...Onları sofraya çağırıyor: "Gelin, sıkışın aramıza! Gönlün sığdığı yere köy sığar!" diyor. Çocuklar kitaplara binip kimi kapıdan, kimi pencereden uçup gidiyor. Yeryüzünde sis kalmıyor. Kar, güneşli bir havada yağmayı sürdürüyor. Çocuklar Ulaşlı'nın üstünde belki yüz yirmi kez dönüyor ellerinde resimli kitaplarla.
gerçek şu ki yeryüzünde biz insanlar dışında bir kötülük kaynağı yok. ama her bir insan kötülük kaynağını kendisi, kendi ailesi, nesli, milleti, devleti ve biraz daha ileri gidersek ırkı, dini, ideolojisi... dışında, yani bir başkasında görüyor. ve hayat kötülüklerle sürüp gidiyor. nihayet, embriyoların hayatı protesto etmesine kadar geldik. dur! ileri yol yok! daha ilerde mutasyon ve yozlaşma var! giderek bu tehlike daha da korkunç oluyor. teknolojik gücümüz arttıkça hatalarımız, günahlarımız da müthiş derecede artıyor.