Edebi yönü, felsefi yönüne ağır basan bu eserde sevgi ve dostluk kavramları üzerine tartışılır. Dostluğun ne olduğu konusunda Sokrates, Meneksenos, Lysis ve Hippothales bir görüş birliğine varamazlar. Bu kadar değer yükledikleri dostluk kavramının bile ne olduğunu bilmediğini anlarlar. Sevgi üzerine olan kısımda tartışmacıların birçoğu ayrı fikirlere sahiptir:
Agathon’un evinde düzenlediği şölene katılan Sokrates, Aristophanes, Apollodoros... yemekten ve içkiden sonra sevgi üzerine konuşmaya başlarlar. Sokrates’e göre sevgi(iyiye güzele olan), bilgisiz insanda ve bilgili insanda bulunamaz. İnsan severken sahip olmadığı, kendinden iyi olan bir takım özellikleri sever. Bundan ötürü sevgi, tanrılara da özgü değildir. Çünkü zaten tanrılar mutlak olarak iyi ve güzeldir. Aristophanes ise sevgiyi, Zeus miti üzerinden: Eskiden insanların tek beden, 4 kol ve 4 bacak sahibi olduğunu; ardından Zeus tarafından bu bedenlerin ikiye ayırıldığını ve her her bedenin eski yarısını aradığını söyler. İnsanın diğer yarısına kavuşması ise sevgidir.
Dostluk kavraminin felsefi bir sorun olarak ele alindigi entemel yapittir Lysis. Diyalog Hermes şenlikleri sırasında Mikkos'un öğretici
olarak başında bulunduğu Atina'da yeni kurulan bir güreş okulunda geçmektedir
Tartışma özellikle sevenin mi, yoksa sevilenin mi dost olduğu üzerinde yoğunlaşır. Ancak herhangi bir sonuca ulaşılmaz Dostluğun ne olduğunu bulmak için şairlerin söylediklerinden yola çıkılır.
Bunun üzerine zaten vakit de geç olduğundan
gençlerin eve dönmeleri gerekir ve kimin kime
dost olması gerektiği, dostun kim olduğu konususonuçlanmadan kapanır.
Lysis insanlari dostlugu her geyin üzerinde tutmaya çagiran edebi ve felsefi degeri büyük bir yapittir
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Platon’un Lakhes ve Lysis diyaloglarını okurken, bazı kavramlar üzerine düşünme fırsatı buldum.
Lakhes cesaret konusunu ele alıyor. İnsan gerçekten cesur olmayı düşünürken, bunun sadece korkusuzluk olmadığını fark ediyor. Korkuya rağmen doğru olanı yapabilmek gibi daha derin bir anlamı olduğunu hissettiriyor.
Lysis ise dostluk üzerine. Kiminle ve neden dost olduğumuz, sevginin temeli gibi konular sorgulanıyor. Bu noktada insan, dostluk ve sevgi kavramlarını kendi değerleriyle birlikte yeniden düşünme ihtiyacı hissediyor.
Elbette bu eserler tamamen felsefi bakış açısıyla yazılmış. Bu yüzden okurken kendi inanç süzgecimden geçirerek değerlendirdim. Benim için en kıymetli olan, insanın kendini sorgulaması ve doğruyu arama çabası oldu.
Genel olarak, düşündüren ama dikkatli okunması gereken bir eser diyebilirim. 
Lakhes – Lysis
Lakhes – Lysis
Ben kitabı çok beğendim. Sanki bir arkadaşımla dostluk üzerine bir beyin fırtınası yapıyormuşum gibi hissettim. Kim kimin dostudur mesela? Zaten kitap Sokratesin bir grup gençle dostluk hakkında yaptığı sohbeti anlatıyor. Tadı damağımda kaldı.
Lysis
*Gerçek dostluk nedir? Birbirine benzeyen kişiler midir, yoksa birbirine karşıt olanlar mı? Kitap bittiğinde hala aklınızda bu soru kalıyor.
Bazen dostluk, hayatın içindeki bakışta benzerlikten doğar. Aynı dili konuşmak, aynı alışkanlıkları paylaşmak, birbirini yormamak… Kolaylık ve tanıdıklık verir, ruhu rahatlatır.
Ama bazen dostluk, zıtlıkların birbirine kattığı zenginliktedir. Eksik yanını tamamlayan, farklı bakış açısıyla sizi büyüten, yeni yollar gösteren bir dost. Belki de gerçek dostluk, benzerlikte veya zıtlıkta değil, karşılıklı samimiyet ve emekle var olur.
Ve Platon’un Lysisini okuduktan sonra insan, dostluğu nereye koyacağını bilemez hale gelir. her şey doğru görünür ama tam olarak kavrayamazsınız.
İşte bu, kitabın zihninde bıraktığı o derin ve sarsıcı iz.
Lakhes ve Lysis, sırasıyla cesaret ve dostluk kavramlarının tanımı üzerine yoğunlaşan; Sokrates'in - çoğu Platon eserinde olduğu gibi - tartışmanın moderasyonuna soyunduğu; sohbetin sonuca ulaştırılmasında başarısız olunduğu; tartışmanın felsefi açmazla (aporia) sonlandığı; diyalog tarzı yazılmış, Platon'un ilk dönem eserlerinden.
İlk felsefi diyaloğa adını veren kişi m.ö. 5 yy. yaşamış Atinalı bir general. İkinci esere adını veren Lysis ise döneminin at yetiştiriciliği ile ünlü soylu ailelerinden birine mensup gerçek bir karakter. Sohbet havasında geçen her iki eser de güreş salonu (palaistra) dolaylarında gerçekleşiyor.
Platon'un burada, erken dönemde yazmış olmasına karşın, her iki eserde de sonradan bir hayli mesafe alacağı ve bir çok eseriyle de Sokrates'e ispat çabasında dil döktüreceği idealar kuramına belli belirsiz, uzaktan bir bakış attığını söyleyebiliriz. Bu durum Lysis'de daha belirgin olarak görülebilir.
Eserler, Cesaret ve Dostluk üzerine söylenebilecek bir çok şey söylendikten ve tartışıldıktan sonra bu kavramların basit haliyle bile tanımlanamaması bakımından zayıf ama gideceği yolları göstermesi ve ayrıca denemeye korkmadan gözüpek şekilde genç yaşında bu işe soyunan Platon'un çıraklık dönemine atfedilebilecek okur hoşgörüsüyle bakıldığında potansiyelinin ne kadar ileriye dönük olduğunu göstermesi bakımından da güçlü eserler. Her şey bir yana, eserlerin yaklaşık 2500 yaşında olmaları bile tek başına onlara sonsuz bir saçma içerik sunma hakkı zaten vermeli.
