Beni affeder misin
Huzurunda bir sabah.
Dilimde ismin Allah
Ve yarım kalmış bir ah
İle gözyaşı döksem
Saatlerce diz çöksem
Yansam, yakınsam, dursam
"Hadi kulum" der misin?
Beni affeder misin?
Kırkdördüncü Menâkıb: Bir gün sabâh nemâzı vaktinde, hazret-i Alî “kerremallahü vecheh” mescide giderken, yolda bir ihtiyâra rast geldi. İhtiyârın ak sakalına hurmet edip, önüne geçmeyip, âheste âheste ardınca giderdi. Mescid kapısına vardıkda ihtiyâr içeri girmeyip, gitdi. Hazret-i Alî “radıyallahü teâlâ anh” anladı ki hıristiyân imiş. Mescidde Resûlullah “sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem” hazretlerini rükû’da buldu. Güneşin doğma zemânı yaklaşmış idi. Cemâ’ate uyup, nemâzı kıldılar. Nemâzdan sonra, Sahâbe-i kirâm “rıdvânullahi teâlâ aleyhim ecma’în” hazretleri, Resûlullah “sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem” hazretlerinden sordular ki: Yâ Resûlallah! Birinci rükû’da âdet-i şerîfinizden ziyâde durdunuz. O kadar ki, güneşin doğması yaklaşdı. Lutf edip, sebebini beyân ediniz. O Server-i Enbiyâ hazretleri buyurdular ki, (Âdet mikdârı rükû’ tesbîhini edâ etdikden sonra, Semi’allahülimen hamideh deyip, kıyâma kalkmak istediğimde, Cebrâîl aleyhisselâm sidret-ül müntehâdan sür’atle gelip, kanadı ile arkamı basıp, başı ile başımı tutup, kalkmama engel oldu. Bundan başka, hikmetinin ne olduğunu ben de bilmiyorum) buyurdular. Allahü Sübhânehü ve teâlâ azze şânühü hazretleri hazret-i Cebrâîle emr eyledi ki, var Habîbime, sebebini bildir. Eshâbına bu sırrı açıklasın. O sâat hazret-i Cebrâîl aleyhisselâm Habîbullahın huzûruna gelip, haber verdi ve dedi ki: yâ Resûlallah! Mubârek başınızı rükû’dan kaldırmak istediğiniz zemân, Allahü teâlâ bana emr etdi ki, var Habîbimin arkasını tut; rükû’dan kalkmasın ki, benim kulum Alî, yolda, bir ak sakallı ihtiyârın, sakalına hurmet edip, âheste yürümekle, cemâ’at sevâbından mahrûm kalıyor. Kalmasın, Habîbime erişsin. İftitâh tekbîrinin sevâbına nâil olsun. Ben de geldim, Sultânımı rükû’da tutdum ve Alî geldi. Hak Sübhânehü ve teâlâ hazretleri
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"'Allah ile arkadaşlık nedir?' denirse, bil ki senin her bir şeyle münasebetin, o şeyin durumuna göredir.
O yüzden Allah ile arkadaşlık, O’nun buyruklarını yerine getirmek ve yasakladıklarından da kaçınmakla olur.
İki melekle (kirâmen kâtibîn, sağ ve sol omuzdaki yazıcı meleklerle) arkadaşlık, onlara iyilikler yazdırmakla oluşturulur.
Kitap ve Sünnet ile arkadaşlık, onları uygulamakla gerçekleşir.
Gökle arkadaşlık, onun hakkında tefekküre dalmakla yapılır.
Yerle arkadaşlık yerde bulunanlardan ibret almakla olur.
Manevî bir makam sahibi olmak arkadaşlığın zorunlu şartı değildir, Allah ile arkadaşlık onun destek ve nimetleriyle arkadaşlıktır.
Nimetlerine şükürle, imtihanlarına sabırla arkadaşlık eden, emirlerini tutan, yasaklarından kaçan, ihlâs ve samimiyetle itaat eden kimse, işte o Allah’la arkadaşlık kurmuştur.
Bu arkadaşlık devam ederse onun kalp gözü açılır.
'Benim için hayır kapısı çoktan kapandı, yapacak da bir şey kalmadı!' demekten sakın! Biz ilâhî rahmetten umut kestiren insanları istemiyoruz!
Davut aleyhisselâmın Zebur’unda Allah şöyle buyurur:
'Kulum benden uzaklaştıkça, ben ona çok daha merhametle yaklaşırım!
Nice ibadet edenler, ibadetleriyle gururlandıkları için helâk olur!
Nice günahkârlar da kalplerinin kırıklığından ötürü bağışlanır.'"
Ebû Hüreyre’den (ra) rivayet edildiğine göre Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur:
“Allah Teâlâ, “Kim benim dostlarımdan birine düşmanlık ederse, ben de ona harp açarım. Bir kulum, kendisine farz kıldığım şeylerden daha sevimli bir amel ve ibadetle bana yaklaşmaz. Fakat kulum bana nafile ibadetlerle de sürekli yaklaşır, sonunda ben onu severim. Bir kere de onu sevdim mi, artık o kulumun işiten kulağı, gören gözü, tutan eli ve yürüyen ayağı olurum. Eğer benden bir şey dilerse onu verir; bana sığınırsa mutlaka onu himaye ederim.” buyurdu.”
(B6502 Buhârî, Rikâk, 38)
