Lou Andreas Salome'u ilk kez Nietzsche Ağladığında kitabında duyup kişiliğinden etkilenmiş, merak etmiştim. Sonra kitaplarının olduğunu öğrendim ve o zamandan beri okumak istiyorum. Kalemini, görüşlerini az çok anlamak için kısa bir kitabıyla giriş yapmak istedim ve bu bakımdan güzel bir kitap seçmişim, önerilir.
Kitabın başlarında Feniçka ile Max'in ilk karşılaşmalarındaki sohbetlerinde Max'in tavırlarından, kadınlara olan önyargısından, bir kalıbın içine sığdırmış olmasından o kadar rahatsız oldum ki Feniçka'nın yerindeydim sanki. Bir de o dönemde yaşıyor olduğumu düşünmek, baskıcı, okuyan kadınlara önyargıyla yaklaşılan bir ortamda eğitimimi sürdürme mücadelesi verirken hayal ettim kendimi ve şükrettim o dönemde yaşıyor olmadığıma, bir şeylerde ilerlemiş bazı kesin yargıları yıkmış olduğumuzu görmek güzel.
İkinci karşılaşmalarından sonra aralarında gelişen dostluk, Max'in kadınlara önyargısının kırılıp daha geniş bir açıdan bakmaya başlaması, aşk hakkındaki tartışmalarını okumak çok keyifliydi benim için. Buraya kadar yine de ortalama bir kitaptı benim için fakat nispeten etkileyici bir sonla bitmesiyle kitap gözümde daha değerlendi diyebilirim.
Bir de Nietsche, Freud gibi kişilikler ile arkadaş olmuş, tartışmalara girmiş, yaşadığı dönemde pek çok insanı etkilemiş bir kadının kaleminden bunları okuyor olmak okurken kitaba daha çok yaklaştırdı beni. Konusu itibariyle de kadınlar hakkındaki tek tip bakışın, önyargının kırılışını bu şekilde anlatışını hoş buldum. Dostlarıma önerim olsun..
Reklam
En sevdiğim klasik, "İki Yeni Gelinin Anıları" adından da içeriği anlaşılabilen bir kitap. İki yakın arkadaşın birbirlerine yazdıkları mektuplardan oluşuyor, ama mektup deyince hemen kaçmayın, okuması o kadar keyifli ki.
Biri seven, hayat veren, anaç bir kadın, diğeri sevilmek için yaşayan bir aşk kadını. Birbirlerine anılarını, manzaralarını, aşklarını anlatıyorlar hem de çok tatlı bir fransız üslubuyla. Mektuplardaki fransız üslubu kimine sıkıcı gelmiş ama ben çok keyif aldım.
Kitabı okurken Balzac'ın zekasına, evliliği ve kadın kafasını bu kadar iyi anlayıp okura böyle güzel aktarmasına hayran kaldım. O kadar iyi ifade edilmiş ki durumlar, hisler, düşünceler, bazıları içten içe benim farkında olduğum ama henüz dışa vurmadıklarıma parmak bastı adeta, farkındalık sağladı kendimle ilgili.
Kitabı benim için bu kadar özel kılansa aşkla mantığın savaşını okumaktı sanıyorum. Bir de o kadar tatlı bir havası var ki nasıl tarif edebilirim bilemiyorum. Okumakta tereddüt etmeyin derim, ne de olsa Balzac'ın kaleminden. Şimdiden iyi okumalar diliyorum..
"Bir şeyi aşırı istemek iyi değildi. Sırf bu yüzden bir şeyin olacağı varsa bile olmazdı. İnsanın isteği dozunda olmalıydı." İnci, John Steinbeck
Fakir bir inci avcısının, Kino'nun ve ailesinin hikayesini anlatır. Kino'nun çocuğunu kurtarmak umuduyla daldığı denizden çıkardığı eşi benzeri görülmemiş inci yalnızca umut değil yıkım da getirir. İnci'nin özü insanların özüne benzetilmiş. Steinbeck, Kino'nun çıkardığı inci ile içinde yaşadığımız dünyaya ve insanın dramına ışık tutmuş.
Bir oturuşta okunacak güzel bir Steinbeck kitabı, ben Fareler ve İnsanlar'dan daha çok beğendim, daha samimi ve gerçek geldiği için olabilir. Kitap boyu gelecek sonu sezdiğiniz için hafif bir kasvet çöküyor okurken, ama bu kasvet Steinbeck'in her kitabında ufak da olsa hissediliyor. Steinbeck okumayı seviyorum yansıttığı gerçeklik hoşuma gidiyor. Kitap önerimdir.
Babalar ve Oğullar bence durağan bir kitaptı, olaylardan ziyade düşünce ve diyaloglar önemliydi. Babalar ve oğullar arasındaki kuşak farkına dikkat çekilmişti. Yazar gençlikteki heyecana, gençliğin yaşla ilgisi olmadığına vurgu yapmıştı, yaşı genç fakat ruhu hep yaşlı olan insanlara. İki ana karakter arasındaki farkı bariz bir biçimde ortaya koymuş ve istese de birinin diğeri gibi olamayacağına vurgu yapmış, burada ben bir aydınlanma yaşadım; aslında içten içe bunu biliyordum fakat daha iyi ikna oldum diyebilirim. Bazarov ile Arkadiy'i, bir arkadaşım ile kendime benzettim, o yüzden merakla okudum, ilişkilerini, karakterlerini gözlemlemek çok hoştu. Bir de asıl hoşuma giden şu oldu; kitapta duygusal tahlillere pek yer verilmemiş olmasına rağmen yazarın anlatım biçiminden karakterlerin nasıl hissettiğini, o sırada neler yaşıyor olduklarını anladım hatta hissettim. Klasiği klasik yapan şeylerden biri de bu bence. Nihilizmden bahseden ilk kitapmış yanılmıyorsam, okurken nihilistler nasıl düşünür ve neden böyle bir düşünce yapısına sahipler daha iyi anladım. Aceleyle yazılmış daha çok kendim için hatırlatma niteliğinde bir inceleme oldu. Ben okunmasını tavsiye ediyorum, insana bir şeyler katacak türden bir klasik.
Kendimizi nasıl da güzel kandırıyoruz değil mi? Hiç yoktan umutlar yeşertiyoruz içimizde, sonra nasıl da inanıyoruz o umutlara, sıkı sıkıya bağlanıyoruz. İnsanın gerçeği bu. İnanıyoruz ve gerçeği yitirmek pahasına yapıyoruz bunu. Hayatın durağan ritminde farkedemiyoruz, ta ki bir ömrün geçip gittiğini anlayana kadar.
Sadece aklıyla hareket ettiğini düşünen insanlara meydan okuyan bir roman demiş Tim Parks, çok güzel özetlemiş.
Durağan ilerleyor fakat öyle güzel işlemiş ki adeta hissettim ne anlatmak istediğini, hayatımdan örnekler buldum okurken. Ne kadar anlatsam da en güzel arka kapaktaki şu parçayla anlaşılır söylemek istediklerim: " Yaşamı boyunca beklediği an bir türlü gelmez. Varoluşun anlamsızlığı, boylu boyunca serilir önüne. Gündelik hayatın durağan ritmi, alışkanlıkların uyuşturucu etkisi ruhunun derinliklerine işlerken Tatar Çölü'nün sadece kendisinin değil aynı zamanda insanlığın sınır bölgesi olduğunu anlar."
Reklam