Aylar öncesinde bu kitaba inceleme yazmak istediğimde sadece bunları yazabilmiştim. "Nereden başlayacağımı bilmiyorum, ne anlatacağımı bilmiyorum, nasıl ifade edebileceğimi bilmiyorum. Jack London'un Martin Eden'inden sonra ilk defa bu kadar kararlı bir kişilik gördüm. İlk defa felsefesinden hiçbir şekilde taviz vermeyen bir adam gördüm."
Bu kitabı anlayabilmek, anlatabilmek, özümsemek için bir hayli üzerine düşünmek, konuşmak gerekiyormuş. Kitabın içinden belki de kitabın ötesine uzanmak gerekiyormuş. Bunu ne kadar yapabildim bilmiyorum ama bir şeyler demek istiyorum.
Howard Roark, üniversiteden çok büyük bir başarı ile mezuniyetine ulaşmaya çok yakınken son bir proje ödevinde hocasının, arkadaşlarının yani hakim felsefenin yerine çizdiği bina projelerine kendi fikirlerini, yaratıcılığını yansıtan, bu çerçevede modern bir anlayış kullandığı için içi boş da olsa eleştiriler alan bir iç mimar. Kendi fikirlerinin doğruluğu konusunda o kadar emin ki başta ona kızsanız bile sonraları hak vermeye başlıyorsunuz. Hani Martin Eden kitabında şöyle bir cümle vardı: "Çoğunluk onu beğeniyor veya beğenilmesi gerektiğine inanıyor diye, benim de beğenmemi gerektirmez." Roark da aynı şekilde düşünür. Kendi yaratıcılığı, kendi ortaya döktükleri her zaman daha önemlidir onun için.
Çoğunluğun isteklerinden ziyade kendi yapabildiklerine odaklıdır. Bu minvalde de bir alıntı yapmak isterim.
"Ben bugün, hayatımın tek bir dakikası üzerinde bile hiç kimsenin hakkı olmadığını söylemeye geldim. Enerjimin de. Başarılarımdan herhangi birinin de. Kim böyle bir iddiada bulunursa bulunsun, sayıları ne kadar kalabalık, ihtiyaçları ne kadar büyük olursa olsun. Buraya gelip, başkaları için yaşamayan bir insan olduğumu söylemek istedim."
Kitap 4 ana karakter üzerinden bir toplum şekillemesi çizer bize.
Henüz 130lardayim ve lütfen bitmesin diyorum. Çok akıcı ve çevirisi güzel. Bir iki yazım hatası gördüm o kadar. Konuyu işleyişi de verdiği duygularda harika. Bittiğinde güncellerim burayı. Bitti güncelleme gereği duymuyorum harika bir kitap olarak başladı ve bitti. Sırada ikinci cilt var. Umarım 3. de yakın zamanda çıkar.
Bugün sizleri Madam Michel ile tanıştırmak istiyorum. Kendisi oldukça lüks bir apartmanın kapıcısı. Eşi vefât ettiğinden dolayı kedisi Lev ile birlikte yaşıyor. 50'li yaşlarda, yoksul bir aileden gelen, pek de bakımlı olmayan, hatta gördüğünüzde yukarıdan bakıp dudak bükeceğiniz bir tipe sahip. Bu özelliklere sahip olmasına bir de kapıcılık mesleği eklenince oldukça modern insanların (!) yaşadığı böylesine lüks bir apartmanda kendisine hangi gözle bakılacağını hayal edebilmişsinizdir umarım.
Bu özelliklere sahip bir insanı pek çok kişi tanımaya değer bulmaz. Setler en baştan çekilmiş, böyle bir insanı tanımanın bir işe yaramayacağına karar verilmiştir çünkü. Yalnız hayat o kadar gariptir ki bütünüyle görebildiğimizi düşündüğümüz pek çok şeyi aslında göremediğimizi anlamamız için oyunlar oynar bize. Madam Michel de tam mânâsıyla buz dağının görünmeyen yüzü. Zira neredeyse ilmi her konuda bir fikre sahip olan, oturup Felsefe, Edebiyat sohbetleri yapabileceğiniz, Rus Edebiyatı seven, eserlerin içerisinde yer alan karakterlerin her birini zihnine yerleştirmiş, hatta sırf Anna Karenina'daki Levin karakterinden dolayı kedisine Lev adını koymuş gizli bir hazine. Bunların yanı sıra klâsik müziğe karşı ilgisi, Uzakdoğu sinemasına karşı pek çok bilgisi var. Her fırsatta kütüphaneden kitap alıp okuyarak kendini daha da geliştiriyor. Tüm bu özelliklerin yanında Madam Michel'in bir özelliği daha var: Kendini saklamak ve bu özelliklerin hiçbirine sahip değilmişçesine dış dünyaya karşı sıradan bir insan gibi yaşamak. Bir kapıcı için çok fazla meziyet saydım sanırım.
Madam Michel'in yanı sıra kitabımızın ana karakterlerinden biri de Paloma Josse ise apartmanda yaşayan ailelerden birinin 12 yaşındaki kızı. Josse, ailesindeki tüm fertlerin aksine burjuvaziden nefret eden, çıkarlar