"Aynen öyle, benden bir şey olmaz. Gördüğünüz gibi neysem oyum. Geleceğimden endişelenmekte de haklısınız. Yalnızca hapse girmeden yaşamaya çalışıyorum."
Kalbimin derinliklerinden bir his çağlıyordu ama ne olduğunu kelimelerle ifade edemiyordum. Üzüntü müydü, yoksa ölüm korkusu mu? Duyguları bir vitrininin ardında sergileniyordu sanki. Görebiliyor ama dokunamıyordum.