GİTAR
Ağlıyor uzak şeylere.
(...)
Hedefsiz oka ağlıyor,
yarını olmayan akşama
ve ilk kuşa
dalda ölen.
Tüm bunlar, babası savaştan zarar görmüş (hatta hapse girmiş), kendisi de o dönemde yabancı liseler dışında karma eğitim sunan tek kuruma, liberal bir okula giden, Chamberí doğumlu altı yaşında bir çocuğun 1957 yılında, kötü ve yanlış ününe rağmen Madrid taraftarı olmasını açıklayabilir. Münferit bir vaka değildim: Savaşın kaybedenlerinin ve siyasilerin çocuklarının gittiği bu okulda (García Lorca'nın yeğenleri ile Ortega'nın ve devletin peşinde olduğu başka meçhul kişilerin torunları buradaydı), çocukların çoğunluğu o zamandan Real Madrid'i tutmaktaydı, buna karşılık okuldaki tek rahip olan Drakula tipli Din öğretmeni, eğer Atleti kaybetmişse pazartesi günleri hiç sektirmeden tüm sınıfa ceza verirdi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Hapishaneymiş. Hapishane nedir ki? Orada yemek de yiyorlar, sigara da içiyorlar, çalgı da çalıyorlar!
Benim ölülerimi ise ot bürümüş, suskunlar, toprak
olmuşlar, sardunyalar misali iki adam...
Bakışın tohumların solgun dalıydı
Alçılar, yaseminler arasından.
Sayfa 267 - Kırmızıkedi Yayınları Birinci Basım: Haziran 2021, İstanbul
Karnındaki karanlık manolyanın
Kimseler anlamadı kokusunu.
Acıttığını kimseler bilmedi
Dişlerinle sıktığın o aşk kuşunu.
Sayfa 267 - Kırmızıkedi Yayınları Birinci Basım: Haziran 2021, İstanbul