Karlı dağlardan kopup gelen rüzgâr uzun süre evin her yanında uğulduyor. Gürültü artıyor, yükseliyor, rüzgâr sanki tüm evi, hepimizi sürükleyip hiçliğe götürme, kanyonu bir zamanlar olduğu gibi bırakma umuduyla saldırıyor, ama ev yerinde kalıyor ve rüzgâr yeniden diniyor, yeniliyor.
“Kafa huzuru aslında hiç de yüzeysel bir şey değildir” diye söze başlıyorum. “Her şeyin başı budur.”
Kişilik çıkarılınca ne kalır geriye? Kemikler ve etler. Birtakım yasal veriler toplamı belki, ama kesinlikle kişi değil. Kemikler, etler ve yasal veriler kişiliğin giydiği elbiselerdir, bunun tersi ise doğru değildir.