O gecelere ait en sevdiğim Somali anılarımdir; herkes tok ve neşeliyken annem, babam, kız ve erkek kardeşlerimle bir arada oturmak. Her zaman neşeli ve iyimser olmaya çalışırdık. Bir aradayken kimse şikayet etmez, hayıflanmaz ya da "Haydi, ölümden behsedelim." gibi şeyler söylemezdi. Orada hayat çok çetindi; hayatta kalmak için tüm gücümüze ihtiyacımız vardı ve olumsuz olmak, bize gereken enerjiyi tüketip bitirirdi.