Julius CaesarAlıntı
Shakespeare’in Julius Caesar’ı, sadece tarihin en meşhur suikastını anlatmaz; gücün insan ruhunu nasıl eğip büktüğünü, politikanın o kirli koridorlarında erdemin nasıl can verdiğini gözler önüne serer. Oyunu bitirdiğinizde elinizde kalan şey siyah ya da beyaz bir hikaye değil, insanı kendi vicdanıyla baş başa bırakan gri bir alandır.
Hikayenin fitilini ateşleyen, perde arkasındaki o asıl sinsi zekayla, yani Cassius ile başlamak gerekir. Cassius, edebi anlamda tam bir manipülasyon ustası, arka plan fitneciliğinin kitabını yazmış bir karakterdir. Onun Sezar’a olan kuyruk acısı ve kişisel hırsları olmasaydı, belki de tarihin akışı değişmeyecekti. Cassius, Brutus’ün asil, temiz duygularını ve cumhuriyet aşkını o kadar profesyonelce ilmek ilmek işler ki, kendi şahsi kinini Brutus’e "halkın ve Roma’nın kurtuluşu" diye yutturmayı başarır.
Burada oyunun en trajik figürü olan Brutus çıkar sahneye. Brutus’ü halkı için, ülkesi bir monarşiye evrilmesin diye elini taşın altına koyduğu için haklı ve asil bulmamak elde değildir. O, Sezar’ı şahsi bir düşmanlıktan değil, "Sezar’ı severim ama Roma’yı daha çok severim" diyerek, tamamen idealleri uğruna hançerler. Fakat Brutus’ün en büyük trajedisi, temiz kalpli bir idealistin kirli siyaset arenasında asla hayatta kalamayacağı gerçeğidir. Halkına ve insanlığa olan aşırı, saf güveni; mantığa oynayan hitabeti onun sonunu hazırlar.
İşte tam o kırılma noktasında, siyaset sahnesinin dâhisi Marcus Antonius devleşir. Brutus’ün en büyük hatası, Antonius'a o cenaze kürsüsünü bırakmak olur. Antonius'nun o muazzam nutku ve ardından hamleleri tam bir edebi şaheserdir. Brutus halkın mantığına hitap edip kaybederken; Antonius duyguya, Sezar’ın kanlı pelerinine, bedenindeki yara izlerine ve vasiyetine oynayarak kalabalıkları galeyana getirir. "Brutus
Rubicon - Bir Çağın Sonu Yeni Bir Çağın BaşlangıcıTarih
Bu kitap 
Tom Holland ’ın yazdığı Antik Roma tarihini anlattığı üçlemenin ilk kitabı. Kitabın konusu Roma Cumhuriyeti’nin yükselişi ve çöküşü. Roma’nın krallıktan cumhuriyete dönüşümü ardında Caesar sayesinde bir monarşiye geçişi anlatılmış. İsimlerden bahsedecek olursak Tarquin ile Augustus (gerçek adı Octavius) arasındaki gelişmeler anlatılmış. Bu tarihsel süreçte çok fazla isim yer aldığı için kafa karışıklığı oluşabiliyor. Bu yüzden isimleri not ederek devam etmekte fayda olduğunu düşünüyorum.
Roma’nın Cumhuriyet’ten monarşiye geçiş sürecinde birçok kutuplaşma ve mücadele var. Caesar haricinde Pompeius, Cato, Crassus, 
Marcus Tullius Cicero dönemin önemli kişileri. Kurulan koalisyonlar (buna Triumvirlik deniyor Roma’da) ki bunların en önemlisi Caesar-Pompeius-Crassus arasındaki ilk kurulan koalisyon. İktidarı ellerine almak isteyen bu elitlere karşı bir adam tüm varlığı ile mücadele ediyor, Cato. Cato tam bir idealist, Stoa felsefesi tüm benliğine işlemiş bir adam. Despotlara karşı varını yoğunu ortaya koyuyor. Bir de Marcus Tullius Cicero var. Çoğumuzun felsefeci olarak bildiği Marcus Tullius Cicero asında bir siyasetçi ve hukukçu. Ancak Cato kadar dik durabilen biri değil. Onun kadar cesur onun kadar dirayetli bir duruşa sahip değil. Ülke bir iç savaşa giderken o sadece üzülüyor. Ortada kalmaya çalışmanın bedelini ise en ağır şekilde ödüyor.
Kitabın ismi 
Rubicon ise sembolik bir isim. İngilizce sınır ya da aşılmaması gereken çizgi anlamına gelse de Roma Cumhuriyetindeki manası daha farklı. Rubicon Roma’nın kuzeyinde yer alan bir nehir ve Roma hukuku, yasaları, adetleri gereği hiçbir lejyon bu nehrin güneyine geçemez. Geçtiği durumda Roma için geri dönülmez bir kargaşanın yolunu açar. Caesar lejyonu ile bu nehri aşıp deyim yerindeyse Cumhuriyet’in kökünü kazımış, bizdeki Fetret Devri benzeri bir dönemin
Tom Holland ’ın yazdığı Antik Roma tarihini anlattığı üçlemenin ilk kitabı. Kitabın konusu Roma Cumhuriyeti’nin yükselişi ve çöküşü. Roma’nın krallıktan cumhuriyete dönüşümü ardında Caesar sayesinde bir monarşiye geçişi anlatılmış. İsimlerden bahsedecek olursak Tarquin ile Augustus (gerçek adı Octavius) arasındaki gelişmeler anlatılmış. Bu tarihsel süreçte çok fazla isim yer aldığı için kafa karışıklığı oluşabiliyor. Bu yüzden isimleri not ederek devam etmekte fayda olduğunu düşünüyorum.
Roma’nın Cumhuriyet’ten monarşiye geçiş sürecinde birçok kutuplaşma ve mücadele var. Caesar haricinde Pompeius, Cato, Crassus, Marcus Tullius Cicero dönemin önemli kişileri. Kurulan koalisyonlar (buna Triumvirlik deniyor Roma’da) ki bunların en önemlisi Caesar-Pompeius-Crassus arasındaki ilk kurulan koalisyon. İktidarı ellerine almak isteyen bu elitlere karşı bir adam tüm varlığı ile mücadele ediyor, Cato. Cato tam bir idealist, Stoa felsefesi tüm benliğine işlemiş bir adam. Despotlara karşı varını yoğunu ortaya koyuyor. Bir de Marcus Tullius Cicero var. Çoğumuzun felsefeci olarak bildiği Marcus Tullius Cicero asında bir siyasetçi ve hukukçu. Ancak Cato kadar dik durabilen biri değil. Onun kadar cesur onun kadar dirayetli bir duruşa sahip değil. Ülke bir iç savaşa giderken o sadece üzülüyor. Ortada kalmaya çalışmanın bedelini ise en ağır şekilde ödüyor.
Kitabın ismi Rubicon ise sembolik bir isim. İngilizce sınır ya da aşılmaması gereken çizgi anlamına gelse de Roma Cumhuriyetindeki manası daha farklı. Rubicon Roma’nın kuzeyinde yer alan bir nehir ve Roma hukuku, yasaları, adetleri gereği hiçbir lejyon bu nehrin güneyine geçemez. Geçtiği durumda Roma için geri dönülmez bir kargaşanın yolunu açar. Caesar lejyonu ile bu nehri aşıp deyim yerindeyse Cumhuriyet’in kökünü kazımış, bizdeki Fetret Devri benzeri bir dönemin
Marcus Tullius Cicero şöyle demişti:
“Oğlan bir hiç, korkmamıza hiç gerek yok.”
Marcus Antonius ise, genç Octavius hakkında:
“Çok büyük planlar yapacağını sanmıyorum. Çalımlı, tesirsiz, küçük bir adam; hiçbir önemi olmayacak.”
Julius Sezar bir komplo sonucu hayatını kaybettiğinde, yerine geçen varisi Octavius Sezar hakkında söylenenler bunlardı. Ancak genç Octavius, Roma tarihinin seyrini değiştirecek bir lider olacaktı. Henüz 19 yaşında kendi ordusunu kurdu ve zekâsıyla, kararlılığıyla çürümeye yüz tutmuş Roma’yı yeniden ayağa kaldırdı. Etrafını saran entrikalara ve komplolara karşı dimdik durdu.
Kitapta da belirtildiği gibi:
“Genç yurttaşlar Octavius Sezar’ın uzun saltanatından hor görerek bahsetmeyi moda edindiler; otuz yıldan uzun süredir de böyleydi. Hayatının sonlarına doğru kendisi de bütün çabasının boşa gittiğini düşünüyordu…”
Julius Sezar’dan Octavius’a, Marcus Antonius’tan Brutus’a, Kleopatra’dan Şamlı Nikolas’a uzanan uzun ve sürükleyici bir yolculuk…
Sevgili John Williams’ın muazzam kalemiyle bu tarihi yolculuğa katılmanızı çok isterim. Eğer tarihe, özellikle Roma tarihine ilginiz varsa, “Augustus” sizin için vazgeçilmez bir okuma olacaktır.
6/10
2025 235. kitabı
Antonius ve Kleopatra 
William Shakespeare
Shakespeare’in tarihsel trajedilerinden biri olan Antonius ve Kleopatra, 160 sayfalık hacmiyle görece kısa fakat yoğun bir metin. Ben bu eseri yaklaşık 2 saat 10 dakika gibi bir sürede, akıcı dilinin de etkisiyle hızlıca bitirdim. Üstelik bu okuma, 24 saat içerisinde tamamladığım üçüncü Shakespeare kitabı oldu ve toplamda da dokuzuncu Shakespeare eserim olarak kitaplığımda yerini aldı.
Eserin en dikkat çekici yönü, bir tarihsel olay örgüsünü trajedi kalıbıyla aktarmasıdır. Shakespeare, Roma generali Marcus Antonius ile Mısır kraliçesi Kleopatra’nın aşkını, yalnızca bireysel bir tutku olarak değil, aynı zamanda Doğu ile Batı’nın karşıtlığı üzerinden de ele alır. Bu tarihsel boyut, metni benim için daha ilgi çekici kıldı; zira doğrusu, tarihi yönü olmasa bu eserden aynı ölçüde keyif alacağımı sanmıyorum.
Kleopatra ile Antonius’un ilişkisi öylesine çalkantılı, zaman zaman öylesine yırtıcıdır ki, bu bağın gerçek sevgiden çok şehvetin eseri olduğu düşündürülür. Romalıların gözünde de bu aşk, bir tür “pis şehvet düşkünlüğünden” ibarettir. Hatta Shakespeare, Enobarbus’un ağzından Kleopatra’yı Antonius’un bir türlü vazgeçemediği “lezzetli bir Mısır yemeğine” benzetir. Böylesine indirgenmiş bir aşk anlayışı, benim gibi romantizme daha yakın bir okur için pek tatmin edici değildi. Buna karşın, doğu ile batının kültürel çatışmasını başarıyla yansıtması, oyunun güçlü taraflarından biri olarak öne çıkıyor.
Eserde, Antonius ve Kleopatra’nın aşk uğruna neleri feda ettiklerini, iktidarlarını ve saygınlıklarını nasıl gözden çıkardıklarını görmek mümkün. Bu yanıyla metin, tutku, güç ve ihanet temalarının iç içe geçtiği bir yapıya sahiptir. Karakterlerin duygusal dünyaları ile
Tutkunun ve gücün trajedisi
Shakespeare’in Antonius ve Kleopatra adlı eseri, aşk, güç ve ihanetin iç içe geçtiği epik bir trajedidir. Roma generali Marcus Antonius ile Mısır kraliçesi Kleopatra arasındaki tutkulu aşk, hem politik entrikalar hem de kişisel çatışmalarla gölgelenir. Shakespeare, karakterlerin içsel çatışmalarını ve duygusal derinliklerini ustalıkla yansıtır; Antonius’un sorumluluk ve tutkusu arasında bocalaması, Kleopatra’nın hem güçlü hem de kırılgan yönleriyle ortaya çıkar. Olay örgüsü, savaşlar, ihanetler ve stratejik hamlelerle dolu olsa da asıl drama, aşk ve güç arasındaki çatışmada gizlidir. Dilin şiirselliği ve karakterlerin psikolojik derinliği, eseri sadece bir tarihi oyun olmaktan çıkarır; evrensel bir insanlık hikayesine dönüştürür. Antonius ve Kleopatra, tutkunun, gururun ve kaderin trajik bir dansını sunar; okur hem büyülenir hem de sorgular.
Siyasetname ve İntikamın KudretiFelsefe-Düşünce
William Shakespeare'ın Julius Caesar (1599) adlı eseri, yüzeyde bir tiyatro oyunu gibi görünse de özünde bir siyasetname niteliği taşıyor gibi. Antik Roma'nın çöküşünü anlatırken güç, ihanet ve liderlik gibi evrensel temalar işleniyor. Shakespeare, Plutarkhos’tan esinlenerek yazdığı bu eserde, Caesar’ın suikastını merkeze alıyor; ancak asıl odak, siyasi hırsların yıkıcı etkileri.
Julius Caesar, tiyatro formunun ötesinde, siyasi bir manifesto sunuyor. Brutus ve Cassius’un Caesar’ı “tiran” diyerek öldürmesi, cumhuriyet idealleriyle çelişen bir güç mücadelesini yansıtıyor. Marcus Antonius’un cenaze konuşması, retorik gücün halkı nasıl manipüle ettiğini gösteriyor. Shakespeare, Elizabeth İngilteresi’nin monarşi tartışmalarını Roma üzerinden alegorik olarak işliyor aslında ve “Tiran öldürmek meşru mudur?” sorusuyla siyasi ahlakı sorguluyor. Bu yönüyle okuyucuya Machiavelli’nin Prens'ine benzer bir derinlik sunuyor.
Eserde Caesar, ölümüyle bile oyuna hâkimdir. “Et tu, Brute?” sözleriyle ihanet karşısında onurunu korur. Hayaletini Brutus’a görünmesi ve Filipi Savaşı’nda suikastçıların yenilerek birer birer kendi canlarına kıyması -hele ki Cassius bizzat Caesar'ı öldürdüğü hançerle canına kıyar-, onun metafizik ve siyasi gücünü vurgular. Caesar’ın mirası, Octavius ve Antonius üzerinden devam eder; cumhuriyetin çöküşü, onun vizyonunun zaferidir. İntikamı, kişisel değil sistematiktir; Brutus’un ölürken “Caesar, şimdi intikamın alındı” sözü bunu doğrular.
Julius Caesar, tiyatrodan çok bir siyasetname gibiydi. Güç ve intikam temalarıyla, Caesar’ın ölümden sonra bile yankılanan kudretini anlattı. Shakespeare, sahne ışıkları altında siyasi bir uyarı sunmuş: "Gerçek liderler, fikirleriyle ölümsüzdür ve intikamları çağlar boyu sürer..."