p
Platonik
2 üyeTakip
Platonik aşıklara müjdem var;
Esasında hiçbir aşk hatta hiçbir platonik aşk boş değil, boşa gitmiş değil ve aslında karşılıksız değildir. Tıpkı söylenmiş hiçbir sözün yazılan hiçbir yazının, yaşanan hiçbir mevsimin, toprağa atılan hiçbir tohumun boşa gitmemesi gibi. Einstein'in yapmış olduğu araştırmalardan birinde bir teorisinde bulduğu önemli sonuçlardan biri şudur "kâinatta enerji yok olmaz." Yine yapılan bilimsel çalışmalarda Dünyada yüzlerce yıl önce geçmişte söylenilen sözlerin bile yok olmadığı uzayın derinliklerinde yankılandığı tespit edilmiştir. Yani esen bir yelden, en ufak bir kalp çarpıntısına varıncaya kadar hiçbir şey boşa gitmemektedir. Bazen emeklerim zayi oldu deriz bazen iflas ettik deriz aslında kaybettiğimizi sandığımız her şey bize başka bir surette geri dönecektir. Çünkü her şeyin kendine göre bir enerjisi vardır. Bu enerji kimi zaman kinetik kimi zaman potansiyel enerjidir. Ama o enerji orada varlığını sürdürmektedir. İşte kaybettiğimizi sandığımız her şeyinde bir enerji boyutu olduğunu ve boşa yaşanmadığını bilmeliyiz. Toprağın altındaki En ufak bir karıncadan tutalım, Satürn gezegenindeki bir taş parçasına kadar hiç bir şey lüzumsuz abes ve boşu boşuna değildir. Aşk mevzusuna geri dönecek olursak, hiç bir yaşanmışlık ve duygu boş ve anlamsız değil ise aşk gibi önemli bir duygu ve inanç boşa gitmiş olabilir mi? O elbet bir gün tezahür edecektir. Tıpkı bir cismin bazen katı bazen sıvı bazen gaz halinde olması gibi. Her ne kadar gaz halindeyken cisimleri göremesek bile orada olması gibi o yine oradadır. Yeter ki sabırlı olalım unutmayalım ki her gelecek olan yakındır.
Reklam
karşılıksız aşkPlatonik
Yolda giderken arkadaşıma, "Seni sevmeyen birini sevmek çok saçma, asla birine platonik aşık olmam," demiştim, yıllar önceydi, çok zaman önce. O zaman bulanık geliyordu bana o sevgi, hep netlik arıyordum.Siyah ya da beyaz olacaktı her şey. Grilere tahammül edemiyordum.
Sonra beni -artık- ya da -hiç- sevmeyen birini de sevebildiğimi gördüm. O beni sevmiyorken onu sevmeyi durduramadığımı fark ettim. Nasıl oluyordu bu? Duygularımın aklımdan önce gittiğini görüyorum. Dostoyevski haklıydı, insan her zaman rasyonel bir canlı değildi: duygularına sadece itaat ediyordu.
Bunu öğrenmek, benim sevgimin tonlarını değiştirdi.Hep karşılıklı sevilirken, farklı bir renge büründü sevgim, başka bir renge boyanmıştım. Rengarenkken,artık griydim belki. Buruk bir griydi sevgim. Onun sevgisizliği bana sevgiyi öğretiyordu.
Kelime tarihçesi olarak Platon'dan gelen "platonik" aşkı, yani sadece zihinde yaşanıp "idealize edilmiş" olan aşkı, cinselliği tadamayan, o uzak durarak sevilen pozisyona düşmek istemiyorum. Ancak aşk bir tuzak gibi bazen,kelimelerinin tuzak olması gibi, içine düşüveriyorsun.
Şimdi anladım ki, seni sevmeyen birini sevme tecrübesi, her zaman senin elinde olan bir şey değil; bir aptallıksa hiç değil. Ama yücü bir duyguymuş.Çünkü sevmek, sevmenin güzelliği, kırılganlığı; sevilmenin yanında,birini severken kendi gücünden bir parçayı başkasına vermenin derinliği, biraz da sevmeyi "öğrenmek" değilse,başka nedir?
Belki de bazen birinin seni sevmemesi, sana sevgiyi öğretir; nasıl sevilmen gerektiğini anlatır.Bazen birinin sevgisizliği, sana yeni bir hikâye verir; daha çok sevileceğin bir hikâyeyi.
Arda Erel
Arda Erel
Reklam
Reklam