Bu kadar güzel bir kurgu, bu kadar muazzam konular... Bu kadar basit bir dille değil de... Daha klasik, daha birikimli bir dille anlatılsaydı... Kitabın ismi belki de bir Olasılıksız'la aynı cümle içerisinde kullanılabilirdi.
Son Zamanlarda Okuduklarımın En iyisi
Herkese selam. Kitaba bayıldığımı belirtmek isterim.
Öncelikle 124 sene önce yazılmış bir kitap!! 124 sene önce yazılmış bir kitabı şuan ilgiyle okumak o zamanki bilimsel birikim günümüzdekine göre çok çok az olmasına rağmen yazar nasıl bu kadar akıcı ve bu zamanın dahi ilerisinde yazmış inanın bilmiyorum ama gerçekten harikaydı.
Konusundan bahsedeyim hemen.
Adam Jeffson bir doktor. Yaşadığı yerdeki rahip kuzey kutbuna ayak basmanın ne kadar günah olduğundan bahsettiği bir dönemde birisi ona Kuzey Kutbuna gitmesi için teklif götürüyor. Buna şaşırıyor ama teklif için ilk başta yeterli donanımının olmadığını ve nişanlı olduğunu söylüyor. Ama teklif eden kişi yeterince donanımlı olduğunu ve iyi bir para alacağını söylüyor. Ikna olmasa da bir süre sonra gitmeye karar veriyor. Bir mürettebat ile beraber yola çıkıyorlar biraz yolda talihsiz olaylardan dolayı mürettebattan insanlar ölüyor ama öldürücü vuruş mor-kahverengi şeftali badem kokulu bir bulut. Nasıl bir durumsa Adam Jeffson hariç kimse hayatta kalmıyor ve geri kalan sürede Adam Jeffson'un biraz iç sesi yalnız kalmanın ona ve zihnine neler yaptığı kendini bir üstün görmesi bir günahkar görmesi ve bu sürede dünyada yaptığı seyahatlerini okuyoruz. Yazarın insan ırkının ne kadar sapmış olduğunu kurguya yedirerek anlatması eleştirileri kitabın en sevdiğim yönüydü. Ayrıca Adam Jeffson, İstanbul da 2-3 kere gidiş geliş yapıyor ve hikayenin uzun bir bölümü İstanbul da geçiyor İstanbul betimlemeleri çok güzeldi zaten okuyunca yazarın güzel bir gözlem yaptığını ve karakterin de İstanbuldan etkilendiğini görebilirsiniz. Hikaye 20 seneden uzun bir dönemde geçiyor. Özellikle 20 sene boyunca tek canlı olarak dünyada kalan birisinin duygu durumunun değişkenliği bilimkurgu ögeleri çok çok hoşuma gitti ayrıca dili çok
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"İNSAN(LIK) KURTULUŞ"
"İnsan her yerde yaşayabilir. Lakin sadece sevdiklerinin olduğu yerde huzurlu ve mutlu ölebilir. İşte biz oraya 'Vatan' diyoruz..."
Kara sevda nedir bilir misiniz siz?
İnsanı yakar, küle çevirir… Ama bazen o küllerin içinden yeni bir diriliş doğar.
Bazen bir insanın içinde büyür bu yangın, bazen bir milletin yüreğinde.
Kimi zaman bir aşka, kimi zaman bir vatana tutuşur kalp…
Ve bu yangın, eğer ki doğru ellerde tutuşturulmuşsa, bir ulusun kaderini değiştirir.
“Kara sevda nedir bilir misin sen…?” diyerek başlıyor metin; adamı yakıp küle dönüştüren, sonra küllerden yeniden doğmayı öğreten o yoğun duyguyu sonuna kadar hissediyoruz.
Bu kara sevdayı etrafında büyütüp, insanlığın küllerinden nasıl alevler çıkabileceğini inanılmaz bir ustalıkla işlemiş yazar satır aralarında.
Kurtuluş Savaşı dönemini merkezine alan ve Anadolu’da yaşayan sıradan halkın gözünden vatan mücadelesine duygusal ve manevi bir bakış sunan tarihi bir roman.
1919’da Yunan işgaline karşı koyan köy halkına, özellikle Cumalar Köyü imamı Hacı İsmail ve etrafındaki insanlara şahit oluyoruz.
Denizli'nin Çivril ilçesine bağlı Cumalar köyünde yaşayan yaşlı bir imam olan Hacı İsmail’in gözünden anlatılıyor hikâye. Ve onun kadar sessiz ama bir o kadar da “ses getiren” bir başka karakterle, mor çiçekli, koca burunlu, pis ve çirkin görünümlü ama tertemiz yürekli bir meczup ile tanışıyoruz. Bu ikilinin yolları, yalnızca düşmana değil, umutsuzluğa ve yılgınlığa karşı da verilen bir direnişin temsilcisi hâline geliyor. Müezzini Eşref ve oğlu gibi benimsediği Deli Emin ile birlikte, Vahdettin hükümetinin işbirlikçi politikalarına karşı dimdik durarak vatan savunmasına girişiyorlar. Silah yok, ayakkabı yok, yiyecek yok… Ama iman var, Allah var, gam yok!
Açlıkla, yoklukla boğuşan halk,
Ölüm
Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.
Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan.
Halide Edib, bu eserde çocukluk ve ilk gençlik yıllarını otobiyografik bir dille anlatır. Mor salkımlı ev, yazarın hatıralarındaki masumiyetin ve geçmişin simgesidir. Aile yapısı, eğitim hayatı ve dönemin Osmanlı toplumu ayrıntılı biçimde ele alınır. Kadın olmanın, özellikle entelektüel bir kadın olmanın zorlukları vurgulanır. Kitap, hem bireysel bir hatırat hem de toplumsal bir belge niteliğindedir.
Ece Ayhan eğer siz Ece Ayhan değilseniz hiç bir anlam bulamayacağınız dünyanın sayılı şairlerindendir. Onun kapalılığı dış dünyanın bir ambargosu değil onun kendi iç dünyasının zenginliğidir. Onun şiiri mordur ama siz hep maviye itlemek istersiniz çünkü mor karmakarışıktır. Eğer bütünsellik aramadan cümle cümle bakarsanız aşırı keyiflidir ama hayatta olduğu gibi biten her şiirin ardını ararsanız ben ne okuyorum abi ya sorusunu sık sık sorarsınız. O yüzden Ece Ayhan okumaktansa onun etkilediği insanlari okumak akıl sağlığınız açısından daha iyidir.
