farklı metinleriyle keyifli bir deneyime dönüşüyor, hem tanıdık hem de yeniden keşfedilen bir okuma sunuyor.
Puan vermedi·196 syf.·
2026 78. kitabı
“ Nadir rastlanan bir insan olduğu için
Duyulan kıskançlık da o derece büyük olur;
Kıskanan da güçlü bir kişi olduğu için,
Şiddetli olacaktır kıskançlığı da.” (s.24)
William Shakespeare insanın en zayıf yanlarından birine dokunuyor aklın sustuğu yerde duygunun nasıl kontrolü ele aldığını kış masalında gösteriyor.
Oyun beş perde boyunca sakin ve dengeli ilerliyor, saray hayatının içinde dostlukların, evliliklerin ve sadakatin kurduğu düzen kendini gösteriyor. Ancak küçük bir şüpheyle başlayan süreçte ilişkilerin yavaş yavaş sorgulanmasına ve dengelerin bozulmasına neden oluyor. Hiçbir somut kanıt olmadan büyüyen bu kıskançlıkla kurulan sevgi bağı yavaş yavaş yok ediyor.
Suçlamalar, kayıplar ve geri dönüşü olmayan hatalar peş peşe geliyor. Yıllar geçiyor ama zaman araya giriyor ve hikaye ikinci bir hayat buluyor. İlk bölümdeki sertlik, yerini daha yumuşak ve umutlu bir tona bırakıyor.
Shakespeare trajedi ile birlikte umutlu bir hikaye kuruyor. İlk bölümde sert bir çöküş izletirlen ikinci bölümde affetmenin ve yeniden başlamanın mümkün olduğunu hissettiriyor. Bu geçişle karanlıktan aydınlığa doğru ilerleyen bir yapı kuruluyor.
Okurken sahneler iki ayrı dünya gibi akıyor. Ağır ve karanlık bir atmosfer yerini daha sıcak ve canlı bir havaya dönüşüyor. Kış Masalı kıskançlık hikâyesiyle insanın hatalarıyla yüzleşip yeniden ayağa kalkabileceğini anlatan bir kurgusallıkla oluşturuyor. Geçmişin yüküne rağmen umutla her şeye rağmen devam edilebileceğini gösteriyor.
Herkese keyifli okumalar.
