Küreselleşmeyle birlikte endüstriyel toplumumuz aşırı karmaşıklık düzeyine erişmiş ve daha önce de gördüğümüz gibi azalan randıman evresine girmiştir. Ama daha da önemlisi sosyo-teknik kilitlenmeleri tehlikeli biçimde genişlemiştir. İşin aslı bir sistem, bir bölgede veya bir ülkede yerleştiğinde, ekonomik anlamda çok rekabetçi, hatta teknik açıdan verimli hale gelir ve taklit yoluyla hızla diğer ülkelere yayılır. Mevcut sistemlerin verimliliği, özellikle de tüm ülkeler arasında rekabet yerleştiğinde, bu paradigmadan çıkmayı zorlaştırır. Bu "küresel kilitlenme" (global lock-in) üç örnek üzerinden açıklanabilir: finans sistemi, karbon temelli enerji sistemi ve büyüme.
Son yıllarda finans denilen şey, az sayıda büyük finans kuruluşunun elindedir. Örneğin Birleşik Krallık'ta, en büyük üç bankanın pazar payı 1997 yılında %50 iken bu rakam 2008'e gelindiğinde neredeyse %80'e yükselmiştir. Bu büyük kuruluşlarda toplanma olgusu hükümetleri bankaları aşırı riskler almaya teşvik eden örtülü banka garantileri vermeye zorlamış, bu da piyasa disiplinini zayıflatmıştır; ayrıca bu kurumlar ile hükümetler arasındaki bağlar artık "çok sıkılaşmıştır"... Böylelikle bazı finans kuruluşları ve çokuluslu şirketler "too big to fail" (batamayacak kadar büyük) ya da "too big to jail" ("hapse atılamayacak kadar büyük") hale gelmiştir.
" Karbon ve karbonun karmaşık tekno-endüstriyel yapısının hikâyesi muhtemelen tarihteki en büyük kilitlenmedir. “Başlangıç koşulları', kömürün ve petrolün bolluğu, ama aynı zamanda bir enerji kaynağını diğerine göre daha fazla teşvik eden siyasi kararlar, çok uzun dönem boyunca teknolojik yörüngeleri belirlemiştir. Bugün petrolü, gazı ve kömürü hayatımızdan çıkarırsak, termo-endüstriyel uygarlığımızdan geriye pek bir şey kalmaz. Bildiğimiz hemen her şey bunlara
TÜRK AYDIN(!)ININ DİN DÜŞMANLIĞI...Akademya Yazıları
(...) Fakat “yalaka aydın”, aradaki farka dikkat etmeyip, bu kahramanlığı(!) göze aldı. Fransız İhtilâli’ni başaranların İngiliz filozofları (Lock, Berkeley, Hume) değil, bizzat Fransız münevverleri olduğuna bile dikkat etmeden, Fransız münevverlerine Türkiye’de bir “aydınlanma inkılâbı” başlatacağını ve bu inkılâb sayesinde de geride kalan şekavet ve ihanet davranışını aklayacağını sandı. Zavallı Rousseau, bunak Montesquieu ve düşkün Voltaire, Türkiye’de bırakın bir aydınlanmaya yol açmayı, kendilerini bile tanıyamadılar. “Yalaka aydın”, aslında sadece onların din düşmanlığından yararlanmaya çalışıyor, bundan ötesini kendisi de pek anlamıyor ve umursamıyordu. Gerçek Türk aydını yetişmeden, hiçbir tercüme faaliyetinin Türkiye’de hiçbir büyük fikir hareketine yol açmayabileceği hususunda, o gâfil kaldı. Zaten aksi olsaydı, iflâh olmaz Batıcı değil, azad kabul etmez Büyük Doğu’cu olurdu!
Selim Gürselgil, (I. Dönem, Nisan 1996), -ANADOLU KÜLTÜR İNKILÂBI SÜRECİNDE TEORİK DİL, TEORİK DÜŞÜNCE ve TENKİD ŞUURU- (Anadolu Kültür İnkılâbı Süreci)
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
COMMUNIONEdebiyat
We’ve left shore, somehow become the friends of early theory, close enough to speak of desire and pain of absence, of mistakes we’d make given the chance. Each smile returned makes harder avoiding dreams that see us lying in early evening curtain shadows, skin safe against skin. Bloom of compassion, respect for moments, eyes lock, turns forever into one more veil that falls away.
Lock
‘’Aklı kenarda bırakan coşkunluk,akıl olmadan vahyi başlatır;bu şekilde aslında hem aklı hem vahyi ortadan kaldırır ve onun yerine,bir insanın kendi beyninin temelsiz hülyalarını geçirir’’
She did it
The Wyrdmarks faded into the rocky ground as the sun rose over
Endovier.
Rowan was on his knees before Aelin, readying for her last breaths,
for the end that he hoped would somehow take him, too.
He’d make it his end. When she went, he’d go.
But then he’d felt it. As the sun rose, he’d felt it, that surge down the
frayed mating bond.
A blast of heat and light that welded the broken strands.
He didn’t dare to breathe. To hope.
Even as Aelin collapsed to her knees where the Wyrdmarks had been.
Rowan was instantly there, reaching for her limp body.
A heartbeat echoed in his ears, into his own soul.
And that was her chest, rising and falling. And those were her eyes,
opening slowly.
The scent of Dorian’s and Chaol’s tears replaced the salt of Endovier
as Aelin stared up at Rowan and smiled.
Rowan held her to his chest and wept in the light of the rising sun.
A weak hand landed on his back, running over the tattoo he’d inked.
As if tracing the symbols he’d hidden there, in a desperate, wild hope. “I
came back,” she rasped.
She was warm, but … cold, somehow. A stranger in her own body.
Aelin sat up, groaning at the ache along her bones.
“What happened?” Dorian asked, held upright by the arm Chaol had
around his waist.
Aelin cupped her palms before her. A small lick of flame appeared
within them.
Nothing more.
She looked at Rowan, then Chaol, and Dorian, their faces so haggard
in the rising light of day.
“It’s gone,” she said quietly. “The power.” She turned her hands, the
Slowly
She was Aelin and yet she was not.
She was Aelin and yet she was infinite; she was all worlds, she was—
She was Aelin.
She was Aelin.
And by letting the keys into her, they had entered the true Wyrdgate.
A step, or a thought, or a wish would allow them to access any world
they desired. Any possibility.
An archway lingered behind them. An archway that would smell of
pine and snow.
Slowly, the Lock formed, light turning to metal—to gold and silver.
Dorian was panting, his jaw stretched tight, as they gave and gave and
gave their power toward it. Never to see it again.
It was agony. Agony like nothing she had known.
She was Aelin. She was Aelin and not the things that she’d set in her
arm, not this place that existed beyond reason. She was Aelin; she was
Aelin; and she had come here to do something, had come here promising
to do something—
She fought her rising scream as her power rippled away, like peeling
skin from her bones. Precisely how Cairn had done it, delighted in it. She
had outlasted him, though. Had escaped Maeve’s clutches. She had
outlasted them both. To do this. To come here.
But she had been wrong.
She couldn’t bear it. Couldn’t stomach it, this loss and pain and
growing madness as a new truth became clear:
They would not leave this place. Would have nothing left anyway.
They would dissolve, mist to float into the fog around them.