Telefon numarasını tuşlasam konuşabilirdim Mümtaz'la. Birden aklıma bu geldi.
Ama her şey çok değişik ve bambaşkaydı işte.
Ağacın dalındaki Kel Maleç kuşu ile apayrı bir boyutta karşı karşıya gelmiştik. Bu dünyanın bir başka renginde geçen bir olaydı bu; telefon ya da bir apartman kapısının zilini çalmakla hiçbir ilgisi yoktu. Bambaşka bir şeydi. Hissetmiştim bunu.
Haberleşmiştim onunla. Ama ne dediğini anlamadan. Bir kuşun ağzıyla, bir hayvanın nefesiyle konuşmuştu Mümtaz benimle. Sonra da konduğu daldan uçup gitmişti.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
malec <3
"Seni aramadım çünkü sadece bir şeye ihtiyacın olduğunda beni yanında görmek istemenden bıktım. Başka birine aşık oluşunu izlemekten bıktım, seni asla sevmeyecek olan birine. En azından benim sevdiğim şekilde."
"Sen beni seviyor musun?"
"Seni aptal Nefilim," dedi Magnus sabırla. "Yoksa burada ne işim olurdu ki? Son birkaç haftayı neden aptal arkadaşların her yaralandığında onları iyileştirmekle geçirecektim ki? Ve seni, kendini içinde bulduğun bütün aptalca durumlardan kurtarmakla? Valentine'a karşı bir savaş kazanmanıza yardım edişimi saymıyorum bile. Üstelik hepsi de bedava!"
“What do you think this is?”
“Kolis,” Nektas said from behind us. “As I said, what was done to stop him has been undone.”
The three of us faced him, our hearts lurching at the same moment.
Casteel’s eyes narrowed. “Malec lives. We stopped what Isbeth planned.”
Nektas’s head cocked. “You stopped nothing.”
“It’s Malec. He’s dying. That’s what’s causing this. He dies, and Kolis will be at full strength.”
“If that happens, we will all pray for death. Get to him. Now,” Reaver said, and then he rose.