Fizikçi Max Planck’in meşhur sözündeki gibi, bilim cenazeden cenazeye ilerler. Değişen her nesille beraber yeni teorilerin eskilerin kökünü kazıyabileceğini ifade eden bu söz, sadece bilim için geçerli değil. İşyerinizi düşünün; akademisyen, gazeteci, aşçı ya da futbolcu olmanız fark etmez. Fikirleri fi tarihinden kalmış yüz yirmi yaşındaki patronunuz hakkında, hele de epey bir süre daha koltuğunu koruyacağını bildiğinizde, neler düşünürsünüz?
Güçlü komünist ülkelerin ve hareketlerin oluşturduğu tehdit de ortadan kalkınca, Batılı devletlerin toplumdaki eşitsizliği ve sömürüyü biraz olsun hafifletmeyi amaçlayan sosyal refah programlarıyla kitleleri memnun etmeye çalışmasının pek bir anlamı kalmamıştır.
Sayfa 35
Reklam
Demokrasi, diğer yönetim biçimlerini saymazsak en kötü yönetim biçimidir.
Meşru fiziksel şiddet, devletin tekeli(ndedir).
-Max Weber
Eğer onun "Der Einzige" mefhumunu, kavramın yüklendiği asli içeriğinden koparıp, bu sözcüğü “Ego” olarak çevirirsek, evet; Stirnerciliği bir tür "anarşist egoizm güzellemesi" olarak rahatlıkla okuyabiliriz. Peki ya gerçekten Stirner, Einzige sözcüğünü kullanırken, bize bir "psikolojik egoizm" biçiminden mi bahsediyordur yoksa burada söz konusu olan şey, kapitalist rasyonalitenin hepimize şırıngaladığı sahiplenici bir bireyciliğin kutsanması mıdır?
Bu noktada, Genç Hegelcilerin, eserin yayımlanmasından sonra dile getirdikleri kritiklerden çok belki de Stirner'e isnat edilen egoist etiketinin en büyük müsebbibinin, eserin ilk İngilizce versiyonunun yayıncısı olan Benjamin Tucker olduğunu söyleyerek soruşturmamızı sürdürelim. Tucker, Einzige sözcüğünü “Ego” olarak tercüme eder. Kitap The Ego and His Own adıyla başlığıyla İngilizce konuşulan dünyaya taşınmış olur. Böylelikle Stirner'in okumasına dönük yaygın yanılgıya da yol vermiş olur Tucker, muhtemelen istemeden. Ne var ki kitabın ismi sonradan daha anlamlı bir biçimde çevrilecektir: The Unique Individual and His Property.
Bunun yanı sıra Mackay'ın girişimiyle anarşist çevrelerde Stirner vakası patlayınca bizzat önemli anarşist figürler de Stirner'in varlığından huzursuz olacak ve onu kanondan dışlayacaklardır. Kropotkin'den Malatesta'ya kadar pek çok kişi için Stirner tehlikelidir, dolayısıyla onun egoistik anarşizminin zehrinin saçılmasına mâni olunmalıdır. Tabii ki Engels'in 1886'da Stirner'e küfretmek için anarşist terimini kullanıma sokması karşısında, anarşistlerin, Stirner'le herhangi bir ilgilerinin olmadığına dair tuhaf bir savunma içine alttan alta giriştiğini eklememiz gerekir.
Reklam
Reklam