Sevmeyi özledim biliyor musunuz?
Kayıtsız şartsız bir gülüşü…
Olur olmaz yerde ağzıma bir öpücüğün konmasını, bir doğruya sevinmekten çok bir saçmalığa gülümseyebilen hoşgörüyü. Nerde kaldın ayazını değil, hoş geldin iyiliğini. Hiçbir şeyle yatışmayan yürek telaşını. Kapı zilleriyle telefonlar arasında tükenmeyi… Geceyi bir hayâl hazinesine çeviren uykusuzluğu. Bir gövdenin önünde diz çökmeyi. Kendimi severek yürümeyi kalabalıkta; ‘göğe bakma duraklarını’ özledim!.