Gözlerinin beni yeni yeni suçlara ayarttığı ve yaraşır biçimde ödüllendirdiği gündüz düşlerimin kahramanı olup çıkmıştı.
Olalla! Dokunuşu beni canlandırmış, diriltmiş, sarp yeryüzüyle yeniden uyum kurmamı sağlamış, insanların kibar meclislerde unutup gittikleri o ruh taşkınlığına erdirmiști beni. Aşk bir öfke gibi yanıyordu içimde; sevecenlik yangına dönmüştü; ondan nefret ediyor, ona tapınıyor, ona acıyor, cezbeye tutulmuşçasına tapıyordum ona.
Vücudu olağanüstü güzellikteydi, o vücuttaki ruh çok daha değerliydi.
Damarlarımda dolaşıyordu: Benimle bir olmuştu artık.
"Bir yalnızlığa batmıştı. Ipıssız dünyada tek başına yüzer gibiydi."
