mutehammil
@mutehammil
Bazen kalkıp devam etmek bile cesurca ve muhteşem.
Ağlayamıyordum ve ağlayamıyor olmak canımı acıtıyordu. Ama artık gözyaşım kalmamıştı.
Reklam
İçimin yavaş yavaş oyulduğunu hissettim, bir yıl hiç uyanmadan uyumaya hazırdım.
Ben üzgündüm ama onlara " yorgunum" dedim.
Kendisiyse odasında hüzünlü ve yitik, bir lambanın ışığında, yatağının kenarında oturuyordu. İşte şimdi, evet şimdi, gerçek yalnızlığın ne olduğunu anlıyordu.
